{"id":1544,"date":"2016-09-11T22:10:31","date_gmt":"2016-09-11T20:10:31","guid":{"rendered":"http:\/\/atorod.pl\/?p=1544"},"modified":"2016-09-12T13:01:46","modified_gmt":"2016-09-12T11:01:46","slug":"muzyko-moja-radosci","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=1544","title":{"rendered":"Muzyko, moja rado\u015bci"},"content":{"rendered":"

We Wroc\u0142awiu wszystko toczy si\u0119 zgodnie z przewidywaniami. Najpierw podnios\u0142a inauguracja, nazajutrz efektowne credo dyrektora artystycznego Festiwalu, w poniedzia\u0142ek upragniony przez wielu odzew na wci\u0105\u017c aktualny okrzyk Juwenalisa panem et circenses<\/em>! Pocz\u0105tek Wratislavii odtr\u0105biono, reporterzy og\u00f3lnokrajowych gazet rozjechali si\u0119 do dom\u00f3w – i zacz\u0119\u0142o si\u0119 prawdziwe muzykowanie. W duchu dawnych wrze\u015bniowych koncert\u00f3w wroc\u0142awskich – w\u0119druj\u0105cych po zabytkowych wn\u0119trzach – z udzia\u0142em artyst\u00f3w \u0142\u0105cz\u0105cych maestri\u0119 techniczn\u0105 z g\u0142\u0119bok\u0105 wiedz\u0105 o epoce i powi\u0105zanej z konkretnym repertuarem stylistyce wykonawczej. Frenetyczne „stojaki” ust\u0105pi\u0142y miejsca prawdziwym zachwytom i buduj\u0105cym, ci\u0105gn\u0105cym si\u0119 d\u0142ugo w noc rozmowom o szczeg\u00f3\u0142ach interpretacji.<\/p>\n

Pierwsze ol\u015bnienie nadesz\u0142o we \u015brod\u0119, przy okazji wyst\u0119pu belgijskiego ansamblu Vox Luminis pod dyrekcj\u0105 Lionela Meuniera. Zesp\u00f3\u0142 przedstawi\u0142 program z\u0142o\u017cony z motet\u00f3w autorstwa trzech pokole\u0144 Bach\u00f3w, pocz\u0105wszy od dzie\u0142 Johanna, stryjecznego dziada Jana Sebastiana, a zarazem pierwszego kompozytora w rodzinie, sko\u0144czywszy na istnym traktacie teologicznym wyra\u017conym mow\u0105 d\u017awi\u0119k\u00f3w, czyli jedenastocz\u0119\u015bciowym Jesu, meine Freude <\/em>Bacha „w\u0142a\u015bciwego”. Przyznam szczerze, \u017ce po Belgach spodziewa\u0142am si\u0119 popisu tyle\u017c solennej, co nudnej perfekcji: Vox Luminis wpisuje si\u0119 raczej w nurt wykonawstwa sterylnego, niewzbudzaj\u0105cego \u017cadnych kontrowersji, skazanego na sukces w wy\u015bcigu o miano najlepszego nagrania roku w presti\u017cowych konkursach fonograficznych. Tymczasem us\u0142ysza\u0142am muzykowanie zdyscyplinowane, a zarazem p\u0142on\u0105ce wewn\u0119trznym \u017carem autentycznego prze\u017cycia: idealnie sp\u00f3jne, nieskazitelne pod wzgl\u0119dem intonacyjnym, naznaczone jednak rysem indywidualnego pi\u0119kna poszczeg\u00f3lnych g\u0142os\u00f3w. \u015apiewakom Vox Luminis uda\u0142o si\u0119 stworzy\u0107 przekonuj\u0105c\u0105 iluzj\u0119 „motetowania” w ramach idealnie z\u017cytej wsp\u00f3lnoty protestanckiej, kt\u00f3ra pie\u015bci ka\u017cde biblijne sformu\u0142owanie z r\u00f3wnym zapa\u0142em, z jakim cyzeluje zdobne figuracje, faktury polifoniczne i d\u0142ugie frazy chora\u0142owe na planie czysto d\u017awi\u0119kowym.<\/p>\n

\"14264189_10153727595332854_4603690707934107631_n\"<\/a><\/p>\n

Vox Luminis w kolegiacie \u015awi\u0119tego Krzy\u017ca. Fot. S\u0142awek Przerwa.<\/p>\n

