{"id":2378,"date":"2017-09-15T23:48:54","date_gmt":"2017-09-15T21:48:54","guid":{"rendered":"http:\/\/atorod.pl\/?p=2378"},"modified":"2017-09-17T20:44:29","modified_gmt":"2017-09-17T18:44:29","slug":"jesli-dzis-wtorek-to-mozemy-byc-wszedzie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=2378","title":{"rendered":"Je\u015bli dzi\u015b wtorek, to mo\u017cemy by\u0107 wsz\u0119dzie"},"content":{"rendered":"

Z niejakim przera\u017ceniem obserwujemy, \u017ce lista upiornych podr\u00f3\u017cy rok w rok si\u0119 wyd\u0142u\u017ca. Jakby\u015bmy ma\u0142o mieli w\u0142asnych pomys\u0142\u00f3w, pojawiaj\u0105 si\u0119 zaproszenia od artyst\u00f3w i organizator\u00f3w operowych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 w najdziwniejszych zak\u0105tkach Europy. Za Ocean nas jeszcze nie zagna\u0142o, ale to chyba kwestia czasu. I wcale si\u0119 nie zdziwimy, je\u015bli to b\u0119dzie Ocean Spokojny. Nie uprzedzajmy wypadk\u00f3w. Dzi\u015b dostali\u015bmy dwie akredytacje: na pokaz prasowy przed otwarciem pewnej arcyciekawej wystawy w Londynie, jeszcze we wrze\u015bniu, oraz na pe\u0142ny Ring <\/em>w Karlsruhe na prze\u0142omie marca i kwietnia – co oznacza, \u017ce sp\u0119dzimy Wielkanoc w Badenii-Wirtembergii. Chyba ju\u017c wspomina\u0142am, \u017ce rodzina przeklnie Upiora? Wr\u00f3\u0107my jednak do minionego sezonu – tym razem g\u0142\u00f3wnie w obrazach.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Leeds, pa\u017adziernik 2016. Zaje\u017cd\u017camy do miasta pod wiecz\u00f3r i wychodzimy wprost na wyszykowany do oficjalnego otwarcia dom handlowy Victoria Gate. To ju\u017c nasza druga wizyta w stolicy Yorkshire, tym razem na d\u0142ugo wyczekiwanym spektaklu Billy’ego Budda<\/em> w tamtejszej Opera North. Znamy ten utw\u00f3r – i nowel\u0119 Melville’a – jak w\u0142asn\u0105 kiesze\u0144, ale stracili\u015bmy nadziej\u0119, \u017ce kiedykolwiek us\u0142yszymy go w Polsce. Trudno sobie wyobrazi\u0107 owocniejsze spotkanie z arcydzie\u0142em Brittena: m\u0105dra i precyzyjna re\u017cyseria Orphy Phelan, znakomici soli\u015bci – na czele z Alanem Oke w partii Kapitana Vere’a – i doskona\u0142a gra orkiestry pod batut\u0105 Garry’ego Walkera. P\u00f3\u0142 roku p\u00f3\u017aniej Billy Budd <\/em>w prawie tym samym sk\u0142adzie zawita na festiwalu w Aldeburghu. I dostanie najwy\u017csze mo\u017cliwe noty od mi\u0119dzynarodowej krytyki.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Pary\u017c, listopad i grudzie\u0144 2016. Dawno nas tam nie by\u0142o, wi\u0119c nadrobili\u015bmy zaleg\u0142o\u015bci i wpadli\u015bmy do miasta zakochanych dwa razy, w odst\u0119pie zaledwie kilku tygodni. Najpierw uda\u0142o nam si\u0119 dopa\u015b\u0107 solist\u00f3w i szefa Garsington Opera w p\u00f3\u0142scenicznym wykonaniu Fidelia<\/em> w Filharmonii Paryskiej, potem wybrali\u015bmy si\u0119 z delegacj\u0105 Instytutu Adama Mickiewicza na promocj\u0119 ksi\u0105\u017cki Autografy kompozytor\u00f3w polskich na Wystawie Powszechnej w Pary\u017cu w 1900<\/em> w Bibliotece Polskiej przy Quai d\u2019Orl\u00e9ans, zako\u0144czon\u0105 koncertem z udzia\u0142em sopranistki Ewy Leszczy\u0144skiej i akompaniuj\u0105cego jej przy fortepianie Aleksandra D\u0119bicza. Obydwie wizyty da\u0142y nam pretekst do sentymentalnych spacer\u00f3w po Pi\u0105tej Dzielnicy i wizyt w ko\u015bciele \u015bw. Szczepana ze Wzg\u00f3rza, dok\u0105d dwadzie\u015bcia lat temu z ok\u0142adem sp\u00f3\u017anili\u015bmy si\u0119 na koncert Ensemble Organum. Ale to ju\u017c ca\u0142kiem inna historia.