{"id":234,"date":"2015-01-05T21:51:13","date_gmt":"2015-01-05T20:51:13","guid":{"rendered":"http:\/\/atorod.pl\/?p=234"},"modified":"2015-01-06T14:22:36","modified_gmt":"2015-01-06T13:22:36","slug":"pan-wzywal-milordzie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=234","title":{"rendered":"Pan wzywa\u0142, Milordzie?"},"content":{"rendered":"

Nie, tam nas jeszcze nie by\u0142o. Operowa \u015bwinka-skarbonka chyba nie nap\u0119cznieje wystarczaj\u0105co, by sfinansowa\u0107 wszystkie tegoroczne szale\u0144stwa, czekamy wi\u0119c na cud albo na przysz\u0142y sezon, w kt\u00f3rym ju\u017c sobie nie odm\u00f3wimy. I nikt nam nie zarzuci, \u017ce swojego nie znamy i gdzie indziej trawa jest naszym zdaniem bardziej zielona. Bo tam akurat – w ojczy\u017anie trawnik\u00f3w – trawa jest naprawd\u0119 bardziej zielona, bogacze naprawd\u0119 lepiej wykszta\u0142ceni i obdarzeni znacznie lepszym gustem muzycznym, a ludzie zwi\u0105zani z oper\u0105 doskonale o tym wiedz\u0105 i umiej\u0105 z tego zrobi\u0107 u\u017cytek. Z korzy\u015bci\u0105 dla wszystkich zainteresowanych.<\/p>\n

Garsington Opera, a w\u0142a\u015bciwie letni festiwal pod t\u0105 nazw\u0105, zosta\u0142 zainicjowany w 1989 roku przez Leonarda Ingramsa, angielskiego arystokrat\u0119, kt\u00f3ry wychowa\u0142 si\u0119 w rodzinie prawdziwych meloman\u00f3w, zaprzyja\u017anionych mi\u0119dzy innymi z Vaughanem Williamsem i Benjaminem Brittenem. W wieku sze\u015bciu lat rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 gry na skrzypcach, p\u00f3\u017aniej gra\u0142 w National Youth Orchestra pod batut\u0105 Sir Malcolma Sargenta. Rodzice, rzecz jasna, zadbali o solidne wykszta\u0142cenie og\u00f3lne ca\u0142ej czw\u00f3rki rodze\u0144stwa. Leonard odcierpia\u0142 swoje w jezuickiej szkole Stonyhurst College, ale wyni\u00f3s\u0142 te\u017c wiele dobrego z tej edukacji, mi\u0119dzy innymi zami\u0142owanie do staro\u017cytno\u015bci, podr\u00f3\u017cy i Szekspira, kt\u00f3re zawdzi\u0119cza\u0142 jednemu ze swoich nauczycieli, ksi\u0119dzu Peterowi Leviemu, w latach 80. wybranemu na profesora poezji, jedn\u0105 z najbardziej presti\u017cowych pozycji Uniwersytetu w Oksfordzie. Sam podj\u0105\u0142 studia na wydziale filologii klasycznej oksfordzkiego Corpus Christi College, po kt\u00f3rych zosta\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 macierzystej uczelni.<\/p>\n

A potem trzeba by\u0142o dorosn\u0105\u0107, czyli zrobi\u0107 karier\u0119 w bankowo\u015bci. Ingramsowi przysz\u0142o to bez wi\u0119kszego k\u0142opotu; mi\u0119dzy kolejnymi poruczeniami w Pary\u017cu, Kolonii, Hamburgu, Rijadzie i Bahrajnie znalaz\u0142 nawet do\u015b\u0107 czasu na lekcje gry na alt\u00f3wce u Bruno Giuranny w Sienie. W 1982 roku by\u0142o go ju\u017c sta\u0107 na zakup Garsington Manor, przepi\u0119knej rezydencji w stylu Tudor\u00f3w, niedaleko Oksfordu, wzniesionej na ziemiach potomk\u00f3w Geoffreya Chaucera i przywr\u00f3conej do stanu dawnej \u015bwietno\u015bci przez Lady Ottoline Morrell, zwi\u0105zan\u0105 z angielsk\u0105 grupa intelektualist\u00f3w i artyst\u00f3w Bloomsbury. Azyl D.H. Lawrence’a, Siegfrieda Sassoona i Lyttona Stracheya przeszed\u0142 potem na w\u0142asno\u015b\u0107 konserwatywnego historyka Sir Johna Wheelera-Bennetta, kt\u00f3ry z czasem odsprzeda\u0142 go rodzinie Ingrams\u00f3w.<\/p>\n

