{"id":2074,"date":"2017-05-10T23:30:31","date_gmt":"2017-05-10T21:30:31","guid":{"rendered":"http:\/\/atorod.pl\/?p=2074"},"modified":"2017-05-11T12:49:04","modified_gmt":"2017-05-11T10:49:04","slug":"triumf-operowej-dobroci","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=2074","title":{"rendered":"Triumf operowej dobroci"},"content":{"rendered":"

Ju\u017c niemal rok min\u0105\u0142 od premiery Po\u0142awiaczy pere\u0142<\/em> w Operze Wroc\u0142awskiej – ostatniej inscenizacji za „rz\u0105d\u00f3w” Ewy Michnik, odchodz\u0105cej z teatru po przesz\u0142o dwudziestu latach dyrektorowania, w atmosferze powa\u017cnego kryzysu wewn\u0105trz zespo\u0142u i zajad\u0142ej debaty w sprawie przysz\u0142o\u015bci plac\u00f3wki. W swojej recenzji z tamtego przedstawienia po\u015bwi\u0119ci\u0142am sporo miejsca analizie \u00f3wczesnego konfliktu, kt\u00f3ry wie\u015bci\u0142 wszystko, co najgorsze. Z jednej strony niewybredne ataki miejscowej prasy na Marcina Na\u0142\u0119cz-Niesio\u0142owskiego, zwyci\u0119zc\u0119 konkursu o fotel dyrektora, z drugiej niepewno\u015b\u0107, czy sfrustrowani pracownicy Opery dogadaj\u0105 si\u0119 z nowym szefem, znanym z pryncypialno\u015bci i trudnego charakteru, z trzeciej za\u015b – obawy o kszta\u0142t nadchodz\u0105cego sezonu, kt\u00f3ry z rozmaitych wzgl\u0119d\u00f3w trzeba by\u0142o planowa\u0107 na \u0142apu-capu, dok\u0142adaj\u0105c wszelkich stara\u0144, by nie zosta\u0107 pos\u0105dzonym o brak odwagi, do\u015bwiadczenia w kierowaniu teatrem i otwieraj\u0105cej nowe horyzonty wizji artystycznej. Nowo mianowany dyrektor zda\u0142 si\u0119 na wiedz\u0119 i do\u015bwiadczenie \u015bwie\u017co pozyskanych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w – o zgrozo, w wi\u0119kszo\u015bci zwi\u0105zanych wcze\u015bniej z innymi o\u015brodkami ni\u017c Wroc\u0142aw – i wzi\u0105\u0142 byka za rogi. Nie pisa\u0142am o pierwszej premierze za jego kadencji, Trubadurze<\/em> w re\u017cyserii Andrejsa \u017dagarsa: przede wszystkim dlatego, \u017ce mi nie wypada\u0142o, bo do\u0142o\u017cy\u0142am swoje trzy grosze do ksi\u0105\u017cki programowej spektaklu. Na Kopciuszka <\/em>Rossiniego w uj\u0119ciu Iriny Brook pojecha\u0142am ju\u017c z czystym sumieniem. Nie spodziewaj\u0105c si\u0119 fajerwerk\u00f3w. Jak\u017ce nies\u0142usznie. <\/span><\/p>\n

Brytyjska aktorka, re\u017cyserka i producent przysz\u0142a na \u015bwiat w rodzinie nieodwracalnie ska\u017conej bakcylem teatralnym. C\u00f3rka Petera Brooka i jego \u017cony Natashy Parry, aktorki urodzonej ze zwi\u0105zku grecko-angielskiego re\u017cysera Gordona Parry’ego i jego \u017cony Rosjanki, rozpocz\u0119\u0142a karier\u0119 aktorsk\u0105 w wieku lat osiemnastu; kilkana\u015bcie lat p\u00f3\u017aniej wzi\u0119\u0142a si\u0119 za re\u017cyseri\u0119. Po sukcesie Snu nocy letniej <\/em>Szekspira w sze\u015bcioosobowej m\u0119skiej obsadzie, kt\u00f3ry przeszed\u0142 szturmem przez kilka teatr\u00f3w francuskich, szwajcarskich i kanadyjskich w 2010 roku, za\u0142o\u017cy\u0142a