{"id":2244,"date":"2017-07-24T23:11:19","date_gmt":"2017-07-24T21:11:19","guid":{"rendered":"http:\/\/atorod.pl\/?p=2244"},"modified":"2017-07-25T12:34:15","modified_gmt":"2017-07-25T10:34:15","slug":"o-pocieszeniu-jakie-daje-wiejska-filozofia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=2244","title":{"rendered":"O pocieszeniu, jakie daje wiejska filozofia"},"content":{"rendered":"

Od kilku lat pisz\u0119 o angielskich country-house operas<\/em>, pr\u00f3buj\u0105c odnie\u015b\u0107 si\u0119 do tego fenomenu nie tylko w kontek\u015bcie muzycznym, ale te\u017c historycznym i socjologicznym. Wreszcie sobie u\u015bwiadomi\u0142am, \u017ce jestem pi\u0119knoduchem. Recenzuj\u0119 przedstawienia oper, kt\u00f3re z rozmaitych wzgl\u0119d\u00f3w s\u0105 najbli\u017csze mojemu sercu i wra\u017cliwo\u015bci, nie bacz\u0105c na fakt oczywisty: \u017ce za wi\u0119kszo\u015bci\u0105 tych szalonych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 stoj\u0105 spektakle „plebejskie”, oblegane przez miejscowych meloman\u00f3w, zg\u0142odnia\u0142ych muzyki znanej z p\u0142yt i audycji BBC3. \u017be na ka\u017cd\u0105 Jenuf\u0119<\/em> pracuje jaka\u015b Traviata<\/em>, a cho\u0107by najpi\u0119kniej wykonany Wagner nie obejdzie si\u0119 bez wsparcia Mozarta. I nagle \u015bwiat mi si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142. Postanowi\u0142am zej\u015b\u0107 na ziemi\u0119 i zanurzy\u0107 si\u0119 w g\u0142\u00f3wnym nurcie, kt\u00f3rym p\u0142yn\u0105 arcydzie\u0142a przemawiaj\u0105ce z r\u00f3wn\u0105 moc\u0105 do laik\u00f3w, jak do najbardziej wyrafinowanych krytyk\u00f3w operowych.<\/p>\n

Wypraw\u0119 do Longborough na Czarodziejski flet <\/em>pod batut\u0105 Anthony’ego Negusa planowa\u0142am od dawna. Nie spodziewa\u0142am si\u0119 jednak, \u017ce dwa dni wcze\u015bniej wyl\u0105duj\u0119 w Winslow Hall Opera, na Balu maskowym <\/em>w re\u017cyserii Carmen Jakobi, tw\u00f3rczyni zjawiskowej inscenizacji Tristana <\/em>w LFO. Jedna z najm\u0142odszych „wiejskich” oper w Anglii wystawia zaledwie jeden tytu\u0142 rocznie. Przedstawienia tocz\u0105 si\u0119 pod brezentowym namiotem, na obszernym trawniku rezydencji wzniesionej w 1700 roku, najprawdopodobniej wed\u0142ug projektu Sir Christophera Wrena. Do po\u0142owy XIX wieku posiad\u0142o\u015b\u0107 przechodzi\u0142a w r\u0119ce kolejnych spadkobierc\u00f3w Williama Lowndesa, sekretarza skarbu i g\u0142\u00f3wnego eksperta monetarnego za czas\u00f3w panowania Wilhelma III Ora\u0144skiego. P\u00f3\u017aniej by\u0142a kolejno siedzib\u0105 koedukacyjnej szko\u0142y z internatem, szpitala dla umys\u0142owo chorych, wytw\u00f3rni butelek oraz dow\u00f3dztwa dywizjon\u00f3w bombowych RAF. Po II wojnie \u015bwiatowej przechodzi\u0142a z r\u0105k do r\u0105k, by ostatecznie, w 2010 roku, trafi\u0107 pod opiek\u0119 Christophera Gilmoura, syna Iana, wybitnego dzia\u0142acza Partii Konserwatywnej, ministra obrony w rz\u0105dzie Edwarda Heatha i Lorda Tajnej Piecz\u0119ci w pierwszym gabinecie Margaret Thatcher. Dwa lata p\u00f3\u017aniej w\u0142a\u015bciciel wprowadzi\u0142 si\u0119 wraz z rodzin\u0105 do odrestaurowanego budynku i postanowi\u0142 rozkr\u0119ci\u0107 w Winslow w\u0142asny teatr – wsp\u00f3lnie z bratem Oliverem, absolwentem wiede\u0144skiej Hochschule f\u00fcr Musik i niegdysiejszym pierwszym dyrygentem Bu\u0142garskiej Opery Narodowej w Sofii.