{"id":4206,"date":"2019-09-13T01:01:50","date_gmt":"2019-09-12T23:01:50","guid":{"rendered":"http:\/\/atorod.pl\/?p=4206"},"modified":"2019-10-12T11:51:21","modified_gmt":"2019-10-12T09:51:21","slug":"przed-nami-chocby-potop","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=4206","title":{"rendered":"Przed nami cho\u0107by potop"},"content":{"rendered":"

W minionym sezonie postanowi\u0142am udowodni\u0107 sobie i Czytelnikom, \u017ce b\u0119dzie inaczej ni\u017c w wierszu Roberta Frosta („Nie ma si\u0119 na co ogl\u0105da\u0107 z dum\u0105, ani z nadziej\u0105 wybiega\u0107 w przysz\u0142o\u015b\u0107”). Sobie udowodni\u0142am z nawi\u0105zk\u0105, przez co w ten sezon wkraczam na lekkim minusie, ale \u017cadna to dla mnie nowo\u015b\u0107: obiecuj\u0119 zn\u00f3w mierzy\u0107 si\u0142y na zamiary. Szkoda tylko, \u017ce plany wi\u0119kszo\u015bci polskich teatr\u00f3w rysuj\u0105 si\u0119 wi\u0119cej ni\u017c skromnie, a gdzieniegdzie w og\u00f3le przesta\u0142y si\u0119 rysowa\u0107. Nie ma rady, trzeba zn\u00f3w spakowa\u0107 w\u0119ze\u0142ek i ruszy\u0107 przed siebie – w poszukiwaniu pi\u0119knej muzyki, ludzi pe\u0142nych zapa\u0142u i zapadaj\u0105cych w pami\u0119\u0107 krajobraz\u00f3w. Marze\u0144 ju\u017c sobie namarzy\u0142am; najwy\u017csza pora je spe\u0142ni\u0107. Tymczasem kr\u00f3tkie podsumowanie ubieg\u0142orocznych w\u0119dr\u00f3wek.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Bruksela, pa\u017adziernik 2018. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 od nieplanowanego wypadu na jedno z najciekawszych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 muzyczno-teatralnych ostatnich lat. Re\u017cyser Krystian Lada i kompozytorka Katarzyna G\u0142owicka przedstawili w ramach brukselskiej Nuit Blanche instalacj\u0119 Unknown, I live with you<\/em>, z librettem skompilowanym z wierszy anonimowych Afganek, uczestniczek wspieranego przez RAWA programu Afghan Women\u2019s Writing Project. Wiecz\u00f3r pot\u0119\u017cnych wzrusze\u0144 i wielkich ol\u015bnie\u0144 artystycznych – na czele z odkryciem fenomenalnej ameryka\u0144skiej mezzosopranistki Raehann Bryce-Davis i pierwszym spotkaniem z transp\u0142ciow\u0105 \u015bpiewaczk\u0105 Luci\u0105 Lucas, kt\u00f3ra w tryptyku G\u0142owickiej i Lady przeplata\u0142a doskonale prowadzony bas-baryton z r\u00f3wnie imponuj\u0105cym kontratenorem.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Oksford, pa\u017adziernik 2018. Tym razem najstarsze miasto uniwersyteckie na Wyspach przywita\u0142o nas pi\u0119kn\u0105 aur\u0105, zach\u0119caj\u0105c\u0105 do leniwych spacer\u00f3w w\u015br\u00f3d zieleni. Po d\u0142u\u017cszej przerwie zn\u00f3w uda\u0142o si\u0119 dopa\u015b\u0107 Welsh National Opera w trasie – z przezabawnym Kopciuszkiem <\/em>w inscenizacji Joana Fonta i Joana Guill\u00e9na, s\u0142ynn\u0105 ju\u017c Traviat\u0105 <\/em>w uj\u0119ciu Davida McVicara oraz jedn\u0105 z premier sezonu: monumentaln\u0105 oper\u0105 Prokofiewa Wojna i pok\u00f3j<\/em> w „filmowej” re\u017cyserii Davida Pountneya. Babie lato sko\u0144czy\u0142o si\u0119 po ostatnim przedstawieniu – z nieba lun\u0119\u0142y strugi deszczu, ratuj\u0105c nadszarpni\u0119ty honor angielskiej pogody.