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Karlsruhe, grudzie\u0144 2016. Prosto z Pary\u017ca pop\u0119dzili\u015bmy (i to dos\u0142ownie, bo poci\u0105giem TGV, kt\u00f3ry na prostych odcinkach trasy mknie z pr\u0119dko\u015bci\u0105 powy\u017cej 300 kilometr\u00f3w na godzin\u0119) do stolicy rejencji Karlsruhe. Spokojnego – jak sama nazwa wskazuje – miasteczka za\u0142o\u017conego w 1715 roku przez Karola III Wilhelma, margrabiego Badenii-Durlach. Nie uda\u0142o nam si\u0119 dotrze\u0107 na Z\u0142oto Renu <\/em>w tamtejszym Staatstheater, wybrali\u015bmy si\u0119 wi\u0119c na Walkiri\u0119 <\/em>w re\u017cyserii Yuvala Sharona, drugiego z czterech re\u017cyser\u00f3w \u015bci\u0105gni\u0119tych przez dyrektora generalnego Petera Spuhlera do nowej inscenizacji Wagnerowskiego Ringu. <\/em>By\u0142o na tyle ciekawie, przynajmniej pod wzgl\u0119dem muzycznym, \u017ce w przysz\u0142ym roku pojedziemy do Karlsruhe na ca\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Drezno, stycze\u0144 2017. Dla towarzystwa Cygan da\u0142 si\u0119 powiesi\u0107. A \u017ce towarzystwo by\u0142o bardzo zacne, Upi\u00f3r da\u0142 si\u0119 wyci\u0105gn\u0105\u0107 do legendarnej drezde\u0144skiej Semperoper na przedstawienie Zygfryda <\/em>pod batut\u0105 nielubianego Christiana Thielemanna. I nie \u017ca\u0142uje, bo obsada co najmniej jak w Bayreuth, a szesnastoletnia ju\u017c inscenizacja Willy’ego Deckera nie zestarza\u0142a si\u0119 ani troch\u0119. Mniej wi\u0119cej miesi\u0105c p\u00f3\u017aniej Opera Drezde\u0144ska obwie\u015bci\u0142a, \u017ce bilety na obydwa pe\u0142ne cykle Tetralogii<\/em> w 2018 roku wysprzeda\u0142y si\u0119 co do sztuki. Zaspali\u015bmy gruszki w popiele i wyl\u0105dowali\u015bmy na li\u015bcie rezerwowej w pierwszym terminie z obietnic\u0105 akredytacji w terminie drugim. Jeszcze zobaczymy. Niewykluczone, \u017ce postawimy jednak na Janaczka, i to zupe\u0142nie gdzie indziej.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ateny, stycze\u0144 2017. To by\u0142 bardzo dziwny wyjazd. Wszystko posz\u0142o nie tak, jak si\u0119 spodziewali\u015bmy. Pocz\u0105wszy od pogody, kt\u00f3ra w styczniu bywa przewa\u017cnie \u0142askawsza ni\u017c w Polsce, a tym razem nie by\u0142a, sko\u0144czywszy na ulubionym Lohengrinie <\/em>w re\u017cyserii Antony’ego MacDonalda, kt\u00f3ry nie dopilnowa\u0142 ba\u0142ka\u0144skiej obsady, skutkiem czego poezja teatru zmienia\u0142a si\u0119 czasem w karykatur\u0119. Jakby tego by\u0142o ma\u0142o, postanowili\u015bmy si\u0119 dosmuci\u0107 i wybra\u0107 do Pireusu, gdzie jeszcze niedawno l\u0105dowa\u0142y statki z tysi\u0105cami uchod\u017ac\u00f3w z Syrii. Po rozlokowanych w obozach przej\u015bciowych uciekinierach zosta\u0142 tylko napis na ogrodzeniu portu. Po kilkudniowym pobycie w Atenach – prze\u015bwiadczenie, \u017ce trzeba dalej robi\u0107 swoje, cho\u0107 nie zawsze b\u0119dzie przyjemnie.