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Bal maskowy, <\/em>scena z II aktu. Fot. Winslow Hall Opera.<\/p>\n

Do tej pory dali sze\u015b\u0107 przedstawie\u0144, od Wesela Figara<\/em> po tegoroczny Bal maskowy. <\/em>Przedsi\u0119wzi\u0119cie rozwija si\u0119 powoli i przywodzi na my\u015bl skojarzenia z pocz\u0105tkami Longborough Festival Opera: male\u0144ka scena w plenerze, partia orkiestrowa w specjalnym opracowaniu na zmniejszony sk\u0142ad, obsada solowa z\u0142o\u017cona ze \u015bpiewak\u00f3w m\u0142odych b\u0105d\u017a jeszcze nieznanych na Wyspach. Przyznam szczerze, \u017ce oswojenie si\u0119 z Verdiowsk\u0105 partytur\u0105 rozpisan\u0105 na niespe\u0142na trzydzie\u015bci instrument\u00f3w zaj\u0119\u0142o mi troch\u0119 czasu. I nie do ko\u0144ca rozumiem, dlaczego Oliver Gilmour zdecydowa\u0142 si\u0119 mimo to na do\u015b\u0107 wolne tempa, bezlito\u015bnie obna\u017caj\u0105ce dziwaczno\u015bci tej wersji. Walcz\u0105c z dysonansem poznawczym, postanowi\u0142am skupi\u0107 si\u0119 na robocie teatralnej. Carmen Jakobi zn\u00f3w nie zawiod\u0142a moich oczekiwa\u0144. Zwr\u00f3ci\u0142a uwag\u0119 na szekspirowski rys pierwotnej wersji libretta, wynikaj\u0105cy z faktu, \u017ce zam\u00f3wienie Teatro di San Carlo przysz\u0142o w momencie, kiedy Verdi i Somma pracowali nad nigdy niezrealizowanym pomys\u0142em opery na motywach Kr\u00f3la Leara<\/em>. Osadzi\u0142a akcj\u0119 na powr\u00f3t w kontek\u015bcie wydarze\u0144 poprzedzaj\u0105cych zamach na szwedzkiego kr\u00f3la Gustawa III,\u00a0 kt\u00f3ry by\u0142 wielkim mi\u0142o\u015bnikiem opery i dramatu, i oddawa\u0142 si\u0119 swojej pasji z niek\u0142amanym zapa\u0142em: wyst\u0105pi\u0142 nawet w kilku przedstawieniach kr\u00f3lewskiego teatru w Drottningholm. Gustavo w uj\u0119ciu Jakobi jest najprawdziwszym Kr\u00f3lem Aktorem, jak w Szekspirowskim Hamlecie <\/em>– w\u0142adc\u0105 przej\u0119tym nie tyle uczuciem do Amelii, ile sam\u0105 ide\u0105 mi\u0142o\u015bci jako konstruktu teatralnego. Porywczy Hrabia nosi wiele cech Jacoba Johana Anckarstr\u00f6ma, szwedzkiego oficera, kt\u00f3ry 16 marca 1792 roku \u015bmiertelnie postrzeli\u0142 kr\u00f3la na balu maskowym w Operze Sztokholmskiej. Ulryka nawi\u0105zuje do postaci historycznej: Anny Ulriki Arfvidsson, s\u0142ynnej wr\u00f3\u017cbiarki, kt\u00f3ra ostrzeg\u0142a kiedy\u015b Gustawa, \u017ceby mia\u0142 si\u0119 na baczno\u015bci przed dybi\u0105cym na jego \u017cycie „m\u0119\u017cczyzn\u0105 z mieczem”.<\/p>\n

