WOK zawsze by\u0142a przedsionkiem do s\u0142awy wokalist\u00f3w. O ile inne polskie o\u015brodki wykonawstwa historycznego opieraj\u0105 si\u0119 przede wszystkim na coraz lepiej zgranych zespo\u0142ach instrumentalnych, o tyle Warszawa okaza\u0142a si\u0119 wyl\u0119garni\u0105 interesuj\u0105cych i dobrze szkolonych g\u0142os\u00f3w. Ma to swoje wady i zalety. „Dawniacy” z Wroc\u0142awia i Krakowa s\u0105 bardziej otwarci na wsp\u00f3\u0142prac\u0119 mi\u0119dzynarodow\u0105, muzycy warszawscy kompletuj\u0105 obsady swoich spektakli z rodzimych \u015bpiewak\u00f3w – cz\u0119sto fenomenalnie uzdolnionych i zyskuj\u0105cych coraz szersze grono fan\u00f3w, gotowych kibicowa\u0107 swoim ulubie\u0144com na ka\u017cdym koncercie i przedstawieniu. Mimo \u017ce jest w kim wybiera\u0107, w\u0142a\u015bciwie za ka\u017cdym razem s\u0142yszymy tych samych wokalist\u00f3w, coraz cz\u0119\u015bciej „formatowanych” wed\u0142ug \u0142atwego do przewidzenia klucza. Jeszcze kilka premier, a obstawianie, kto we\u017amie g\u0142\u00f3wn\u0105 parti\u0119 przeznaczon\u0105 pierwotnie dla kastrata, a kto si\u0119 wcieli w drugoplanow\u0105 posta\u0107 \u017ce\u0144sk\u0105, straci urok hazardu. Tymczasem warto wzi\u0105\u0107 przyk\u0142ad z zagranicznych teatr\u00f3w, gdzie falseci\u015bci coraz cz\u0119\u015bciej ust\u0119puj\u0105 miejsca kobietom, zw\u0142aszcza w partiach travesti<\/em>, pisanych przez dawnych kompozytor\u00f3w na g\u0142os altowy, gdzie przywi\u0105zuje si\u0119 coraz wi\u0119ksz\u0105 wag\u0119 do urody brzmienia i umiej\u0119tno\u015bci kontrolowania wolumenu, gdzie dobiera si\u0119 solist\u00f3w tak\u017ce pod k\u0105tem specyficznych predyspozycji wokalnych, niekoniecznie to\u017csamych z umiej\u0119tno\u015bci\u0105 opanowania roli pod wzgl\u0119dem technicznym.<\/p>\n Kacper Szel\u0105\u017cek (Ariodante) i Olga Pasiecznik (Ginewra) nurzaj\u0105 si\u0119 w szcz\u0119\u015bcie i w zielono\u015b\u0107. Fot. Jaros\u0142aw Budzy\u0144ski.<\/p>\n Pisa\u0142am o tym ju\u017c przy okazji Orlanda<\/em>, napisz\u0119 raz jeszcze przy okazji najnowszego Ariodanta<\/em>. Kacper Szel\u0105\u017cek jest prawdopodobnie najlepszym w tej chwili polskim kontratenorem, dysponuj\u0105cym g\u0142osem o imponuj\u0105cej skali, jak na ten „fach” stosunkowo du\u017cym, bogatym w alikwoty i bardzo ruchliwym. Ba, niewykluczone, \u017ce jest jednym z kilku na \u015bwiecie falsecist\u00f3w – poza Franco Fagiolim, kt\u00f3rego sk\u0105din\u0105d nie znosz\u0119, i m\u0142odym Ukrai\u0144cem Jurijem Mynenk\u0105, kt\u00f3ry za kilka tygodni za\u015bpiewa Ariodanta w Lozannie – zdolnych w og\u00f3le ud\u017awign\u0105\u0107 ci\u0119\u017car partii tytu\u0142owej. Ma jednak charakterystyczn\u0105 barw\u0119, kt\u00f3ra niespecjalnie mi si\u0119 kojarzy z opisem sztuki wokalnej pierwszego wykonawcy tej roli, Giovanniego Carestiniego, uwodz\u0105cego s\u0142uchaczy nie tylko pot\u0119\u017cn\u0105 skal\u0105, ale te\u017c aksamitn\u0105 mi\u0119kko\u015bci\u0105 swojego kastratowego altu. