{"id":1519,"date":"2016-08-31T17:49:25","date_gmt":"2016-08-31T15:49:25","guid":{"rendered":"http:\/\/atorod.pl\/?p=1519"},"modified":"2016-09-01T08:56:54","modified_gmt":"2016-09-01T06:56:54","slug":"swiatlo-mych-oczu-zdradliwe","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=1519","title":{"rendered":"\u015awiat\u0142o mych oczu zdradliwe"},"content":{"rendered":"

Upi\u00f3r za trzy dni rusza w \u015bwiat. W miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci b\u0119dzie donosi\u0142 z trasy, kt\u00f3ra tym razem poprowadzi go mi\u0119dzy Wroc\u0142awiem, Jekaterynburgiem, Berlinem a pewnym miasteczkiem w rejencji poczdamskiej. Na „operow\u0105” Warszawsk\u0105 Jesie\u0144 nie zd\u0105\u017cy, a \u017ca\u0142uje przynajmniej Sciarrina i jego dw\u00f3ch dzie\u0142: Infinito nero<\/em>, „ekstazy w\u00a0jednym akcie na\u00a0g\u0142os i\u00a08 instrument\u00f3w”, do libretta opartego na widzeniu \u015bw. Marii Magdaleny de’ Pazzi, oraz s\u0142ynnej opery Luci mie traditrici<\/em>, w kt\u00f3rej kompozytor lu\u017ano nawi\u0105za\u0142 do historii Gesualda da Venosa i jego nieszcz\u0119snej \u017cony Marii d’Avalos. Widzia\u0142am dwie inscenizacje Luci<\/em> – berli\u0144sk\u0105 z 2002 roku, zdecydowanie lepsz\u0105 teatralnie (Sabrina H\u00f6lzer<\/span>), gorsz\u0105 jednak pod wzgl\u0119dem muzycznym, mimo fenomenalnego wyst\u0119pu Jonathana de las Paz Zaensa w partii Hrabiego Malaspiny (koprodukcja Zeitgen\u00f6ssische Oper, Hebbel-Theater i Berliner Festspiele); oraz salzbursk\u0105 z 2008 roku, w do\u015b\u0107 banalnym uj\u0119ciu Rebekki Horn, za to ze \u015bwietnymi solistami (przede wszystkim Ann\u0105 Radziejewsk\u0105, w kt\u00f3rej Sciarrino wreszcie znalaz\u0142 idealn\u0105 odtw\u00f3rczyni\u0119 roli Malaspiny i kt\u00f3ra wyst\u0105pi tak\u017ce w Warszawie) oraz Klangforum Wien pod batut\u0105 Beata Furrera. Inscenizacj\u0119 warszawsk\u0105 – w re\u017cyserii bardzo ciekawie zapowiadaj\u0105cej si\u0119 Pii Partum – zapowiedziano jako „pierwsze wykonanie w\u00a0Polsce wersji scenicznej utworu”. Ciekawe, co na to soli\u015bci (z Agat\u0105 Zubel na czele), Orkiestra Kameralna AUKSO pod Markiem Mosiem, a zw\u0142aszcza re\u017cyser Tomasz Cyz, wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rcy pierwszej polskiej inscenizacji Luci <\/em>na pozna\u0144skim festiwalu Nostalgia w 2009 roku. Przy okazji tamtego wydarzenia w dodatku do „Tygodnika Powszechnego” ukaza\u0142 si\u0119 m\u00f3j esej o \u017ar\u00f3d\u0142ach inspiracji Sciarrina i samej operze. Nie zawadzi przypomnie\u0107.
\n<\/span><\/p>\n