Inteligentna i pi\u0119kna wizualnie scenografia Jacoba Hughesa, kt\u00f3ry wykorzysta\u0142 w niej mi\u0119dzy innymi fragmenty rokokowych obraz\u00f3w oraz s\u0142ynny plafon ze znakami zodiaku z monachijskiej Villa Stuck (w drugiej scenie I aktu), stworzy\u0142a stosowne ramy dla koncepcji re\u017cyserki, ograniczonej mikroskopijn\u0105 przestrzeni\u0105 teatru w Winslow. Tym wi\u0119kszy podziw budzi jej dba\u0142o\u015b\u0107 o zarysowanie relacji mi\u0119dzy postaciami, kt\u00f3ra znalaz\u0142a najpe\u0142niejszy wyraz w finale II aktu, we wstrz\u0105saj\u0105cej „scenie wstydu” z udzia\u0142em spiskowc\u00f3w drwi\u0105cych z nocnej schadzki Anckarstr\u00f6ma z w\u0142asn\u0105 \u017con\u0105. Jakobi pracuje metod\u0105 Stanis\u0142awskiego, kt\u00f3ry podkre\u015bla\u0142, \u017ce nie ma ma\u0142ych r\u00f3l – s\u0105 tylko mali aktorzy. Chyba tego brakuje mi najbardziej we wsp\u00f3\u0142czesnym teatrze, nie tylko operowym: precyzji w kszta\u0142towaniu ka\u017cdego, cho\u0107by najmniej istotnego epizodu, co owocuje prawd\u0105 emocjonaln\u0105 ca\u0142ej narracji. Znamienne, \u017ce jedyna \u015bpiewaczka, kt\u00f3ra wy\u0142ama\u0142a si\u0119 z dyscypliny pr\u00f3b i zjecha\u0142a do Winslow w ostatniej chwili po wyst\u0119pach w Berlinie, wypad\u0142a najgorzej w obsadzie. Nazwisko Rosalind Plowright mia\u0142o przyci\u0105gn\u0105\u0107 publiczno\u015b\u0107, tymczasem jej Ulryka zawiod\u0142a pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem: zagrana bez przekonania, za\u015bpiewana g\u0142osem niewyr\u00f3wnanym, bez nale\u017cytego podparcia oddechem, chwilami najzwyczajniej fa\u0142szywie. Odnios\u0142am wra\u017cenie, \u017ce Plowright – sk\u0105din\u0105d wielka artystka – nie da\u0142a si\u0119 przekona\u0107 do tego wariackiego przedsi\u0119wzi\u0119cia i czu\u0142a si\u0119 na scenie w Winslow po prostu niezr\u0119cznie. Na szcz\u0119\u015bcie pozostali soli\u015bci sprawili si\u0119 bez zarzutu, na czele z dwojgiem Rumun\u00f3w – Veronic\u0105 Anu\u0219ca w roli uwodzicielskiego, tryskaj\u0105cego m\u0142odzie\u0144cz\u0105 energi\u0105 Oscara, oraz Vasile Chi\u015fiu, kt\u00f3ry zrealizowa\u0142 parti\u0119 Anckarstr\u00f6ma barytonem odrobin\u0119 ju\u017c zm\u0119czonym, niemniej przepi\u0119knym w barwie – oraz Tsvetan\u0105 Bandalovsk\u0105 (Amelia), obdarzon\u0105 wyrazistym, cho\u0107 czasem nie do\u015b\u0107 otwartym w g\u00f3rze sopranem spinto. Najwi\u0119ksz\u0105 niespodziank\u0105 wieczoru okaza\u0142 si\u0119 jednak Stephen Aviss. Do niedawna zwi\u0105zany z teatrem dramatycznym, systematyczn\u0105 nauk\u0119 \u015bpiewu rozpocz\u0105\u0142 do\u015b\u0107 p\u00f3\u017ano i na razie wyst\u0119puje tylko na ma\u0142ych scenach. A szkoda: jako Gustavo popisa\u0142 si\u0119 wszystkim, co niezb\u0119dne w tej arcytrudnej partii – urodziwym tenorem lirycznym, precyzyjn\u0105 artykulacj\u0105, m\u0105drym prowadzeniem frazy i niepospolit\u0105 muzykalno\u015bci\u0105.