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 dyrygent\u00f3w te\u017c ma inne skojarzenia i nawet w najbardziej stylowych, „historycznych” wykonaniach obsadza ciemne, szkolone kontraltow\u0105 metod\u0105 mezzosoprany. Z parti\u0105 Polinessa jest dok\u0142adnie ten sam k\u0142opot, co z parti\u0105 Medora w Orlandzie<\/em> – powsta\u0142a z my\u015bl\u0105 o \u017ce\u0144skim alcie i nigdy nie zabrzmi jak trzeba w wydaniu kontratenorowym (zw\u0142aszcza w uj\u0119ciu Jana Jakuba Monowida, kt\u00f3ry konsekwentnie popada w pretensjonaln\u0105, niezno\u015bnie histeryczn\u0105 manier\u0119). Dalinda (sk\u0105din\u0105d znakomita Dagmara Barna) jest mimo wszystko dziewcz\u0119ciem szlachetnego rodu, jej \u015bpiew nie powinien wi\u0119c tworzy\u0107 pod wzgl\u0119dem barwowym a\u017c tak silnego kontrastu z parti\u0105 Ginewry, realizowan\u0105 roziskrzonym jak p\u0142ynne z\u0142oto sopranem Olgi Pasiecznik. Andrzej Klimczak okaza\u0142 si\u0119 bardzo inteligentnym i muzykalnym odtw\u00f3rc\u0105 roli Kr\u00f3la Szkocji, do kt\u00f3rej przyda\u0142by si\u0119 jednak bas z prawdziwego zdarzenia. Mi\u0142ym zaskoczeniem by\u0142 dla mnie wyst\u0119p Wojciecha Parchema w partii Lurcania – jego urodziwy, a zarazem pot\u0119\u017cny tenor wyda\u0142 mi si\u0119 z pocz\u0105tku z ca\u0142kiem innej bajki (ch\u0119tnie bym go pos\u0142ucha\u0142a w Osudzie<\/em> Janaczka, gdyby komu\u015b przysz\u0142o do g\u0142owy to wystawi\u0107), ale gdy przysz\u0142o do „Il tuo sangue, ed il tuo zelo” w II akcie, okaza\u0142 si\u0119 ruchliwszy ni\u017c niejeden sopran koloraturowy.<\/p>\n Ariodante i Dalinda (Dagmara Barna) w domu wariat\u00f3w. Fot. Jaros\u0142aw Budzy\u0144ski.<\/p>\n Cho\u0107 jak zwykle sobie ponarzeka\u0142am, musz\u0119 przyzna\u0107, \u017ce para g\u0142\u00f3wnych protagonist\u00f3w stan\u0119\u0142a na wysoko\u015bci zadania. Mimo zastrze\u017ce\u0144 natury og\u00f3lnej g\u0142osy Szel\u0105\u017cka i Pasiecznik przepi\u0119knie stopi\u0142y si\u0119 w duetach, a ka\u017cde z osobna mia\u0142o tego wieczoru moment prawdziwej chwa\u0142y: Ginewra w \u0142ami\u0105cej serce arii „Il mio crudel martoro” z ko\u0144ca II aktu, Ariodante w tyle\u017c ekstatycznym, co karko\u0142omnym wybuchu czystej rado\u015bci „Dopo notte” w finale opery (ju\u017c za sam fakt, \u017ce za\u015bpiewa\u0142 t\u0119 ari\u0119 prawie bezb\u0142\u0119dnie w op\u0119ta\u0144czym tempie narzuconym przez W\u0142adys\u0142awa K\u0142osiewicza, nale\u017cy mu si\u0119 medal olimpijski). Barna rozrusza\u0142a si\u0119 na dobre dopiero w III akcie, ale warto by\u0142o zaczeka\u0107 – to niezmiernie zdolna dziewczyna, dysponuj\u0105ca \u015bwietn\u0105 technik\u0105, warto by jednak popracowa\u0107 nad barw\u0105, na razie wci\u0105\u017c ostr\u0105 i nieprzyjemn\u0105 w g\u00f3rze skali. Zesp\u00f3\u0142 Wokalny WOK sprawi\u0142 si\u0119 bez jak zwykle bez zarzutu; niestety, orkiestra Musicae Antiquae Collegium Varsoviense wci\u0105\u017c razi niesp\u00f3jno\u015bci\u0105 brzmienia, szczeg\u00f3lnie dotkliw\u0105 w partiach instrument\u00f3w d\u0119tych, kt\u00f3re kilka razy bezlito\u015bnie da\u0142y „po uszach”. Mam te\u017c w\u0105tpliwo\u015bci co do temp zaproponowanych przez K\u0142osiewicza, ju\u017c to nadmiernie wy\u015brubowanych, ju\u017c to zbyt rozwleczonych, zw\u0142aszcza w II akcie.<\/p>\n Koncepcj\u0119 re\u017cysersk\u0105 Krzysztofa Ciche\u0144skiego najch\u0119tniej pomin\u0119\u0142abym lito\u015bciwym milczeniem. Decyduj\u0105c si\u0119 na przeniesienie akcji w bli\u017cej nieokre\u015blon\u0105 wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107, trzeba mie\u0107 cho\u0107by cie\u0144 pomys\u0142u na spi\u0119cie narracji przekonuj\u0105c\u0105 klamr\u0105. Nie wystarczy wple\u015b\u0107 w ni\u0105 kilka mniej lub bardziej zabawnych gag\u00f3w i umie\u015bci\u0107 ca\u0142o\u015b\u0107 w tandetnej, a je\u015bli chodzi o kostiumy, wr\u0119cz skandalicznej scenografii Julii Kosek. Przedstawienie Dalindy jako przyg\u0142upiej sekretarki z korporacji, Lurcania