Leonard wpad\u0142 na pomys\u0142 zorganizowania w\u0142asnych wieczor\u00f3w operowych w przylegaj\u0105cych do rezydencji ogrodach z czas\u00f3w Wielkiej Wojny. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 od Wesela Figara, <\/em>wystawionego z pomoc\u0105 niezale\u017cnego teatru Oxford Playhouse. I dalej ju\u017c posz\u0142o. Letnia opera w kilka lat dochrapa\u0142a si\u0119 w\u0142asnej orkiestry, kt\u00f3rej trzonem pozostali muzycy Guildhall Strings, zespo\u0142u kameralnego wywodz\u0105cego si\u0119 spo\u015br\u00f3d absolwent\u00f3w londy\u0144skiej Guildhall School of Music and Drama. P\u00f3\u017aniej zrobi\u0142o si\u0119 troch\u0119 jak w Polsce – kolejne festiwale przebiega\u0142y w atmosferze \u017cywio\u0142owych protest\u00f3w przeciwko zak\u0142\u00f3caniu miru publicznego. Spektakle pr\u00f3bowano zag\u0142usza\u0107 rykiem elektrycznych kosiarek, traktor\u00f3w, przycinarek do \u017cywop\u0142ot\u00f3w i klakson\u00f3w samochodowych.<\/p>\n

Niewykluczone, \u017ce awantury przyczyni\u0142y si\u0119 do przedwczesnej \u015bmierci Leonarda Ingramsa, kt\u00f3ry zmar\u0142 w wieku zaledwie 63 lat, na zawa\u0142 serca, wracaj\u0105c do domu po przedstawieniu Otella <\/em>w Glyndebourne. Sched\u0119 po nim przej\u0119\u0142y \u017cona i c\u00f3rka, mianuj\u0105c dyrektorem przedsi\u0119wzi\u0119cia Anthony’ego Whitworth-Jonesa, by\u0142ego szefa Glyndebourne Festival Opera. Mimo spektakularnych sukces\u00f3w i odkry\u0107 repertuarowych (m.in. s\u0142ynne przedstawienie Nocy majowej<\/em> Rimskiego-Korsakowa w 2006 roku), rodzina Ingrams\u00f3w nie zdo\u0142a\u0142a ud\u017awign\u0105\u0107 ci\u0119\u017caru organizowania kolejnych festiwali na terenie Garsington Manor.<\/p>\n

W 2010 roku Ingramsowie doszli do porozumienia z ameryka\u0144skimi magnatami naftowymi i filantropami z rodu Gettych. Wkr\u00f3tce potem przenie\u015bli festiwal na ich pobliskie w\u0142o\u015bci Wormsley Park, XVIII-wieczn\u0105 posiad\u0142o\u015b\u0107 w hrabstwie Buckinghamshire, gdzie mieszcz\u0105 si\u0119 mi\u0119dzy innymi przepi\u0119kne klasycystyczne ogrody i najlepsze na Wyspach pole do gry w krykieta. \u017beby tym razem unikn\u0105\u0107 protest\u00f3w zniecierpliwionych s\u0105siad\u00f3w, siedzib\u0119 nowej opery ulokowano z dala od zabudowa\u0144, w nowoczesnym, nawi\u0105zuj\u0105cym do tradycyjnej architektury japo\u0144skiej pawilonie projektu grupy Snell Associates – stosunkowo przestronnym, wy\u015bmienitym akustycznie i zabezpieczonym przed kaprysami angielskiej pogody. W listopadzie 2012 roku kierownictwo artystyczne festiwalu obj\u0105\u0142 Douglas Boyd, szkocki oboista i dyrygent, zapalony wielbiciel tw\u00f3rczo\u015bci Beethovena, szef Manchester Camerata i Orchester Musikkollegium Winterthur, ucze\u0144 Harnoncourta i entuzjasta popularnej ostatnio gry „historyzuj\u0105cej” na instrumentach wsp\u00f3\u0142czesnych.<\/p>\n

