{"id":1341,"date":"2016-06-22T17:00:14","date_gmt":"2016-06-22T15:00:14","guid":{"rendered":"http:\/\/atorod.pl\/?p=1341"},"modified":"2016-06-22T18:25:50","modified_gmt":"2016-06-22T16:25:50","slug":"burzliwy-koniec-sezonu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=1341","title":{"rendered":"Burzliwy koniec sezonu"},"content":{"rendered":"

Ju\u017c po wszystkim. Czuj\u0119 si\u0119, jakbym wpad\u0142a w bagno, po czym kto\u015b mnie z tego trz\u0119sawiska nie tylko wyci\u0105gn\u0105\u0142, ale jeszcze przebra\u0142 w suche i czyste ubranie, pog\u0142aska\u0142 po g\u0142owie i zapewni\u0142, \u017ce nic si\u0119 nie sta\u0142o. Po warszawskim Tristanie <\/em>– najgorszej premierze ostatnich kilku, ba, kilkunastu sezon\u00f3w – jecha\u0142am do Poznania z dusz\u0105 na ramieniu. Tymczasem Borys Godunow<\/em> w re\u017cyserii debiutuj\u0105cego w operze Iwana Wyrypajewa, ze scenografi\u0105 Anny Met i kostiumami Katarzyny Lewi\u0144skiej, okaza\u0142 si\u0119 przedstawieniem r\u00f3wnie dobrym, jak Tristan <\/em>by\u0142 przedstawieniem z\u0142ym. I zapewniam Czytelnik\u00f3w, \u017ce trudno o wi\u0119kszy komplement.<\/p>\n

O zaprzepaszczeniu kolejnej szansy na przywr\u00f3cenie Wagnera do \u017cywego obiegu kulturalnego w Polsce opowiem ju\u017c wkr\u00f3tce na \u0142amach „Tygodnika Powszechnego”. O rewelacyjnej inscenizacji Wyrypajewa – ascetycznej, precyzyjnej, wymagaj\u0105cej od widza maksymalnego skupienia na samym utworze, nie za\u015b na \u017cyciu wewn\u0119trznym re\u017cysera – napisz\u0119 do miesi\u0119cznika „Teatr”. Obszernie, bo pe\u0142en rezerwy, czasem nawet niech\u0119tny odbi\u00f3r tej koncepcji przez krytyk\u0119 \u015bwiadczy nie tylko o zerwaniu ci\u0105g\u0142o\u015bci pewnej tradycji, ale te\u017c o tym, \u017ce zanikaj\u0105 w nas instynkt i wra\u017cliwo\u015b\u0107, dzi\u0119ki kt\u00f3rym to, co si\u0119 dzieje na scenie, mo\u017ce prze\u017cywa\u0107 nawet osoba ca\u0142kiem nieprzygotowana merytorycznie. A to znacznie istotniejsze ni\u017c umiej\u0119tno\u015b\u0107 rozpoznania wszystkich odniesie\u0144 Wyrypajewa do ludowego teatru rosyjskiego, tw\u00f3rczo\u015bci pieredwi\u017cnik\u00f3w i malarstwa ikonowego.<\/p>\n

\"6_b_godunow_180616_mosko\"<\/a><\/p>\n

Katarzyna W\u0142odarczyk (Fiodor) i Rafa\u0142 Siwek (Borys). Fot. Magdalena O\u015bko.<\/p>\n

Tymczasem skre\u015bl\u0119 kilka s\u0142\u00f3w o stronie muzycznej pozna\u0144skiego Borysa<\/em>. Ot\u00f3\u017c nie spodziewa\u0142am si\u0119 w naj\u015bmielszych snach, \u017ce ju\u017c w dniu premiery us\u0142ysz\u0119 na scenie obsad\u0119, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna by \u015bmia\u0142o „wystawi\u0107” w dowolnym teatrze na \u015bwiecie. Chyba najbardziej obawia\u0142am si\u0119 o Rafa\u0142a Siwka w partii tytu\u0142owej, bo nasz „kr\u00f3lewski” bas \u015bpiewa ostatnio zbyt du\u017co i w jego g\u0142osie daj\u0105 si\u0119 czasem odczu\u0107 pewne oznaki zm\u0119czenia. Nie tym razem: Siwek wchodzi\u0142 w rol\u0119 stopniowo, lecz w scenie \u015bmierci Borysa osi\u0105gn\u0105\u0142 pe\u0142ni\u0119 wyrazu, niedo\u015bcignion\u0105 dla wi\u0119kszo\u015bci artyst\u00f3w wcielaj\u0105cych si\u0119 w t\u0119 tragiczn\u0105 posta\u0107. \u015awiatowego formatu kreacj\u0119 Pimena stworzy\u0142 Krzysztof B\u0105czyk, obdarzony okr\u0105g\u0142ym, ciemnym, niebywale urodziwym basem, kt\u00f3rym potrafi operowa\u0107 m\u0105drze i z wyczuciem tekstu. Znakomicie spisa\u0142 si\u0119 Stanis\u0142aw Kuflyuk w partii przewrotnego nuncjusza Rangoniego, nadspodziewanie dobrze wypad\u0142 War\u0142aam w interpretacji Rafa\u0142a Korpika. Na tle pozosta\u0142ych niskich g\u0142os\u00f3w m\u0119skich stosunkowo blado zaprezentowa\u0142 si\u0119 Andrzej Filo\u0144czyk (Szcze\u0142ka\u0142ow), kt\u00f3ry na razie woli eksponowa\u0107 swoje bezsprzeczne walory g\u0142osowe, ni\u017c zaj\u0105\u0107 si\u0119 budowaniem przekonuj\u0105cej interpretacji – w jednym z ostatnich wywiad\u00f3w wyzna\u0142, \u017ce „nie trawi” Mozarta. No c\u00f3\u017c, niestety s\u0142ycha\u0107 to w jego \u015bpiewie. Rafa\u0142 Bartmi\u0144ski (Grigorij\/Dymitr) ku mojemu zdumieniu rozwija si\u0119 w pi\u0119kny, rasowy tenor spinto, czasem jeszcze troch\u0119 wysilony w g\u00f3rnym rejestrze i przez to niepewny intonacyjnie, ale b\u0119d\u0119 go bacznie obserwowa\u0107. Piotr Friebe w partii Szujskiego skutecznie zamaskowa\u0142 niedostatki wolumenu inteligentnym prowadzeniem frazy. W roli Jurodiwego celnie obsadzono Bart\u0142omieja Szczeszka, \u015bpiewaj\u0105cego zaskakuj\u0105co „rosyjskim” tenorem, bez tendencji do przechodzenia w p\u0142aski falset na g\u00f3rnych d\u017awi\u0119kach skali. Z przyjemno\u015bci\u0105 s\u0142ucha\u0142am Magdaleny Wachowskiej (Maryna), kt\u00f3rej ch\u0142odny i \u015bwietlisty mezzosopran zachwyci\u0142 mnie w partii Ewy na prapremierze Space Opera<\/em> Aleksandra Nowaka; doskona\u0142e wra\u017cenie wywar\u0142a te\u017c Katarzyna W\u0142odarczyk (Fiodor), zachwalana p\u00f3\u0142tora roku wcze\u015bniej po wyst\u0119pie w roli Dziecka w jednoakt\u00f3wce Ravela.<\/p>\n