Compagnie Irina Brook, rozpoczynaj\u0105c dzia\u0142alno\u015b\u0107 trupy uwsp\u00f3\u0142cze\u015bnion\u0105 wersj\u0105 Don Kichota <\/em>z akompaniamentem muzyki bluegrass. W teatrze operowym zadebiutowa\u0142a znacznie wcze\u015bniej, Czarodziejskim fletem <\/em> dla Nederlandse Reisopera, zrealizowanym wsp\u00f3lnie z m\u0119\u017cem Danem Jemmettem, sk\u0105din\u0105d r\u00f3wnie\u017c wychowanym w rodzinie aktor\u00f3w. W 2003 roku wyre\u017cyserowa\u0142a\u00a0Kopciuszka\u00a0<\/em>w paryskim Th\u00e9\u00e2tre des Champs-\u00c9lys\u00e9es. Inscenizacj\u0119, przeniesion\u0105 w lata pi\u0119\u0107dziesi\u0105te XX wieku, w realia nowojorskich „Ma\u0142ych W\u0142och” oraz minimalistycznego apartamentu Don Ramira na Manhattanie, przyj\u0119to we Francji entuzjastycznie. Czterna\u015bcie lat p\u00f3\u017aniej spektakl zawita\u0142 do Wroc\u0142awia – po pewnych retuszach i uzupe\u0142nieniu scenografii No\u00eblle Ginefri Corbel kostiumami autorstwa Anny Seku\u0142y.
\n<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Aleksandra Opa\u0142a (Angiolina) i Artur Janda (Alidoro). Fot. Marek Grotowski.<\/p>\n

Z Kopciuszkiem <\/em>zawsze by\u0142 k\u0142opot: za dzie\u0142em ci\u0105gnie si\u0119 z\u0142a fama opery tworzonej w po\u015bpiechu, na zam\u00f3wienie Pietra Cartoniego, impresaria Teatro Valle w Rzymie, kt\u00f3ry poleg\u0142 w starciu z kwestionuj\u0105c\u0105 przed\u0142o\u017cone libretto cenzur\u0105 ko\u015bcieln\u0105 i musia\u0142 czym pr\u0119dzej za\u0142ata\u0107 program sezonu inn\u0105 propozycj\u0105. Na dwa dni przed Bo\u017cym Narodzeniem 1816 roku zaprosi\u0142 do siebie Rossiniego oraz „tek\u015bciarza” Jacopa Ferrettiego – w nadziei, ze poratuj\u0105 go w potrzebie, cho\u0107 na premier\u0119 26 grudnia i tak nie by\u0142o ju\u017c szans. Panowie rozwa\u017cyli pono\u0107 ze trzydzie\u015bci temat\u00f3w. Wreszcie Cartoni zasn\u0105\u0142, zmarzni\u0119ty Rossini zakopa\u0142 si\u0119 pod pierzyn\u0105, a zdesperowany Ferretti podsun\u0105\u0142 pomys\u0142, \u017ceby zrobi\u0107 oper\u0119 na motywach bajki Perraulta. Kompozytor zgodzi\u0142 si\u0119 dla \u015bwi\u0119tego spokoju i wzorem gospodarza pad\u0142 w obj\u0119cia Morfeusza. Poeta sp\u0119dzi\u0142 bezsenn\u0105 noc na szkicowaniu intrygi w og\u00f3lnych zarysach – opar\u0142szy si\u0119 na dw\u00f3ch istniej\u0105cych librettach, do opery Cendrillon<\/em> Nicolasa Isouarda i Agatiny<\/em> Stefana Pavesiego. Praca nad oper\u0105 trwa\u0142a niewiele ponad trzy tygodnie. Uwertur\u0119 Rossini „po\u017cyczy\u0142” z w\u0142asnej, wcze\u015bniejszej o kilka miesi\u0119cy Gazetki, <\/em>recytatywy, dwie arie i ch\u00f3r z pocz\u0105tku II aktu zam\u00f3wi\u0142 u Luki Agoliniego, kolegi po fachu z Rzymu. W rezultacie powsta\u0142a odrobin\u0119 niesp\u00f3jna dramaturgicznie, ale i tak urokliwa opera buffa, <\/em>w kt\u00f3rej miejsca bajkowej macochy i Dobrej Wr\u00f3\u017cki zaj\u0119li groteskowy w swej g\u0142upocie ojczym Don Magnifico i \u017cyczliwy, niemniej