\"garsington-opera1\"<\/a><\/p>\n

Pawilon Garsington Opera, fot. Mike Hoban.<\/p>\n

I zacz\u0119\u0142o si\u0119 pasmo prawdziwych sukces\u00f3w „wiejskiej” opery. Garsington dzia\u0142a co roku przez miesi\u0105c, na prze\u0142omie czerwca i lipca, wystawiaj\u0105c co najmniej trzy spektakle. W minionym sezonie Boyd wznowi\u0142 jedn\u0105 z najlepiej przyj\u0119tych dawnych produkcji festiwalu, Fidelia<\/em> w re\u017cyserii Johna Coxa, weterana Glyndebourne, autora wi\u0119kszo\u015bci tamtejszych inscenizacji Straussowskich z prze\u0142omu lat 70. i 80., uzupe\u0142niaj\u0105c j\u0105 fenomenalnym uj\u0119ciem Lisiczki chytruski <\/em>(re\u017c. Daniel Slater) oraz zapomnian\u0105 oper\u0105 komiczn\u0105 Vert-Vert <\/em>Offenbacha, wystawion\u0105 w angielskiej wersji j\u0119zykowej przez Martina Duncana. Lisiczka <\/em>trafi\u0142a niedawno na tak zwan\u0105 shortlist\u0119 najlepszych brytyjskich przedstawie\u0144 operowych 2014 roku, przygotowan\u0105 przez portal „What’s on Stage”. Wszystkie trzy spektakle doczeka\u0142y si\u0119 entuzjastycznych recenzji w mediach: Fidelio <\/em> dosta\u0142 pi\u0119\u0107 gwiazdek od Michaela Churcha z „The Independent”, Vert-Vert<\/em> – r\u00f3wnie wysok\u0105 ocen\u0119 od Katherine Cooper ze wspomnianego ju\u017c portalu krytyki teatralnej, Lisiczka chytruska<\/em> podbi\u0142a bez reszty Johna Allisona z „The Telegraph”.<\/p>\n

W tym roku Garsington Opera szykuje nie lada gratk\u0119 dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w opery: Cos\u00ec fan tutte<\/i> pod batut\u0105 samego Boyda, rzadko wystawiane Intermezzo<\/em> Straussa w re\u017cyserii Brunona Ravelli i pod dyrekcj\u0105 Jaca van Steena, Brittenowsk\u0105 \u015amier\u0107 w Wenecji<\/em> ze znakomitym Paulem Nilonem w partii Gustava von Aschenbacha, przygotowywan\u0105 przez dyrygenta prapremiery Steuarta Bedforda, oraz – na okras\u0119 – Sen nocy letniej\u00a0 <\/em>w wykonaniu Royal Shakespeare Company, z muzyk\u0105 Mendelssohna i Boydem za pulpitem. Jest w czym wybiera\u0107: albo przyjecha\u0107 na ca\u0142o\u015b\u0107, zaopatrzywszy si\u0119 wpierw w stosowny str\u00f3j wieczorowy oraz koszyczek na piknikowe frykasy. Chyba \u017ce wolimy wysup\u0142a\u0107 blisko sze\u015b\u0107dziesi\u0105t funt\u00f3w na obiad z trzech da\u0144 z winem, serwowany w plenerze, w eleganckich namiotach z widokiem na pole krykietowe. Dla leniwych, a mimo to oszcz\u0119dnych – nieco ta\u0144szy posi\u0142ek w bufecie, o kt\u00f3rego menu zatroszczy si\u0119 sam Jamie Olivier.<\/p>\n

Jeszcze si\u0119 Pa\u0144stwo nie dali przekona\u0107? Mo\u017ce wi\u0119c powo\u0142am si\u0119 na rekomendacj\u0119 szacownego wydawnictwa Debrett’s, kt\u00f3re od 1769 roku specjalizuje si\u0119 w kwestiach etykiety i kszta\u0142tuje gusty aspiruj\u0105cych Wyspiarzy. Garsington Opera figuruje na li\u015bcie trzynastu festiwali operowych \u015bwiata, kt\u00f3re powinien odwiedzi\u0107 ka\u017cdy szanuj\u0105cy si\u0119 mieszkaniec Wielkiej Brytanii. Komu si\u0119 znudzi\u0142 Festival d’Aix en Provence albo modny Wexford Opera Festival, ten z pewno\u015bci\u0105 znajdzie co\u015b dla siebie na rozfalowanych b\u0142oniach Wormsley Park. Ja chyba poczekam do przysz\u0142ego sezonu.<\/p>\n

Tymczasem do\u0142\u0105cz\u0119 si\u0119 do filmowych \u017cycze\u0144, kt\u00f3re dadz\u0105 Czytelnikom przedsmak tej niezwyk\u0142ej – je\u015bli nawet snobistycznej – imprezy.<\/p>\n