***<\/p>\n

Nie wiadomo, kiedy si\u0119 urodzi\u0142. Je\u015bli w 1560 roku, by\u0142by ju\u017c wtedy po trzydziestce. Je\u015bli w 1566 roku, na co wskazuje odkryty niedawno list jego matki \u2013 mia\u0142by zaledwie 24 lata. Kr\u00f3lestwo Neapolu d\u0142ugo karmi\u0142o si\u0119 plotkami o czynie, jakiego si\u0119 w\u00f3wczas dopu\u015bci\u0142. Owszem, nic nie sta\u0142o na przeszkodzie, by ukara\u0142 niewiern\u0105 \u017con\u0119, ale okoliczno\u015bci m\u0119\u017cowskiej pomsty wzbudza\u0142y \u017cywe dyskusje wsp\u00f3\u0142czesnych.<\/p>\n

Bo to nieprawda, \u017ce arystokracie wszystko mog\u0142o uj\u015b\u0107 p\u0142azem. Zmaza na honorze znaczy\u0142a wi\u0119cej ni\u017c plama z krwi wiaro\u0142omnej kobiety. A honor zobowi\u0105zywa\u0142, bo Carlo Gesualdo by\u0142 synem Don Fabrizia, ksi\u0119cia Venosy, diuka Caggiano, markiza Laino i hrabiego Cossy. Stryj Carla \u2013 Alfonso Gesualdo \u2013 by\u0142 kardyna\u0142em i pretendowa\u0142 do tronu papieskiego. To i tak nic w por\u00f3wnaniu z wujem, znanym dzi\u015b jako \u015bw. Karol Boromeusz \u2013 modelowym przyk\u0142adem biskupa czas\u00f3w kontrreformacji, kt\u00f3ry by\u0142 \u201etrzecim okiem\u201d papie\u017ca, zak\u0142ada\u0142 seminaria duchowne, po nocach si\u0119 modli\u0142, za dnia spowiada\u0142 chorych i umar\u0142 na febr\u0119. Ma\u0142y Carlo z pocz\u0105tku nie musia\u0142 si\u0119 tym wszystkim przejmowa\u0107, bo mia\u0142 starszego brata. P\u0119dzi\u0142 wi\u0119c dzieci\u0144stwo w maj\u0105tkach rodzinnych w po\u0142udniowych W\u0142oszech i w Neapolu \u2013 by\u0107 mo\u017ce beztroskie, by\u0107 mo\u017ce pe\u0142ne traum i ch\u0142opi\u0119cych strach\u00f3w. Nie wiadomo. Nie znamy te\u017c nazwisk jego nauczycieli. Wiemy, \u017ce w chwili, gdy przej\u0105\u0142 wszystkie tytu\u0142y i odpowiedzialno\u015b\u0107 za r\u00f3d po zmar\u0142ym przedwcze\u015bnie bracie Luigim, interesowa\u0142a go wy\u0142\u0105cznie muzyka.<\/p>\n

\"1-DRAMA2002250-0040_905\"<\/a><\/p>\n

Inscenizacja berli\u0144ska z 2002 roku. Fot. www.sabrinahoelzer.com<\/p>\n

\u015amier\u0107 Luigiego okaza\u0142a si\u0119 prawdziwym ciosem dla Carla. Zamiast korzysta\u0107 z uprzywilejowanej pozycji drugiego syna i zajmowa\u0107 si\u0119 ulubionym hobby, niespodziewany dziedzic i jedyny m\u0119ski potomek Gesuald\u00f3w musia\u0142 zaj\u0105\u0107 si\u0119 przed\u0142u\u017caniem rodu. I to z w\u0142asn\u0105 kuzynk\u0105, Donn\u0105 Mari\u0105 d\u2019Avalos, kobiet\u0105 starsz\u0105 o rok, dojrza\u0142\u0105 21-latk\u0105, kt\u00f3ra zd\u0105\u017cy\u0142a ju\u017c pochowa\u0107 jednego m\u0119\u017ca, a z drugim si\u0119 rozwie\u015b\u0107 na mocy papieskiej dyspensy. Obydwu postrada\u0142a zreszt\u0105 z tego samego powodu: Federico Carafa, markiz San Lucido, zmar\u0142 pono\u0107 \u201es\u0142odk\u0105 \u015bmierci\u0105\u201d w \u0142\u00f3\u017cku, nie dogodziwszy lubie\u017cnej nastolatce. Alfonso di Giuliano mia\u0142 wi\u0119cej szcz\u0119\u015bcia \u2013 \u017cona nim wzgardzi\u0142a, zanim ostatecznie zawi\u00f3d\u0142 w alkowie. Jedno by\u0142o pewne: Maria by\u0142a p\u0142odna. Zanim owdowia\u0142a, powi\u0142a dw\u00f3jk\u0119 dzieci pierwszemu m\u0119\u017cowi.<\/p>\n