sk\u0142onny do przewrotnych manipulacji preceptor ksi\u0119cia Alidoro, a intryg\u0119 wzbogaci\u0142a komediowa przebieranka z lokajem Dandinim wchodz\u0105cym w buty Don Ramira. Tytu\u0142owy Kopciuszek, czyli rozkosznie naiwna w swojej dobroci Angiolina, przechodzi w toku narracji zdumiewaj\u0105c\u0105 przemian\u0119 z zahukanego pomiot\u0142a w dumn\u0105, pewn\u0105 swej kobieco\u015bci wybrank\u0119 arystokraty. Wszystko ko\u0144czy si\u0119 dobrze, kochankowie obiecuj\u0105 sobie dozgonn\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, pod\u0142e siostry oraz ich zawiedziony ojciec w sumie wychodz\u0105 na swoje, cho\u0107 musz\u0105 znie\u015b\u0107 gorycz zemsty, kt\u00f3ra w wydaniu Kopciuszka przybiera niezno\u015bn\u0105 posta\u0107 przebaczenia.<\/p>\n

Irina Brook dostrzeg\u0142a w tej operze przede wszystkim okazj\u0119 do zderzenia nieprawdopodobnego w swoim absurdzie dobra z oswojonym od wiek\u00f3w z\u0142em – w niezbyt agresywnym kszta\u0142cie, obleczonego w kostium powszedniej zawi\u015bci, pychy i zazdro\u015bci. Jej Kopciuszek – <\/em>zamiast w podupad\u0142ym zamku Don Magnifica – rozpoczyna si\u0119 w zapyzia\u0142ej kawiarni, gdzie o honor domu zdaje si\u0119 dba\u0107 tylko Angiolina. Z zapa\u0142em godnym lepszej sprawy szoruje rozchwierutane stoliki, \u0142agodzi gniew wierzycieli, posy\u0142a niewinne u\u015bmiechy codziennym dostawcom. Jej przyrodnie siostry – Clorinda i Tisbe – to dwa odmienne oblicza tego samego prowincjonalnego bezgu\u015bcia: ze\u015bwirowana na punkcie fitness blachara i wyfiokowana, pewna swych puszystych wdzi\u0119k\u00f3w seksbomba w wersji plus size. Snuj\u0105cy si\u0119 mi\u0119dzy lokalem a zapleczem ojczym wygl\u0105da jak handlarz z bazaru – rozmem\u0142any, szuraj\u0105cy po scenie plastikowymi klapkami, za to obwieszony tandetnym z\u0142otem. \u017beby wkra\u015b\u0107 si\u0119 w \u0142aski tych parweniuszy, przebrany za ksi\u0119cia Dandini\u00a0 \u015bwieci po oczach turkusowymi pantoflami, z\u0142ocistym p\u0142aszczem, koszul\u0105 w odcieniu lila-r\u00f3\u017c i par\u0105 absurdalnych okular\u00f3w przeciws\u0142onecznych. Na tym tle Angiolina i Don Ramiro rysuj\u0105 si\u0119 jak dwa \u017ca\u0142osne Kopciuszki, w wersji \u017ce\u0144skiej i m\u0119skiej. Nic dziwnego, \u017ce Alidoro – przybieraj\u0105cy ju\u017c to posta\u0107 \u017cebraka, ju\u017c to policjanta, ju\u017c to tajemniczego prestidigitatora – po\u0142\u0105czy kochank\u00f3w bez trudu, a bal w rezydencji ksi\u0119cia, przypominaj\u0105cy chwilami wiejsk\u0105 dyskotek\u0119 w remizie, przyniesie (do czasu) wi\u0119cej uciechy niecnym intrygantom, ni\u017c skazanym na mi\u0142o\u015b\u0107 protagonistom.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Scena z I aktu. Na pierwszym planie Kirlianit Cortez (Don Ramiro) i Szymon Mechli\u0144ski (Dandini). Fot. Marek Grotowski.<\/p>\n