\n<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Czarodziejski flet <\/em>w LFO. Beate Mordal (Pamina) i Julian Hubbard (Tamino). Fot. Matthew Williams-Ellis.<\/p>\n

A teraz zmieni\u0119 ton i oznajmi\u0119 z przekonaniem, \u017ce sp\u0119dzi\u0142am w Winslow cudowny wiecz\u00f3r: podziwiaj\u0105c zapa\u0142 wykonawc\u00f3w, obserwuj\u0105c \u017cywio\u0142owe reakcje s\u0142uchaczy i sama w nich uczestnicz\u0105c, wdaj\u0105c si\u0119 w niezobowi\u0105zuj\u0105ce pogaw\u0119dki z nieznajomymi w przerwie spektaklu. Niekt\u00f3rzy rozm\u00f3wcy okazywali si\u0119 mieszka\u0144cami okolicznych miejscowo\u015bci, inni – wysokiej klasy fachowcami, kt\u00f3rzy wpadli do Buckinghamshire nie tylko s\u0142u\u017cbowo, lecz tak\u017ce, a mo\u017ce przede wszystkim, \u017ceby uciec od rutyny przewidywalnych inscenizacji w wielkich teatrach. W\u015br\u00f3d zwolennik\u00f3w letnich festiwali operowych przewa\u017caj\u0105 ludzie \u0142akn\u0105cy prawdziwych emocji, maj\u0105cy odwag\u0119 si\u0119 przyzna\u0107, \u017ce t\u0119skni\u0105 do czas\u00f3w, kiedy opera spe\u0142nia\u0142a podobn\u0105 funkcj\u0119, jak teraz filmy \u015bci\u0105gane z Netflixa. Z t\u0105 tylko r\u00f3\u017cnic\u0105, \u017ce spektakl ogl\u0105dany na \u017cywo by\u0142 i zawsze b\u0119dzie zjawiskiem niepowtarzalnym.<\/p>\n

Dwa dni p\u00f3\u017aniej wr\u00f3ci\u0142am do Longborough jak do domu starych przyjaci\u00f3\u0142. Spodziewa\u0142am si\u0119, \u017ce atmosfera towarzysz\u0105ca przedstawieniom Czarodziejskiego fletu <\/em>b\u0119dzie diametralnie r\u00f3\u017cna od podnios\u0142ego nastroju tamtejszych \u015bwi\u0105t Wagnerowskich, a mimo to nie przypuszcza\u0142am, \u017ce dam si\u0119 w ni\u0105 wci\u0105gn\u0105\u0107 jak dziecko, \u015bwi\u0119cie przekonane, \u017ce teatr to miejsce, gdzie dziej\u0105 si\u0119 cuda. Wielka w tym zas\u0142uga re\u017cysera Thomasa Guthriego, kt\u00f3ry tu\u017c przed rozpocz\u0119ciem spektaklu wszed\u0142 na scen\u0119 i zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do nas niczym do gromady przero\u015bni\u0119tych przedszkolak\u00f3w. Z prostot\u0105 oznajmi\u0142, \u017ce b\u0119dzie nam wdzi\u0119czny za wsp\u00f3\u0142udzia\u0142 w kreowaniu efekt\u00f3w d\u017awi\u0119kowych, wyt\u0142umaczy\u0142, w kt\u00f3rych momentach mamy tupa\u0107, na\u015bladuj\u0105c odg\u0142os grzmotu, przeprowadzi\u0142 kr\u00f3tk\u0105 pr\u00f3b\u0119 akustyczn\u0105, po czym znik\u0142 za kulisami. W \u015bwiat rozbuchanej wyobra\u017ani Guthriego, Ruth Paton (scenografia) i Wayne’a Dowdeswella (\u015bwiat\u0142a sceniczne) wkroczyli\u015bmy bez \u017cadnych