Nast\u0119pny dzie\u0144 przebieg\u0142 pod znakiem muzyki instrumentalnej, kt\u00f3ra czasem „\u015bpiewa” wyrazi\u015bciej ni\u017c niejeden wokalista. Koncert we wroc\u0142awskim Ratuszu, po\u015bwi\u0119cony cymeliom ze zbior\u00f3w tutejszej Biblioteki Uniwersyteckiej – mi\u0119dzy innymi utworom Biagia Mariniego, Giovanniego Battisty Buonamente, Salomone Rossiego i Giuseppe Scaraniego – stworzy\u0142 pouczaj\u0105cy kontrast z poniedzia\u0142kowym wyst\u0119pem Philippe’a Jaroussky’ego i Ensemble Artaserse. G\u0142\u00f3wnym bohaterem wieczoru okaza\u0142 si\u0119 cynk, kt\u00f3ry w r\u0119kach prawdziwego wirtuoza zmienia si\u0119 w ol\u015bniewaj\u0105cy ekwiwalent ludzkiego g\u0142osu. Tym razem takich wirtuoz\u00f3w by\u0142o a\u017c dw\u00f3ch: i cho\u0107 w pe\u0142ni doceniam maestri\u0119 brytyjskiego kornecisty Gawaina Glentona, z Ratusza wysz\u0142am przede wszystkim pod wra\u017ceniem fenomenalnego W\u0142ocha Andrei Inghisciano, kt\u00f3rego cynk \u0142ka\u0142, kaprysi\u0142 i wybucha\u0142 ekstaz\u0105 niczym \u017cywy monteverdia\u0144ski madrygalista. Ten wiecz\u00f3r by\u0142 pokazem czystej rado\u015bci muzykowania, do kt\u00f3rej przyczyni\u0142a si\u0119 ca\u0142a pi\u0105tka wykonawc\u00f3w (tak\u017ce zjawiskowa Giulia Genini, graj\u0105ca na dulcjanie). Na tym tle nieco zblad\u0142 nocny koncert z udzia\u0142em Aliny Ibragimowej (skrzypce) i Kristiana Bezuidenhouta (pianoforte). Dwoje wybitnych przecie\u017c muzyk\u00f3w nie do ko\u0144ca dogada\u0142o si\u0119 w we wsp\u00f3lnym uj\u0119ciu sonat Mozarta, chwilami zap\u0119dzonych, innym razem rozwleczonych retorycznie, zbyt cz\u0119sto przewidywalnych w szczeg\u00f3\u0142ach interpretacji. Nic dziwnego, \u017ce najwi\u0119ksze wra\u017cenie wywar\u0142a Suita fortepianowa <\/em>C-dur<\/em> KV 399\/385i, osobliwy ho\u0142d dla sztuki bachowskiego kontrapunktu, w kt\u00f3rym Bezuidenhout wydoby\u0142 ze swego instrumentu imponuj\u0105c\u0105 palet\u0119 nieoczekiwanych barw i odcieni.<\/p>\n

Na pi\u0105tkowy koncert Huelgas Ensemble pod dyrekcj\u0105 Paula Van Nevela sz\u0142am jak na spotkanie ze starymi znajomymi. To ju\u017c wykonawstwo poniek\u0105d „niemodne”: dla niekt\u00f3rych zbyt wyg\u0142adzone na kraw\u0119dziach, nie do\u015b\u0107 wyraziste i zr\u00f3\u017cnicowane wewn\u0119trznie. Pi\u0119kna barwy, wra\u017cliwo\u015bci muzycznej i precyzji intonacyjnej nikt jednak Flamandom nie odm\u00f3wi. Zesp\u00f3\u0142 wyst\u0105pi\u0142 w o\u015bmioosobowym sk\u0142adzie, zestawiwszy w programie Dies irae<\/em> z Missa pro defunctis<\/em> Jacobusa de Kerle – kompozytora z Niderland\u00f3w, kt\u00f3ry do dzie\u0142a reformy muzyki ko\u015bcielnej po Soborze Trydenckim przyczyni\u0142 si\u0119 znacznie bardziej ni\u017c Palestrina – ze stosunkowo nowym utworem Wolfganga Rihma Et Lux<\/em> na dwa kwartety, wokalny i smyczkowy, pomy\u015blanym jako muzyczna refleksja nad fenomenem pami\u0119ci i zjawiskiem amnezji. Idea frapuj\u0105ca, z realizacj\u0105 gorzej – przede wszystkim z winy Rihma, kt\u00f3ry ubra\u0142 ten dialog mi\u0119dzy instrumentami (Minguet Quartett) a poszarpan\u0105, z\u0142o\u017con\u0105 z oderwanych fragment\u00f3w tekstu liturgicznego narracj\u0105 wokaln\u0105 w zbyt jednolit\u0105, wyzut\u0105 z napi\u0119\u0107 i kulminacji szat\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105. Po godzinie z ok\u0142adem zacz\u0119\u0142o nu\u017cy\u0107.<\/p>\n

\"14238237_10153732726287854_3863976614708544076_n\"<\/a><\/p>\n

Huelgas Ensemble i Minguet Quartett po wykonaniu Et Lux <\/em>Rihma. Fot. S\u0142awek Przerwa.<\/p>\n