Jak wysz\u0142o na jaw wkr\u00f3tce po \u015blubie z Carlem, zachowa\u0142a sentyment do primo voto<\/em>. Sekretnym kochankiem po raz kolejny po\u015blubionej Marii zosta\u0142 Fabrizio Carafa, trzeci diuk Andrii i si\u00f3dmy hrabia Ruovo. Trudno powiedzie\u0107, kto zawini\u0142 rozpadowi ma\u0142\u017ce\u0144stwa. Maria s\u0142yn\u0119\u0142a wprawdzie z pi\u0119kno\u015bci i temperamentu na ca\u0142e kr\u00f3lestwo, nikt si\u0119 jednak nie \u0142udzi\u0142, \u017ce Carlo potrafi dogodzi\u0107 swej zmys\u0142owej \u017conie. Szkopu\u0142 w tym, \u017ce Maria nie kry\u0142a si\u0119 dostatecznie z uczuciami wobec przystojnego i m\u0119skiego Fabrizia. Ten wiedzia\u0142, czym to si\u0119 mo\u017ce sko\u0144czy\u0107, pr\u00f3bowa\u0142 wi\u0119c zerwa\u0107 z kochank\u0105. Na pr\u00f3\u017cno: oznajmi\u0142a, \u017ce pr\u0119dzej umrze. Los sp\u0142ata\u0142 jej okrutnego figla.<\/p>\n

Zacz\u0119\u0142o si\u0119 banalnie, jak w krwawym romansie. 16 pa\u017adziernika 1590 roku Carlo poinformowa\u0142 \u017con\u0119, \u017ce wybiera si\u0119 na polowanie. Wyjecha\u0142 szumnie z neapolita\u0144skiego Palazzo San Severo i zaczai\u0142 si\u0119 kilka przecznic dalej, w domu przyjaciela. Maria nie wiedzia\u0142a, \u017ce m\u0105\u017c kaza\u0142 wpierw podrobi\u0107 klucze do pa\u0142acu. Wr\u00f3ci\u0142 kilka minut po p\u00f3\u0142nocy.<\/p>\n

Odt\u0105d ju\u017c nic nie jest pewne.<\/p>\n

\"0809-salzburg\"<\/a><\/p>\n

Luci <\/em>w Salzburgu (2008). Fot. Charlotte Oswald.<\/p>\n

W my\u015bl jednej z wersji, Carlo nawet nie wst\u0105pi\u0142 do alkowy. Poczeka\u0142, a\u017c kilku naj\u0119tych opryszk\u00f3w zaszlachtuje par\u0119 przy\u0142apan\u0105 in flagranti<\/em> i na wszelki wypadek dope\u0142ni dzie\u0142a kilkoma strza\u0142ami z arkebuza. Ma\u0142o prawdopodobne, by Gesualdo zni\u00f3s\u0142 a\u017c tak\u0105 ujm\u0119 na honorze. Skoro kto\u015b ju\u017c mu doni\u00f3s\u0142 o romansie \u2013 najprawdopodobniej s\u0142u\u017c\u0105cy \u2013 nale\u017ca\u0142o pom\u015bci\u0107 zniewag\u0119 w\u0142asnymi r\u0119koma. Carlo by\u0142 zapewne cz\u0142owiekiem s\u0142abego ducha i dlatego zgodzi\u0142 sobie do pomocy neapolita\u0144skich zbir\u00f3w. Pozwoli\u0142 im zacz\u0105\u0107, po czym sko\u0144czy\u0142 \u2013 i tak do\u015b\u0107 zha\u0144biony, \u017ce nie mia\u0142 odwagi sam si\u0119 rozprawi\u0107 z obojgiem kochank\u00f3w. Ci\u0105\u0142 na o\u015blep i krzycza\u0142 rozpaczliwie, \u017ce \u201eona wci\u0105\u017c \u017cyje\u201d.<\/p>\n