Mniej usatysfakcjonowa\u0142a mnie orkiestra pod batut\u0105 Gabriela Chmury, kt\u00f3ry nie zdo\u0142a\u0142 dopie\u015bci\u0107 w szczeg\u00f3\u0142ach koncepcji ca\u0142o\u015bci – co tym istotniejsze, \u017ce zdecydowa\u0142 si\u0119 na wykonanie Borysa<\/em> w wersji z 1872 roku, wypieraj\u0105cej stopniowo najpopularniejsz\u0105 niegdy\u015b wersj\u0119 Rimskiego-Korsakowa, wymagaj\u0105cej jednak precyzyjnie dopracowanej artykulacji, dyscypliny agogicznej, przede wszystkim za\u015b umiej\u0119tno\u015bci dynamicznego cieniowania fraz. Nie podzielam te\u017c zachwyt\u00f3w nad ch\u00f3rem, kt\u00f3rego zasadniczym „atutem” wydaje si\u0119 zdolno\u015b\u0107 stawiania w miar\u0119 klarownych pion\u00f3w harmonicznych (im g\u0142o\u015bniej, tym lepiej) – bez pr\u00f3b podejmowania wewn\u0119trznego dialogu mi\u0119dzy g\u0142osami ani dba\u0142o\u015bci o retoryk\u0119 frazy.<\/p>\n

\"13_b_godunow_170616_mosko\"<\/a><\/p>\n

Scena fina\u0142owa. Pod krzy\u017cem Bart\u0142omiej Szczeszek (Jurodiwy). Fot. Magdalena O\u015bko.<\/p>\n

Co nie zmienia faktu, \u017ce Teatr Wielki w Poznaniu da\u0142 chyba najlepsz\u0105 premier\u0119 ostatniego sezonu w Polsce – z udzia\u0142em \u015bpiewak\u00f3w wyst\u0119puj\u0105cych regularnie na naszych scenach, obsadzonych z wyra\u017anym znawstwem, a nie „w poprzek” swoich predyspozycji g\u0142osowych, w inscenizacji, kt\u00f3ra pod wzgl\u0119dem warsztatowym dor\u00f3wnuje pi\u0119ciogwiazdkowym produkcjom najbardziej presti\u017cowych scen europejskich, a niekt\u00f3re nawet przewy\u017csza. I to za niepor\u00f3wnanie mniejsze pieni\u0105dze ni\u017c te, kt\u00f3rymi dysponuje nasza scena narodowa. I nie po to, \u017ceby zdj\u0105\u0107 spektakl po tygodniu: w przysz\u0142ym sezonie b\u0119dzie okazja obejrze\u0107 go w pa\u017adzierniku i w marcu. Kto wie, czy nie wybior\u0119 si\u0119 po raz drugi i trzeci. Z rozpaczliwej t\u0119sknoty za pi\u0119knym \u015bpiewem i mistrzowsk\u0105 robot\u0105 re\u017cysersk\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ju\u017c po wszystkim. Czuj\u0119 si\u0119, jakbym wpad\u0142a w bagno, po czym kto\u015b mnie z tego trz\u0119sawiska nie tylko wyci\u0105gn\u0105\u0142, ale jeszcze przebra\u0142 w suche i czyste ubranie, pog\u0142aska\u0142 po g\u0142owie i zapewni\u0142, \u017ce nic si\u0119 nie sta\u0142o. Po warszawskim Tristanie – najgorszej premierze ostatnich kilku, ba, kilkunastu sezon\u00f3w – jecha\u0142am do Poznania z dusz\u0105 na … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["entry","post","publish","author-mangusta","post-1341","format-standard","category-wedrowki-operowe"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1341","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1341"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1341\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1349,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1341\/revisions\/1349"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1341"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1341"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1341"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}