Wida\u0107, \u017ce Brook do ko\u0144ca nie wierzy w t\u0119 histori\u0119 i dlatego od pierwszych takt\u00f3w rozgrywa j\u0105 w konwencji zwariowanej farsy. Z pocz\u0105tku troch\u0119 mi to przeszkadza\u0142o, pod koniec I aktu da\u0142am si\u0119 wci\u0105gn\u0105\u0107 bez reszty. Re\u017cyserka nie zleci\u0142a roboty swoim asystentom i pieczo\u0142owicie dogl\u0105da\u0142a pr\u00f3b w Operze Wroc\u0142awskiej. Zadba\u0142a o uaktualnienie scenerii i akcenty lokalne: na \u015bcianach kawiarni wisz\u0105 plakaty dru\u017cyny pi\u0142karskiej WKS \u015al\u0105sk Wroc\u0142aw, kt\u00f3ra w 2012 roku naprawd\u0119 pokona\u0142a warszawsk\u0105 Legi\u0119 w meczu o Superpuchar Polski. Go\u015bcie lokalu czytaj\u0105 gazety zapowiadaj\u0105ce ostatni etap wy\u015bcigu o prezydentur\u0119 Francji mi\u0119dzy Macronem a Le Pen. W skeczu zainscenizowanym na proscenium \u015bpiewacy porozumiewaj\u0105 si\u0119 po polsku. Publiczno\u015b\u0107 co rusz wybucha \u015bmiechem i trudno jej si\u0119 dziwi\u0107: wszyscy zaanga\u017cowani w przedsi\u0119wzi\u0119cie muzycy bawili si\u0119 na scenie jak dzieci i dali popis niepospolitej vis comica<\/em>. Do dzi\u015b mam przed oczyma (i w uszach) brawurowy popis zawiedzionej Tisbe (Barbara Bagi\u0144ska), kt\u00f3ra w II akcie rycza\u0142a jak b\u00f3br, poci\u0105gaj\u0105c wino z flaszki i jakim\u015b cudem trafiaj\u0105c we wszystkie d\u017awi\u0119ki Rossiniowskiej figury rozpaczy.<\/p>\n

A przecie\u017c Bagi\u0144ska jest \u015bpiewaczk\u0105 do\u015bwiadczon\u0105 i w pe\u0142ni \u015bwiadom\u0105 swojego warsztatu wokalnego. Tymczasem we wroc\u0142awskim Kopciuszku<\/em> – na drugim przedstawieniu, w obsadzie nieco innej ni\u017c na premierze – r\u00f3wnie przekonuj\u0105co wypadli debiutanci, na czele z rewelacyjn\u0105, obdarzon\u0105 aksamitnym i precyzyjnym kontraltem Aleksandr\u0105 Opa\u0142\u0105 w roli tytu\u0142owej. Z przyjemno\u015bci\u0105 ws\u0142uchiwa\u0142am si\u0119 w parti\u0119 Dandiniego, realizowan\u0105 pi\u0119knym, cho\u0107 mo\u017ce jeszcze nie do ko\u0144ca pewnym basem Szymona Mechli\u0144skiego. Bez reszty porwa\u0142 mnie m\u0142odziutki, a mimo to wiarygodny Jakub Michalski w roli przewrotnego ojczyma Dona Magnifico. Joanna Moskowicz porzuci\u0142a ambicje gwiazdy wroc\u0142awskiej sceny, z przekonaniem i wokaln\u0105 brawur\u0105 wchodz\u0105c w sk\u00f3r\u0119 g\u0142upkowatej Clorindy. Troch\u0119 zawi\u00f3d\u0142 Kirlianit Cortez w partii Don Ramira, kt\u00f3remu wprawdzie uda\u0142o si\u0119 wy\u015bpiewa\u0107 wszystkie karko\u0142omne g\u00f3ry, ale niestety kosztem wyr\u00f3wnania g\u0142osu w poszczeg\u00f3lnych rejestrach. Klas\u0119 sam\u0105 dla siebie zaprezentowa\u0142 Artur Janda (Alidoro), \u015bpiewak wyra\u017anie predestynowany do r\u00f3l miodop\u0142ynnych manipulant\u00f3w, co udowodni\u0142 p\u00f3\u0142tora roku temu w partii Zoroastra w Orlandzie <\/em>H\u00e4ndla na scenie Teatru Stanis\u0142awowskiego w warszawskich \u0141azienkach. Ch\u00f3r i Orkiestra Opery Wroc\u0142awskiej – pod batut\u0105 Mattea Pagliariego – brzmia\u0142y \u015bwie\u017cej i pe\u0142niej ni\u017c w minionych sezonach, cho\u0107 dyrygent narzuci\u0142 im chwilami za ostre tempa, na razie jeszcze nieosi\u0105galne dla tamtejszych muzyk\u00f3w, nawyk\u0142ych do ci\u0119\u017ckiej i niezbyt subtelnej batuty poprzedniej dyrektor.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Jadwiga Postro\u017cna (Tisbe), Joanna Moskowicz (Clorinda) i Jakub Michalski (Don Magnifico). Fot. Marek Grotowski.<\/p>\n