uprzedze\u0144. Dawno ju\u017c nie mia\u0142am do czynienia z teatrem, w kt\u00f3rym ka\u017cdy cie\u0144, ka\u017cdy przeb\u0142ysk \u015bwiat\u0142a i znak plastyczny stawa\u0142 si\u0119 pe\u0142noprawnym uczestnikiem dramatu, bezcielesn\u0105 istot\u0105 prowadz\u0105c\u0105 \u017cywy dialog z widzem. Guthrie przemiesza\u0142 konwencje r\u00f3wnie skutecznie, jak Mozart popl\u0105ta\u0142 w swym arcydziele style muzyczne. Obna\u017cy\u0142 mechanizm dzia\u0142ania ba\u015bni ju\u017c w pierwszej scenie, na d\u017awi\u0119kach uwertury: ukaza\u0142 ch\u0142opca czytaj\u0105cego w \u0142\u00f3\u017cku ksi\u0105\u017ck\u0119, kt\u00f3rej narracja stopniowo wdziera mu si\u0119 do sypialni – w postaci Tamina, \u015bciganego przez kuk\u0142\u0119 w\u0119\u017ca o \u015blepiach z \u017car\u00f3wek prowadzonych przez dw\u00f3ch oddzielnych animator\u00f3w – \u017ceby z czasem wyprze\u0107 z niej wszelkie elementy rzeczywisto\u015bci. Czytana ba\u015b\u0144 o\u017cywa, lawiruj\u0105c nieustannie na granicy cudowno\u015bci, doros\u0142ych fantazji i dzieci\u0119cych strach\u00f3w. W pustych ramach obrazu pojawia si\u0119 prawdziwa Pamina. Rekwizyty kr\u0105\u017c\u0105 po scenie jak w naiwnym teatrze ludowym: staty\u015bci buduj\u0105 niebo z zatkni\u0119tych na dr\u0105\u017cki gwiazd i ksi\u0119\u017cyc\u00f3w, tworz\u0105 las z trzymanych w r\u0119kach bezlistnych ga\u0142\u0119zi, sadzaj\u0105 na drzewach roztrzepotane ptaki z papieru. Papagena zas\u0142ania twarz ulepion\u0105 z papier-m\u00e2ch\u00e9 g\u0142ow\u0105 szkaradnej staruchy. \u015awita Monostatosa paraduje w niechlujnych strojach pomocnik\u00f3w kuchennych – zmory ka\u017cdego dziecka wys\u0142anego z domu do szko\u0142y z internatem. \u015awiat obywatelskiego porz\u0105dku jawi si\u0119 pod postaci\u0105 klasycznego ogrodu. Nic tu do siebie nie pasuje i dlatego jest tak sp\u00f3jne.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Grant Doyle (Papageno). Fot. Matthew Williams-Ellis.<\/p>\n

Guthrie do tego stopnia wszed\u0142 w rol\u0119 tw\u00f3rcy spektaklu, \u017ce wyre\u017cyserowa\u0142 nawet niespodziewan\u0105 przerw\u0119 techniczn\u0105 w I akcie. Kiedy ju\u017c napatrzyli\u015bmy si\u0119 do syta pracownik\u00f3w naprawiaj\u0105cych horyzont sceniczny, spyta\u0142 jak gdyby nigdy nic, czy chcemy jeszcze raz pos\u0142ucha\u0107 arii Kr\u00f3lowej Nocy. Pi\u0119\u0107set szacownych meloman\u00f3w odpowiedzia\u0142o gremialnym rykiem „taaak!”