Z pewno\u015bci\u0105 ju\u017c nie \u017cy\u0142a, kiedy run\u0119\u0142a wraz z kochankiem z okna pa\u0142acu. \u015aledczy doliczyli si\u0119 na jej ciele blisko trzydziestu ran zadanych mieczem i sztyletem. Je\u015bli wierzy\u0107 pog\u0142oskom, Carlo dos\u0142ownie j\u0105 wypatroszy\u0142, podci\u0105\u0142 jej gard\u0142o, okaleczy\u0142 narz\u0105dy p\u0142ciowe i prawdopodobnie zgwa\u0142ci\u0142 po \u015bmierci, cho\u0107 kr\u0105\u017cy\u0142y te\u017c s\u0142uchy, jakoby wyrzucone na ulic\u0119 zw\u0142oki zbezcze\u015bci\u0142 przygodny mnich, nie mog\u0105c si\u0119 oprze\u0107 ich urodzie. Przestrzelony z arkebuza m\u00f3zg Fabrizia rozprysn\u0105\u0142 si\u0119 po \u015bcianach sypialni. Trudno rozstrzygn\u0105\u0107, czemu hrabia zgin\u0105\u0142 w koszuli nocnej Marii. By\u0107 mo\u017ce zw\u0119szy\u0142 podst\u0119p i pr\u00f3bowa\u0142 uciec w kobiecym przebraniu. By\u0107 mo\u017ce Carlo chcia\u0142 go ostatecznie pogr\u0105\u017cy\u0107 i wystawi\u0142 zw\u0142oki na po\u015bmiewisko w szatach kochanki. Wiadomo na pewno, \u017ce zabroni\u0142 zwlec trupy spod pa\u0142acu, dop\u00f3ki nie zgnij\u0105. Pono\u0107 wstrzykn\u0105\u0142 w nie jak\u0105\u015b alchemiczn\u0105 substancj\u0119, \u017ceby przed\u0142u\u017cy\u0107 proces rozk\u0142adu.<\/p>\n

Uciek\u0142 z Neapolu. Nie ci\u0105\u017cy\u0142a nad nim gro\u017aba kary za morderstwo \u2013 uczyni\u0142 wprawdzie sw\u0105 powinno\u015b\u0107, ale cudzymi r\u0119kami. M\u00f3g\u0142 si\u0119 za to obawia\u0107 zemsty, gdy\u017c jako szlachcic wyst\u0105pi\u0142 przeciw etykiecie, zleciwszy ma\u0142\u017ce\u0144skie porachunki niegodnym zbirom niskiego rodu. C\u00f3\u017c by\u0142o pocz\u0105\u0107: ruszy\u0142 leniwym marszem do Ferrary, w towarzystwie zaprzyja\u017anionego hrabiego z Kalabrii, zatrzymuj\u0105c si\u0119 po drodze w Rzymie i Florencji, gdzie zn\u00f3w m\u00f3g\u0142 oddawa\u0107 si\u0119 bez przeszk\u00f3d rozkoszom \u017cycia muzycznego. O\u017ceni\u0142 si\u0119 po raz wt\u00f3ry z Donn\u0105 Eleonor\u0105 D\u2019Este i doczeka\u0142 kolejnych dzieci (syna z Mari\u0105 pono\u0107 te\u017c zabi\u0142, zw\u0105tpiwszy w swoje ojcostwo). Podupada\u0142 jednak na zdrowiu \u2013 przede wszystkim psychicznym \u2013 co sk\u0142oni\u0142o p\u00f3\u017aniejszych muzykolog\u00f3w do spekulacji, \u017ce niezwyk\u0142a ekspresja jego silnie schromatyzowanych madryga\u0142\u00f3w jest owocem dr\u0119cz\u0105cych go po morderstwie wyrzut\u00f3w sumienia.<\/p>\n