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Madryt, luty 2017. Kolejna podr\u00f3\u017c za jeden, a w\u0142a\u015bciwie dwa u\u015bmiechy przyjaci\u00f3\u0142 Upiora, kt\u00f3rzy przekonali go do wypadu na premier\u0119 Billy’ego Budda<\/em> w Teatro Real. I bardzo dobrze zrobili: po takiej inscenizacji w takim wykonaniu (fenomenalny Jacques Imbrailo w partii tytu\u0142owej, intryguj\u0105ca, cho\u0107 nie wolna od potkni\u0119\u0107 re\u017cyseria Deborah Warner) nawet lej\u0105cy si\u0119 strumieniami deszcz nie jest w stanie popsu\u0107 przyjemno\u015bci z ca\u0142onocnych rozm\u00f3w przy winie i tapas. Przy okazji dementujemy pog\u0142oski rozsiewane przez Normana Lebrechta: biuro prasowe w Teatrze Kr\u00f3lewskim funkcjonuje bez zarzutu, proponuje bilety prasowe (i nie tylko) na kolejne wydarzenia i spe\u0142nia nawet najdziwniejsze \u017cyczenia krytyk\u00f3w. Z pewno\u015bci\u0105 skorzystamy w przysz\u0142o\u015bci.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Bruksela, marzec 2017. Co\u015bmy sobie ponarzekali na pogod\u0119, to\u015bmy sobie odbili w stolicy Unii Europejskiej, kt\u00f3ra przywita\u0142a nas przepi\u0119knym wiosennym s\u0142o\u0144cem. Pierwsze tegoroczne warsztaty MusMA oby\u0142y si\u0119 tym razem bez przykrych niespodzianek. Wszystko przebieg\u0142o zgodnie z planem, a na okras\u0119 – w ramach obchod\u00f3w rocznicy urodzin Monteverdiego – dostali\u015bmy Powr\u00f3t Ulissesa <\/em>z solistami i B\u2019Rock Orchestra pod batut\u0105 Ren\u00e9 Jacobsa, w p\u00f3\u0142scenicznym wykonaniu na estradzie Paleis voor Schone Kunsten, zwanego pieszczotliwie BOZAR. Ani nam wtedy by\u0142o w g\u0142owie, \u017ce ten zaniedbywany utw\u00f3r ojca formy operowej oka\u017ce si\u0119 wkr\u00f3tce najulubie\u0144sz\u0105 z jego trzech zachowanych kompozycji teatralnych. Z t\u0105 konkluzj\u0105 trzeba by\u0142o jednak poczeka\u0107 do wrze\u015bnia, ale o tym za chwil\u0119.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Berlin, marzec i wrzesie\u0144 2017. Z Brukseli polecieli\u015bmy wprost na berli\u0144sk\u0105 Maerzmusik, kt\u00f3ra pod now\u0105 dyrekcj\u0105 Berno Odo Polzera przesta\u0142a nam si\u0119 podoba\u0107 jako festiwal muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej, niemniej wci\u0105\u017c oferuje przedsi\u0119wzi\u0119cia mi\u0142e dla ucha Upiora. Mi\u0119dzy innymi cypryjskie nieszpory bo\u017conarodzeniowe w wykonaniu graindelavoix, w ekspresjonistycznym wn\u0119trzu Kirche am Hohenzollernplatz, gdzie muzyki mo\u017cna s\u0142ucha\u0107 cho\u0107by na le\u017c\u0105co. Atmosfera wrze\u015bniowego Musikfest jest znacznie bardziej formalna, co nie zmienia faktu, \u017ce cykl trzech oper Monteverdiego pod batut\u0105 Sir Johna Eliota Gardinera rzuci\u0142 nas na kolana – przynajmniej w sensie metaforycznym. Upi\u00f3r ma dziwn\u0105 s\u0142abo\u015b\u0107 do Berlina – miasta po\u0142o\u017conego niespe\u0142na sto kilometr\u00f3w od granicy z Polsk\u0105, ale pod wzgl\u0119dem artystycznym odleg\u0142ego od naszych o\u015brodk\u00f3w muzycznych o ca\u0142e lata \u015bwietlne.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Krefeld, kwiecie\u0144 2017. Jeden z najpi\u0119kniejszych i najbardziej owocnych wypad\u00f3w Upiora, zupe\u0142nie na przek\u00f3r jego oczekiwaniom. Jechali\u015bmy pod D\u00fcsseldorf pe\u0142ni najgorszych przeczu\u0107, obejrzawszy zdj\u0119cia z pr\u00f3by generalnej tamtejszego Lohengrina<\/em>, w kt\u00f3rym bohater tytu\u0142owy wyst\u0119powa\u0142 w srebrzystym kombinezonie i z r\u00f3\u017canym wiankiem na skroniach. Spektakl pod batut\u0105 m\u0142odego Esto\u0144czyka Mihkela K\u00fctsona okaza\u0142 si\u0119 jednak ol\u015bniewaj\u0105cy pod wzgl\u0119dem muzycznym, a trzy dni w Krefeld