Patrz\u0119 w przysz\u0142o\u015b\u0107 wroc\u0142awskiego teatru ufnie i z rado\u015bci\u0105. Plany na nast\u0119pny sezon zdaj\u0105 si\u0119 potwierdza\u0107, \u017ce nowa dyrekcja stara si\u0119 nada\u0107 \u015bl\u0105skiej scenie wyra\u017any profil programowy – wywa\u017cony mi\u0119dzy poszukiwaniem rarytas\u00f3w a mi\u0142o\u015bci\u0105 do zaniedbanego w polskich operach belcanta. Opera Wroc\u0142awska pr\u00f3buje da\u0107 szans\u0119 \u015bpiewakom m\u0142odym, dopiero rozpoczynaj\u0105cym karier\u0119, ale te\u017c niedocenionym i niedostatecznie wykorzystanym – czego dowodzi zbli\u017caj\u0105cy si\u0119 wyst\u0119p Wojciecha Parchema w roli Pasterza w tamtejszej inscenizacji Kr\u00f3la Rogera. <\/em>Marcin Na\u0142\u0119cz-Niesio\u0142owski stara si\u0119 te\u017c „rozrusza\u0107” zesp\u00f3\u0142 baletowy – anga\u017cuj\u0105c go we wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z uznanymi choreografami (niedawna premiera Femme fatale <\/em>w uj\u0119ciu Jacka Tyskiego, do muzyki Rodiona Szczedrina i Manuela de Falli) i ka\u017c\u0105c mu ta\u0144czy\u0107 do wt\u00f3ru „\u017cywego” akompaniamentu orkiestry. W operowym Wroc\u0142awiu, po latach marazmu i frustracji, nadszed\u0142 wreszcie czas dobroci – na razie pod postaci\u0105 uczciwego rzemios\u0142a. Mam szczer\u0105 nadziej\u0119, \u017ce owo rzemios\u0142o nabierze wkr\u00f3tce wszelkich cech artyzmu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ju\u017c niemal rok min\u0105\u0142 od premiery Po\u0142awiaczy pere\u0142 w Operze Wroc\u0142awskiej – ostatniej inscenizacji za „rz\u0105d\u00f3w” Ewy Michnik, odchodz\u0105cej z teatru po przesz\u0142o dwudziestu latach dyrektorowania, w atmosferze powa\u017cnego kryzysu wewn\u0105trz zespo\u0142u i zajad\u0142ej debaty w sprawie przysz\u0142o\u015bci plac\u00f3wki. W swojej recenzji z tamtego przedstawienia po\u015bwi\u0119ci\u0142am sporo miejsca analizie \u00f3wczesnego konfliktu, kt\u00f3ry wie\u015bci\u0142 wszystko, co … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-2074","6":"format-standard","7":"category-wedrowki-operowe"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2074","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2074"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2074\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2091,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2074\/revisions\/2091"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2074"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2074"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2074"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}