Wiele tymczasem wskazuje, \u017ce tragedia Carla rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 znacznie wcze\u015bniej i nasili\u0142a, gdy spad\u0142o na\u0144 ci\u0119\u017ckie brzemi\u0119 kontynuatora rodu, kt\u00f3remu nie sprosta\u0142 ani fizycznie, ani mentalnie. Rzekome poczucie winy by\u0142oby wi\u0119c raczej oznak\u0105 post\u0119puj\u0105cej dezintegracji osobowo\u015bci, symptomem wewn\u0119trznego rozdarcia \u2013 by\u0107 mo\u017ce psychozy, by\u0107 mo\u017ce organicznego uszkodzenia m\u00f3zgu, by\u0107 mo\u017ce zaburze\u0144 adaptacji w \u015brodowisku, w jakim przysz\u0142o mu \u017cy\u0107.<\/p>\n

I chyba tym w\u0142a\u015bnie tropem poszed\u0142 sycylijski kompozytor Salvatore Sciarrino, tworz\u0105c oper\u0119 Luci mie traditrici<\/em> do w\u0142asnego libretta na motywach XVII-wiecznej sztuki Il tradimento per l\u2019onore. <\/em>Jej autor, ceniony dramatopisarz Giacinto Andrea Cicognini \u2013 m.in. librecista dzie\u0142 Cavallego \u2013 nawi\u0105za\u0142 do wci\u0105\u017c \u017cywego skandalu, k\u0142ad\u0105c nacisk na konflikt zdrady i honoru, a tym samym kontekst spo\u0142eczny tragedii ma\u0142\u017ce\u0144skiej w rodzinie Gesualda. Sciarrino przesun\u0105\u0142 akcenty w stron\u0119 dusznego, na\u0142adowanego emocjami konfliktu czworga protagonist\u00f3w.<\/p>\n

\"achim-freyer-luci-mie-traditrici-salvatore-sciarrino\"<\/a><\/p>\n

Inscenizacja Achima Freyera, Wiener Festwochen 2015. Fot. Monika Rittershaus.<\/p>\n

Bo tu zdrajc\u00f3w i potencjalnych kochank\u00f3w jest dw\u00f3ch: S\u0142uga, kt\u00f3ry kocha si\u0119 w Hrabinie, i tajemniczy Go\u015b\u0107, kt\u00f3ry wyznaje jej mi\u0142o\u015b\u0107. Pierwszy akt rozpoczyna si\u0119 symboliczn\u0105 scen\u0105 w ogrodzie, kiedy Hrabina zak\u0142uwa si\u0119 r\u00f3\u017c\u0105, cho\u0107 Hrabia j\u0105 napomina\u0142, by wystrzega\u0142a si\u0119 cierni. Nie zwa\u017caj\u0105c na omen, kobieta umawia si\u0119 na schadzk\u0119 z Go\u015bciem. Zazdrosny S\u0142uga donosi o jej niewierno\u015bci m\u0119\u017cowi. W II akcie nast\u0119puje z\u0142udne pojednanie: w istocie Hrabia nosi si\u0119 z zamiarem pomsty. Wabi Hrabin\u0119 do sypialni, ods\u0142ania zw\u0142oki Go\u015bcia, po czym morduje \u017con\u0119.<\/p>\n

