![\"\"](\"http:\/\/atorod.pl\/wp-content\/uploads\/2019\/04\/5c2e20390e4040870d88e34003db1faa.jpg\")
<\/a><\/p>\nNadie\u017cda Obuchowa w roli Lubaszy w Carskiej narzeczonej<\/em>.<\/p>\n Dzieci\u0144stwo ma\u0142ej Nadii by\u0142o wi\u0119c dostatnie, lecz nie a\u017c tak sielskie, jak mo\u017cna by wnosi\u0107 z fragment\u00f3w wspomnie\u0144 doros\u0142ej \u015bpiewaczki. Dziewczynka straci\u0142a matk\u0119 – zmar\u0142\u0105 na gru\u017alic\u0119 – w wieku zaledwie dw\u00f3ch lat i wraz z dwojgiem rodze\u0144stwa zosta\u0142a wychowana przez dziadka, w\u0142a\u015bciciela Chworostianki. Jej ojciec, by\u0142y oficer 1. Sumskiego Pu\u0142ku Huzar\u00f3w, po o\u017cenku porzuci\u0142 karier\u0119 wojskow\u0105 i przeprowadzi\u0142 si\u0119 do maj\u0105tku te\u015bcia. Owdowia\u0142y, odci\u0105\u0142 si\u0119 od reszty rodziny i zamieszka\u0142 osobno na parterze dworu. Ze \u015bmierci\u0105 ukochanej c\u00f3rki nie pogodzi\u0142 si\u0119 te\u017c dziadek Nadie\u017cdy, n\u0119kany na przemian atakami furii i g\u0142\u0119bokiej melancholii. Robi\u0142 jednak, co m\u00f3g\u0142, \u017ceby podzieli\u0107 si\u0119 z sierotami swym najwi\u0119kszym skarbem – mi\u0142o\u015bci\u0105 do muzyki. Andrian Siemionowicz Mazaraki by\u0142 nie tylko arystokrat\u0105 – przede wszystkim by\u0142 bardzo uzdolnionym pianist\u0105, przyjacielem braci Antona i Niko\u0142aja Rubinstein\u00f3w, za\u0142o\u017cycielem oddzia\u0142u Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego w Worone\u017cu. Swoj\u0105 c\u00f3rk\u0119 wys\u0142a\u0142 na studia pianistyczne do Moskwy, gdzie kszta\u0142ci\u0142a si\u0119 pod okiem Aleksandry Hubert, bliskiej wsp\u00f3\u0142pracownicy Czajkowskiego. Wnuczk\u0119 sam wprowadza\u0142 w arkana gry na fortepianie.<\/p>\n Pierwsze lekcje \u015bpiewu Nadie\u017cda odebra\u0142a jako nastolatka, u Eleonory Lipman, uczennicy Pauline Viardot – w Nicei, dok\u0105d je\u017adzi\u0142a na letnie wakacje. W 1907 roku wst\u0105pi\u0142a do konserwatorium moskiewskiego: jej mistrzami byli mi\u0119dzy innymi w\u0142oski tenor liryczny Umberto Massetti i jego uczennica, sopranistka Antonina Nie\u017cdanowa. Po uzyskaniu dyplomu przez kilka lat wyst\u0119powa\u0142a jako \u015bpiewaczka koncertowa. W operze zadebiutowa\u0142a p\u00f3\u017ano, w wieku trzydziestu lat, jako Polina w Damie pikowej<\/em>, na dodatek w zupe\u0142nie innym teatrze, ni\u017c jej z pocz\u0105tku proponowano. Po latach wspomina\u0142a: „Dosta\u0142am zaproszenie na przes\u0142uchania do Teatru Maryjskiego. <\/span>By\u0142am okropnie zdenerwowana. Uprzedzali <\/span>mnie: je\u015bli podczas mojego wyst\u0119pu w sali zapali si\u0119 \u015bwiat\u0142o, to znaczy, \u017ce si\u0119 nie spodoba\u0142o. <\/span>Za\u015bpiewa\u0142am romans Poliny. Otwieram oczy, a <\/span>\u017car\u00f3wka si\u0119 dalej nie \u015bwieci.<\/span> Kto\u015b z publiczno\u015bci poprosi\u0142 o jeszcze. <\/span>Za\u015bpiewa\u0142em ari\u0119 Lubawy z Sadka<\/em>.<\/span> Dosta\u0142am anga\u017c, ale nie odwa\u017cy\u0142am si\u0119 na wyjazd do Petersburga i poprosi\u0142am o przes\u0142uchanie w Teatrze Bolszoj”. <\/span><\/p>\n Solistk\u0105 pierwszej sceny w Moskwie by\u0142a przez dwadzie\u015bcia pi\u0119\u0107 lat, a\u017c do 1941 roku. Jej wybitnie liryczny, skrz\u0105cy si\u0119 barwami mezzosopran, pi\u0119knie zaokr\u0105glony w dolnym rejestrze, w g\u00f3rze skali poruszaj\u0105cy si\u0119 z lekko\u015bci\u0105 i elastyczno\u015bci\u0105 rasowego sopranu, z miejsca zachwyci\u0142 wszystkich. Henryk Neuhaus zapewnia\u0142, \u017ce kto raz w \u017cyciu us\u0142yszy ten g\u0142os, nigdy go nie zapomni. Obuchowa doskonale zdawa\u0142a sobie spraw\u0119 z mo\u017cliwo\u015bci i ogranicze\u0144 swego instrumentu wokalnego. \u015apiewa\u0142a bezpretensjonalnie jak ch\u0142opka z Chworostianki, nie pr\u00f3buj\u0105c ani sztucznie przyciemnia\u0107, ani bezmy\u015blnie wzmacnia\u0107 lekkiego z natury mezzosopranu. W 1916 roku wyst\u0105pi\u0142a nie tylko jako Polina i Lubawa – dosta\u0142a te\u017c partie Ko\u0144czak\u00f3wny w Kniaziu Igorze <\/em>Borodina oraz Lubaszy w Carskiej narzeczonej<\/em>. Rok p\u00f3\u017aniej przysz\u0142y kolejne role w operach Rimskiego-Korsakowa: Ko\u015bciej\u00f3wny w Ko\u015bcieju Nie\u015bmiertelnym<\/em>, Wiosny w \u015anie\u017cynce <\/em>i Tkaczki w Bajce o carze Sa\u0142tanie<\/em>. W 1918 roku Obuchowa by\u0142a ju\u017c gotowa na Erd\u0119 w Z\u0142ocie Renu<\/em>, w 1922 – na Amneris w Aidzie. <\/em><\/p>\n