jako \u0142amagi o wygl\u0105dzie magazyniera z supermarketu, Polinessa za\u015b – jako wulgarnego dresiarza, kt\u00f3ry od czasu do czasu podkre\u015bla sw\u00f3j status, przywdziewaj\u0105c szarawy p\u00f3\u0142pancerz z masy papierowej – tylko zaburza dramaturgi\u0119 tej opery, jak na H\u00e4ndl<\/span>a, wyj\u0105tkowo przejrzy\u015bcie skonstruowanej. Przez pierwsze dwa akty jako\u015b sz\u0142o wytrzyma\u0107, kiedy jednak w trzecim Ciche\u0144ski wpakowa\u0142 zab\u0142\u0105kan\u0105 Dalind\u0119 i Ariodanta w kaftany bezpiecze\u0144stwa, a pojedynek Lurcania i Polinessa rozwi\u0105za\u0142 przez zgaszenie \u015bwiate\u0142 – jak w Pali si\u0119, moja panno<\/em> Formana, tyle \u017ce zwyci\u0119zca nie wy\u0142oni\u0142 si\u0119 z ciemno\u015bci ze skradzionym salcesonem w obj\u0119ciach – r\u0119ce mi opad\u0142y. Pozna\u0144skie Pajace<\/em> chyba pochwali\u0142am na wyrost: re\u017cysera z prawdziwego zdarzenia poznaje si\u0119 po wynikach pracy z bud\u017cetem tak skromnym, jak w przypadku warszawskiego Ariodanta<\/em>.<\/p>\n Dalinda zaczyna si\u0119 wreszcie przekonywa\u0107 do Lurcania (Wojciech Parchem). Fot. Jaros\u0142aw Budzy\u0144ski.<\/p>\n Co dalej? W sumie dalej tak trzyma\u0107, z kilkoma jednak zastrze\u017ceniami. Da\u0107 kolejn\u0105 szans\u0119 Natalii Koz\u0142owskiej, kt\u00f3ra mimo drobnych wpadek w poprzednich inscenizacjach naprawd\u0119 czuje idiom opery barokowej, szybko si\u0119 uczy na b\u0142\u0119dach i moim zdaniem jest jedn\u0105 z najlepiej rokuj\u0105cych re\u017cyserek w polskim teatrze muzycznym. Cieszy\u0107 si\u0119, \u017ce mamy tylu wspania\u0142ych kontratenor\u00f3w, ale obsadza\u0107 ich rozs\u0105dniej i mimo wszystko rozejrze\u0107 si\u0119 za \u017ce\u0144skim materia\u0142em wokalnym do r\u00f3l travesti – <\/em>a potem go dobrze wyszkoli\u0107. Stworzy\u0107 w Warszawie prawdziwy, zgrany zesp\u00f3\u0142 instrument\u00f3w dawnych, pracuj\u0105cy razem na co dzie\u0144, cyzeluj\u0105cy barw\u0119, artykulacj\u0119 i inne detale stylowego wykonania. Sporo jeszcze do zrobienia, ale dopiero wyruszyli\u015bmy w t\u0119 podr\u00f3\u017c. A zapowiada si\u0119 bardzo ciekawie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jestem cz\u0142owiekiem ma\u0142ej wiary. Po wymuszonym odej\u015bciu za\u0142o\u017cyciela i wieloletniego dyrektora Warszawskiej Opery Kameralnej Stefana Sutkowskiego – i to w nadzwyczaj nieprzyjemnych okoliczno\u015bciach – nie s\u0105dzi\u0142am, \u017ce ten male\u0144ki teatr przetrwa i kiedykolwiek wyjdzie na prost\u0105. Nie by\u0142am szczeg\u00f3ln\u0105 entuzjastk\u0105 autorytarnych metod zarz\u0105dzania WOK przez dawnego szefa, mia\u0142am te\u017c sporo zastrze\u017ce\u0144 do jego og\u00f3lnej wizji … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-1168","6":"format-standard","7":"category-wedrowki-operowe"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1168","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1168"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1168\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1174,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1168\/revisions\/1174"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1168"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1168"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1168"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"04\"](\"http:\/\/atorod.pl\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/04.jpg\")
<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n