Zapowied\u017a tragedii kryje si\u0119 wsz\u0119dzie. W nazwiskach ma\u0142\u017conk\u00f3w (Malaspina, czyli \u201eZ\u0142y Cier\u0144\u201d). W zwodniczym wyrazie luci<\/em>, kt\u00f3ry oznacza zar\u00f3wno oczy, kt\u00f3re \u201ewidz\u0105\u201d zdrad\u0119, jak \u015bwiat\u0142o, kt\u00f3re zdrad\u0119 \u201eujawnia\u201d. Przede wszystkim za\u015b w j\u0119zyku muzycznym \u2013 wywiedzionym z fizjologii ludzkiego strachu i czujno\u015bci, w sferze instrumentalnej sprowadzonym do pojedynczych stukni\u0119\u0107, westchnie\u0144, trza\u015bni\u0119\u0107 ga\u0142\u0105zki i bicia serca, przedzielonych warstwami przera\u017aliwej ciszy. Co najbardziej dojmuj\u0105ce i \u201eantyoperowe\u201d, bohaterowie Sciarrina nie wchodz\u0105 mi\u0119dzy sob\u0105 w \u017cadne relacje semantyczne. Nawet w \u201eduetach\u201d prowadz\u0105 niezale\u017cne monologi wewn\u0119trzne. Mijaj\u0105 si\u0119 w p\u00f3\u0142 frazy, w p\u00f3\u0142 gestu, snuj\u0105 jak we \u015bnie, nie dopowiadaj\u0105 niczego do ko\u0144ca. Logika tej tragedii jest logik\u0105 chorego umys\u0142u. Dramat postaci jest dramatem wyobcowania. Jak przyzna\u0142 sam kompozytor, w tej operze prawie nic si\u0119 nie dzieje. Ale to, co si\u0119 w niej dzieje, rozbrzmiewa w przestrzeni niesko\u0144czonym echem.<\/p>\n

Partie wokalne sprawiaj\u0105 wra\u017cenie rozsiekanych brutalnie fraz z madryga\u0142\u00f3w Gesualda \u2013 rozp\u0142atanych przez brzuch, przebitych na wylot kr\u0119gos\u0142upa, zbe\u0142tanych wystrza\u0142em z arkebuza. Tym jednak, co w Luci mie traditrici<\/em> wstrz\u0105sa najbardziej, s\u0105 przewrotne interludia \u2013 aran\u017cacje kompozycji Claude\u2019a Le Jeune\u2019a, wybitnego przedstawiciela \u201eklasycyzuj\u0105cej\u201d musique mesur\u00e9e<\/em>, kt\u00f3ra ju\u017c w czasach Gesualda musia\u0142a brzmie\u0107 do\u015b\u0107 staro\u015bwiecko. Kiedy czworo postaci rozpoczyna samotn\u0105 w\u0119dr\u00f3wk\u0119 ku zatraceniu, ich przysz\u0142a tragedia \u201ewisi\u201d jeszcze w rozpoznawalnej aurze d\u017awi\u0119kowej. W ka\u017cdej kolejnej ods\u0142onie muzyki ubywa, przybywa za\u015b l\u0119ku. \u015awiat ulega powolnej dezintegracji. Brakuje poszczeg\u00f3lnych ton\u00f3w, zast\u0119powanych przed\u0119ciami, fla\u017coletami, alikwotami, cisz\u0105. W ostatnim interludium muzyki prawie ju\u017c nie ma. Ale j\u0105 s\u0142ycha\u0107. By\u0107 mo\u017ce wyra\u017aniej ni\u017c na pocz\u0105tku.<\/p>\n

A\u017c ma si\u0119 ochot\u0119 ci\u0105\u0107 na o\u015blep i krzycze\u0107, \u017ce ona wci\u0105\u017c \u017cyje.<\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Upi\u00f3r za trzy dni rusza w \u015bwiat. W miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci b\u0119dzie donosi\u0142 z trasy, kt\u00f3ra tym razem poprowadzi go mi\u0119dzy Wroc\u0142awiem, Jekaterynburgiem, Berlinem a pewnym miasteczkiem w rejencji poczdamskiej. Na „operow\u0105” Warszawsk\u0105 Jesie\u0144 nie zd\u0105\u017cy, a \u017ca\u0142uje przynajmniej Sciarrina i jego dw\u00f3ch dzie\u0142: Infinito nero, „ekstazy w\u00a0jednym akcie na\u00a0g\u0142os i\u00a08 instrument\u00f3w”, do libretta opartego na … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-1519","6":"format-standard","7":"category-miscellanea"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1519","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1519"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1519\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1527,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1519\/revisions\/1527"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1519"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1519"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1519"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}