W sobot\u0119 zn\u00f3w sama rado\u015b\u0107 muzykowania, mimo dyskusyjnych czasem detali samych wykona\u0144. Dzia\u0142aj\u0105cy od jedenastu lat zesp\u00f3\u0142 La fonte musica (pod kierownictwem lutnisty Michele Pasottiego) przedstawi\u0142 arcyciekawy program z\u0142o\u017cony mi\u0119dzy innymi z utwor\u00f3w zapoznanego mistrza prze\u0142omu trecenta <\/em>i quattrocenta,<\/em> Antonia „Zacara” da Teramo. Ten niepozorny i dotkni\u0119ty mn\u00f3stwem zniekszta\u0142caj\u0105cych schorze\u0144 genetycznych cz\u0142owiek walczy\u0142 z Fortun\u0105 zajadle jak lew – czemu da\u0142 wyraz w swoich tajemniczych, zaszyfrowanych na wszystkich poziomach narracji kompozycjach, niegdy\u015b popularnych, dzi\u015b wydobywanych z zapomnienia jako wybitne przyk\u0142ady ars subtilior<\/em>. Muzycy Pasottiego reprezentuj\u0105 nieco z\u0142agodzony styl wykona\u0144 ansamblu Pedra Memelsdorffa: nie s\u0105 w stanie oprze\u0107 si\u0119 pokusie teatralizacji swoich wyst\u0119p\u00f3w i kontrowersyjnego czasem doboru sk\u0142ad\u00f3w, uwodz\u0105 jednak znacznie lepsz\u0105 technik\u0105 \u015bpiewu i doskona\u0142ym wyczuciem faktury tej tajemniczej polifonii. Przede wszystkim za\u015b potrafi\u0105 zbudowa\u0107 dramaturgi\u0119 koncertu i wci\u0105gn\u0105\u0107 w ni\u0105 s\u0142uchaczy, nienawyk\u0142ych do skupionego odbioru arcydzie\u0142 Jesieni \u015aredniowiecza.
\n<\/em><\/p>\n

\"14224851_10153735028972854_4699213353886422056_n\"<\/a><\/p>\n

La fonte musica. Fot. S\u0142awek Przerwa.<\/p>\n

To samo dotyczy muzyk\u00f3w Orkiestry Leopoldinum pod dyrekcj\u0105 Hartmuta Rohdego, kt\u00f3rzy przy wsp\u00f3\u0142udziale mi\u0119dzynarodowej grupy instrumentalist\u00f3w i \u015bpiewak\u00f3w z\u0142o\u017cyli karko\u0142omny program z utwor\u00f3w Ligetiego, Monteverdiego i Daria Castella. Tu te\u017c by\u0142 teatr, dowcipny i nienachalny, \u0142\u0105cz\u0105cy poszczeg\u00f3lne ogniwa w ca\u0142o\u015b\u0107 \u015brodkami czysto muzycznymi (brawurowa improwizacja kornecisty Andrei Inghisciano pomi\u0119dzy Aventures<\/em> Ligetiego a Sonat\u0105 <\/em>na dwa cynki, dulcjan i b.c. Castella). Te\u017c by\u0142a m\u0105dra zabawa d\u017awi\u0119kiem i wyczucie stylu – cho\u0107 z obowi\u0105zku napomkn\u0119, \u017ce g\u0142os Carla Allemano nie l\u015bni ju\u017c dawnym blaskiem w Monteverdia\u0144skim Il combattimento, <\/em>\u017ce ostry sopran Hanny Herfurtner sprawdzi\u0142 si\u0119 lepiej w Ligetim ni\u017c w partii Kloryndy, a klawesyn nie rozwin\u0105\u0142 pe\u0142ni brzmienia w Hungarian Rock<\/em>. Przede wszystkim za\u015b by\u0142a ch\u0119\u0107 podzielenia si\u0119 z publiczno\u015bci\u0105 czym\u015b g\u0142\u0119boko prze\u017cytym, wnikliwie przemy\u015blanym i umiej\u0119tnie zebranym w ca\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n

Czekam na kolejne pokorne ol\u015bnienia – w nadziei, \u017ce zaplanowane w programie Wratislavii „pewniaki” nie przy\u0107mi\u0105 ich swoim tombakowym blaskiem. Jako\u015bci wykona\u0144 nie mierzy si\u0119 liczb\u0105 lajk\u00f3w na Facebooku.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

We Wroc\u0142awiu wszystko toczy si\u0119 zgodnie z przewidywaniami. Najpierw podnios\u0142a inauguracja, nazajutrz efektowne credo dyrektora artystycznego Festiwalu, w poniedzia\u0142ek upragniony przez wielu odzew na wci\u0105\u017c aktualny okrzyk Juwenalisa panem et circenses! Pocz\u0105tek Wratislavii odtr\u0105biono, reporterzy og\u00f3lnokrajowych gazet rozjechali si\u0119 do dom\u00f3w – i zacz\u0119\u0142o si\u0119 prawdziwe muzykowanie. W duchu dawnych wrze\u015bniowych koncert\u00f3w wroc\u0142awskich – w\u0119druj\u0105cych … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-1544","6":"format-standard","7":"category-wedrowki-operowe"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1544","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1544"}],"version-history":[{"count":17,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1544\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1565,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1544\/revisions\/1565"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1544"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1544"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1544"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}