up\u0142yn\u0119\u0142y nam tak\u017ce na zwiedzaniu muze\u00f3w sztuki tkackiej, delektowaniu si\u0119 wspania\u0142\u0105 nadre\u0144sk\u0105 kuchni\u0105 i wa\u0142\u0119saniu po malowniczych ulicach miasteczka, w kt\u00f3rym architektura \u015bredniowieczna zderza si\u0119 z pyszn\u0105 secesj\u0105 i najpierwszej wody modernizmem spod znaku Ludwiga Miesa van der Rohe. <\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Longborough, czerwiec i lipiec 2017. To jest nasz matecznik, miejsce na ziemi, dok\u0105d b\u0119dziemy wraca\u0107 bez wzgl\u0119du na okoliczno\u015bci. Wszystko tam jest nasze: od ko\u015bcio\u0142a \u015bwi\u0119tego Edwarda w Stow-on-the-Wold, gdzie na szczycie filaru przysiad\u0142a w\u0142\u00f3czkowa turkawka, po wizjonersk\u0105 koncepcj\u0119 Anthony’ego Negusa, kierownika muzycznego Longborough Festival Opera, kt\u00f3ry prowadzonym przez siebie dzie\u0142om przywraca blask zapomnianych wykona\u0144 z lat 30. ubieg\u0142ego wieku. Jego Tristan <\/em>zachwyci\u0142 nas jeszcze bardziej ni\u017c dwa lata temu. Jego Czarodziejski flet<\/em> przekona\u0142, \u017ce prawdziwy mistrz batuty wagnerowskiej sprawdzi si\u0119 r\u00f3wnie dobrze w interpretacjach Mozarta. B\u0119dziemy tam wraca\u0107, p\u00f3ki nam si\u0142 starczy. W przysz\u0142ym sezonie przynajmniej na Lataj\u0105cego Holendra <\/em>i Ariadn\u0119 na Naksos. <\/em><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Winslow, lipiec 2017. W \u017cyciu by\u015bmy nie przypuszczali, \u017ce zb\u0142\u0105dzimy do sennego miasteczka w Buckinghamshire, gdzie baronet Christopher Gilmour od kilku lat rozkr\u0119ca jedn\u0105 z najm\u0142odszych country operas <\/em>na Wyspach Brytyjskich. I pewnie by\u015bmy nie zb\u0142\u0105dzili, gdyby nie Bal maskowy <\/em> w re\u017cyserii tej samej Carmen Jakobi, kt\u00f3ra kilka tygodni wcze\u015bniej wprawi\u0142a nas w zachwyt poprawion\u0105 inscenizacj\u0105 Tristana <\/em>w Longborough. Spektakl na mikroskopijnej scenie, z udzia\u0142em ma\u0142o znanych solist\u00f3w i trzydziestoosobowej orkiestry zostawi\u0142 po sobie jak najlepsze wra\u017cenia. Jeszcze lepsze – wiecz\u00f3r sp\u0119dzony w XVIII-wiecznym pubie na czytaniu angielskich krymina\u0142\u00f3w przy kominku i rozmowach z agentem Lee Bisset, zjawiskowej Izoldy z LFO.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Cividale del Friuli, lipiec 2017. A ju\u017c najmniej si\u0119 spodziewali\u015bmy, \u017ce wprost z Wielkiej Brytanii polecimy do Wenecji Julijskiej, do mie\u015bciny u podn\u00f3\u017ca wschodnich Alp, rz\u0105dzonej kolejno przez Wened\u00f3w, Celt\u00f3w, Longobard\u00f3w i Frank\u00f3w – a\u017c po rok 1420, kiedy zosta\u0142o zaanektowane przez Republik\u0119 Weneck\u0105. Harmonogram tamtejszego Mittelfest, jednego z partner\u00f3w MusMA, zawa\u017cy\u0142 na zorganizowaniu nast\u0119pnych warsztat\u00f3w ju\u017c w lecie, nieomal rok przed zaplanowanymi prawykonaniami kompozycji uczestnik\u00f3w atelier. Tym razem Upi\u00f3r mia\u0142 podw\u00f3jn\u0105 uciech\u0119: w czteroosobowym zespole wykonawc\u00f3w znalaz\u0142a si\u0119 Valentina Coladonato, wy\u015bmienita sopranistka, z r\u00f3wnym wyczuciem interpretuj\u0105ca w\u0142oskie madryga\u0142y, jak muzyk\u0119 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105. Przez trzy dni mieli\u015bmy okazj\u0119 obserwowa\u0107 j\u0105 przy pracy i z pewno\u015bci\u0105 dopadniemy j\u0105 kiedy\u015b na scenie.