. Obawiam si\u0119, \u017ce muzycy nie podzielali naszego entuzjazmu. Nerwy da\u0142y o sobie zna\u0107, wi\u0119c dopiero w II akcie mog\u0142am w pe\u0142ni podziwia\u0107 kunszt \u015bpiewak\u00f3w – jak zwykle w Longborough, obsadzonych celnie i z prawdziwym znawstwem – i ol\u015bniewaj\u0105c\u0105 koncepcj\u0119 Anthony’ego Negusa, kt\u00f3ry potwierdzi\u0142 moje przypuszczenia, \u017ce dyrygent odkrywaj\u0105cy takie bogactwa w partyturach Wagnera nie przegapi \u017cadnej per\u0142y w skarbcu spu\u015bcizny Mozarta. Julian Hubbard dysponuje tenorem znacznie bardziej „bohaterskim” ni\u017c g\u0142os kojarzony zwykle z odtw\u00f3rc\u0105 partii Tamina – przez co uda\u0142o mu si\u0119 stworzy\u0107 posta\u0107 z krwi i ko\u015bci, ksi\u0119cia kipi\u0105cego od ludzkich emocji, nie wy\u0142\u0105czaj\u0105c strachu i zw\u0105tpienia. Cudown\u0105 przeciwwag\u0105 dla g\u0142\u00f3wnego amanta okaza\u0142 si\u0119 Colin Judson (Monostatos), \u015bpiewak prawdziwie charakterystyczny, z tak\u0105 vis comica<\/em>, \u017ce gdyby by\u0142 barytonem, z rozkosz\u0105 obsadzi\u0142abym go jako Beckmessera w \u015apiewakach norymberskich<\/em>. Obdarzony ciep\u0142ym i jasnym g\u0142osem barytonowym Grant Doyle wcieli\u0142 si\u0119 w „plebejskiego” Papagena, wzbogaciwszy swoj\u0105 kreacj\u0119 wy\u015bmienit\u0105 niemczyzn\u0105. Znalaz\u0142 te\u017c godn\u0105 partnerk\u0119 w zalotnej, \u015bpiewaj\u0105cej \u015bwie\u017cym sopranem Sarah Gilford (Papagena). Doskonale sprawi\u0142 si\u0119 Benjamin Bevan w roli M\u00f3wcy, nieco gorzej – Jihoon Kim jako Sarastro, nie zawsze d\u017awi\u0119czny w dole tej piekielnie niskiej partii, imponuj\u0105cy jednak pi\u0119kn\u0105, aksamitn\u0105 barw\u0105 w \u015brednicy. Hannah Dahlenberg (Kr\u00f3lowa Nocy) ujawni\u0142a pe\u0142ni\u0119 walor\u00f3w swego g\u0142osu dopiero w „Der h\u00f6lle Rache” – w arii „O zittre nicht”, z konieczno\u015bci wykonanej dwukrotnie, zabrzmia\u0142a nie\u015bmia\u0142o i nie zdo\u0142a\u0142a unikn\u0105\u0107 kilku wpadek intonacyjnych. Popis \u015bpiewu w ansamblach da\u0142y zar\u00f3wno Trzy Damy (Katherine Crompton, Sioned Gwen Davies i Carolyn Dobbin), jak i cudownie eteryczni Trzej Ch\u0142opcy (Tristan Locket-Green oraz Inigo i Osian Guthrie, prywatnie synowie re\u017cysera). Klas\u0119 sam\u0105 dla siebie pokaza\u0142a jednak Beate Mordal w roli Paminy. Znakomita postaciowo – krucha i dziewcz\u0119ca, a przy tym dzielna, lojalna i sta\u0142a w uczuciach – pod wzgl\u0119dem wokalnym okaza\u0142a si\u0119 bodaj lepsza od swego scenicznego partnera. Jej pe\u0142ny, cho\u0107 wzruszaj\u0105co mi\u0119kki sopran uj\u0105\u0142 mnie zw\u0142aszcza w „Ach ich f\u00fchl’s, es ist verschwunden” – rozdzieraj\u0105cym lamencie po utraconej mi\u0142o\u015bci.