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Londyn, lipiec 2017. Dawno Pa\u0144stwo nie widzieli Myszy, a w\u0142a\u015bciwie Mus Triton. Na tym zdj\u0119ciu Mysz \u015bwi\u0119tuje londy\u0144sk\u0105 premier\u0119 Kupca weneckiego <\/em>Andrzeja Czajkowskiego w Royal Opera House, w wykonaniu solist\u00f3w i zespo\u0142\u00f3w Welsh National Opera pod batut\u0105 Lionela Frienda. Przedstawienie w re\u017cyserii Keitha Warnera, przygotowane w koprodukcji z Instytutem Adama Mickiewicza, \u015bwi\u0119ci\u0142o ju\u017c triumfy w Bregencji i Warszawie. W lipcu zawita\u0142o na scen\u0119 najbardziej presti\u017cowego teatru operowego w Londynie – jakby na po\u015bmiertn\u0105 pociech\u0119 dla kompozytora, kt\u00f3ry nie zdo\u0142a\u0142 do niego przekona\u0107 dyrekcji English National Opera. Czy znajdzie uznanie w oczach innych muzyk\u00f3w i re\u017cyser\u00f3w? Czas poka\u017ce. Na razie Upi\u00f3r mocno trzyma kciuki.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Edynburg, sierpie\u0144 2017. Upi\u00f3r uprawia trainspotting<\/em>, oczywi\u015bcie w Szkocji. Na przedstawienie opery Greek <\/em>Marka Anthony’ego Turnage’a trafili\u015bmy przede wszystkim z t\u0119sknoty za Scottish Opera i jej nowym szefem artystycznym Stuartem Stratfordem. I bardzo dobrze, bo debiut teatralny angielskiego buntownika, pomy\u015blany jako zjadliwa satyra na polityk\u0119 Margaret Thatcher, okaza\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie no\u015bn\u0105 i zjadliw\u0105 satyr\u0105 na poczynania Theresy May, podtrzymuj\u0105cej twardy kurs w negocjacjach w sprawie Brexitu. Opera bardzo nam si\u0119 podoba\u0142a. Atmosfera na Wyspach ju\u017c mniej – mi\u0119dzy innymi w zwi\u0105zku z nieukrywan\u0105 fascynacj\u0105 Upiora brytyjskim teatrem operowym, kt\u00f3ry ju\u017c wkr\u00f3tce mo\u017ce okaza\u0107 si\u0119 znacznie trudniej dost\u0119pny. Nic to. Za niespe\u0142na dwa tygodnie zn\u00f3w do Londynu. Za dwa miesi\u0105ce – do Nottingham, w pogoni za zespo\u0142ami Opera North. Zapa\u0142u i pomys\u0142\u00f3w wci\u0105\u017c nam nie brakuje. Oby tylko starczy\u0142o wolno\u015bci.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Z niejakim przera\u017ceniem obserwujemy, \u017ce lista upiornych podr\u00f3\u017cy rok w rok si\u0119 wyd\u0142u\u017ca. Jakby\u015bmy ma\u0142o mieli w\u0142asnych pomys\u0142\u00f3w, pojawiaj\u0105 si\u0119 zaproszenia od artyst\u00f3w i organizator\u00f3w operowych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 w najdziwniejszych zak\u0105tkach Europy. Za Ocean nas jeszcze nie zagna\u0142o, ale to chyba kwestia czasu. I wcale si\u0119 nie zdziwimy, je\u015bli to b\u0119dzie Ocean Spokojny. Nie uprzedzajmy wypadk\u00f3w. … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-2378","6":"format-standard","7":"category-wedrowki-operowe"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2378","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2378"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2378\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2404,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2378\/revisions\/2404"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2378"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2378"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2378"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}