\n<\/span><\/p>\n

A mimo to prawdziwym bohaterem tego Czarodziejskiego fletu<\/em> okaza\u0142 si\u0119 Negus i jego orkiestra. \u017be dyrygent zdecydowa\u0142 si\u0119 na ostre tempa, wysz\u0142o na jaw z miejsca, w uwerturze zagranej szybciej ni\u017c w energicznych przecie\u017c uj\u0119ciach Fricsaya. Ani przez chwil\u0119 nie da\u0142o si\u0119 jednak w tym odczu\u0107 zadyszki. Nieprawdopodobna wra\u017cliwo\u015b\u0107 Negusa na detale faktury znalaz\u0142a sw\u00f3j wyraz ju\u017c w fugowanych odcinkach pierwszego Allegro, gdzie tkanka muzyczna zacz\u0119\u0142a si\u0119 skrzy\u0107 i mieni\u0107 jak jedwabna mora. Marsz kap\u0142a\u0144ski z pocz\u0105tku II aktu p\u0142yn\u0105\u0142 naprz\u00f3d fal\u0105 wartk\u0105, a zarazem dostojn\u0105. Fina\u0142owy triumf \u015bwiat\u0142a nad ciemno\u015bci\u0105 („Die Strahlen der Sonne vertreiben die Nacht”) przebija\u0142 dos\u0142ownie z ka\u017cdej nuty w partyturze. Nie wiem, czy kiedykolwiek s\u0142ysza\u0142am na \u017cywo interpretacj\u0119 tak brawurow\u0105, a zarazem tak sp\u00f3jn\u0105 i tak konsekwentnie wyegzekwowan\u0105 – od muzyk\u00f3w pok\u0142adaj\u0105cych pe\u0142n\u0105 ufno\u015b\u0107 w cz\u0142owieku stoj\u0105cym za dyrygenckim pulpitem.<\/p>\n

Bo ta opera daje nie tylko rado\u015b\u0107, ale przede wszystkim wiar\u0119. Pomaga przetrwa\u0107 najgorsze. Zrozumia\u0142am to po raz kolejny, w arkadyjskiej scenerii wzg\u00f3rz Cotswolds, gdzie mi\u0142o\u015b\u0107 Paminy i Tamina spe\u0142ni\u0142a si\u0119 najpi\u0119kniej, jak tylko mo\u017cna by\u0142o sobie wymarzy\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Od kilku lat pisz\u0119 o angielskich country-house operas, pr\u00f3buj\u0105c odnie\u015b\u0107 si\u0119 do tego fenomenu nie tylko w kontek\u015bcie muzycznym, ale te\u017c historycznym i socjologicznym. Wreszcie sobie u\u015bwiadomi\u0142am, \u017ce jestem pi\u0119knoduchem. Recenzuj\u0119 przedstawienia oper, kt\u00f3re z rozmaitych wzgl\u0119d\u00f3w s\u0105 najbli\u017csze mojemu sercu i wra\u017cliwo\u015bci, nie bacz\u0105c na fakt oczywisty: \u017ce za wi\u0119kszo\u015bci\u0105 tych szalonych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 stoj\u0105 … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-2244","6":"format-standard","7":"category-wedrowki-operowe"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2244","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2244"}],"version-history":[{"count":23,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2244\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2270,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2244\/revisions\/2270"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2244"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2244"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2244"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}