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Pary\u017c, pa\u017adziernik 2018. Jednodniowy wypad do Op\u00e9ra Bastille na Hugenot\u00f3w<\/em> Meyerbeera, kt\u00f3rzy otworzyli jubileuszowy, 350. sezon tej sceny, uwa\u017canej za matecznik francuskiej grand op\u00e9ra<\/em>. <\/em>Wypad pami\u0119tny z kilku powod\u00f3w – ostatnie przedstawienie poprowadzi\u0142 \u0141ukasz Borowicz, pierwszy polski dyrygent, kt\u00f3ry stan\u0105\u0142 za pulpitem Opery Paryskiej, i to w dodatku bez cho\u0107by jednej pr\u00f3by z orkiestr\u0105; noc sp\u0119dzi\u0142am w go\u015bcinie u Piotra Kami\u0144skiego i jego uroczej \u017cony Wandy; a na dodatek Gospodarze pozwolili mi dzieli\u0107 \u0142\u00f3\u017cko z poka\u017an\u0105 kolekcj\u0105 pluszowych misi\u00f3w. <\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ostrawa, pa\u017adziernik 2018. Pierwszy, niezwykle pracowity miesi\u0105c jesieni zako\u0144czy\u0142am wypraw\u0105 na Maraton Muzyczny im. Leosza Janaczka, zorganizowany przez Filharmoni\u0119 Ostrawsk\u0105. Cztery dni, szesna\u015bcie koncert\u00f3w (mi\u0119dzy innymi na terenie gigantycznego kompleksu przemys\u0142owego Doln\u00ed V\u00edtkovice), jedno przedstawienie operowe i w sumie czterdzie\u015bci utwor\u00f3w Patrona – wszystkie wy\u0142\u0105cznie w rodzimych wykonaniach. Wirtuozeri\u0119 i entuzjazm czeskich muzyk\u00f3w podziwiali\u015bmy wsp\u00f3lnie z Mateuszem Ciupk\u0105, gospodarzem zaprzyja\u017anionego blogu Szafa Melomana. Rzecz jasna, nie oby\u0142o si\u0119 bez wycieczki do pobliskich Hukvald\u00f3w i wytargania za uszy pomnika Lisiczki Chytruski.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Bilbao, listopad 2018. D\u0142ugo si\u0119 zastanawia\u0142am, czy zilustrowa\u0107 ten wyjazd fotografi\u0105 ze stoiska z rybami i owocami morza, czy ze sklepiku z grzybami na miejscowym targu. Wybra\u0142am opcj\u0119 wegetaria\u0144sk\u0105. W Bilbao mo\u017cna nie tylko dobrze zje\u015b\u0107, ale te\u017c poobcowa\u0107 z oper\u0105 na najwy\u017cszym poziomie – w nowoczesnym gmachu Palacio Euskalduna, kt\u00f3ry chlubi si\u0119 najwi\u0119ksz\u0105 scen\u0105 w Europie \u2013 o ponad 600 metr\u00f3w kwadratowych wi\u0119ksz\u0105 od rzekomego rekordzisty, czyli warszawskiego TW-ON. Stowarzyszenie ABAO-OLBE zaserwowa\u0142o nam Fidelia <\/em>pod znakomit\u0105 batut\u0105 Juanjo Meny i z udzia\u0142em zjawiskowej Eleny Pankratovej w partii Leonory. W tym sezonie mia\u0142am przyjemno\u015b\u0107 us\u0142ysze\u0107 j\u0105 na \u017cywo jeszcze dwa razy, ale o tym za chwil\u0119. <\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Leeds, grudzie\u0144 2018. Ka\u017cdy krytyk ma prawo do wzrusze\u0144. Zw\u0142aszcza w adwencie i w towarzystwie drugiego skorego do wzrusze\u0144 recenzenta w osobie Rafa\u0142a Augustyna. Po d\u0142ugich deliberacjach wybrali\u015bmy si\u0119 na oper\u0119 Kevina Putsa Silent Night<\/em> –<\/em> o rozejmie bo\u017conarodzeniowym 1914 roku na froncie zachodnim. Mo\u017ce nie jest to arcydzie\u0142o, ale i tak chlipali\u015bmy jak bobry: przej\u0119ci wsp\u00f3\u0142czuciem dla ofiar wojny, kt\u00f3ra mia\u0142a po\u0142o\u017cy\u0107 kres wszystkim wojnom, oraz zachwytem dla wspania\u0142ych muzyk\u00f3w i realizator\u00f3w p\u00f3\u0142scenicznego wykonania w auli Ratusza w Leeds, przez solist\u00f3w i zespo\u0142y Opera North. Trafi\u0142 si\u0119 nam te\u017c niespodziewany prezent: przygodny koncert organowy w katedrze anglika\u0144skiej, po\u0142\u0105czony z widokiem najpi\u0119kniejszej choinki \u015bwiata.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Madryt, grudzie\u0144 2018. Kolejny wypad jak po ogie\u0144, tym razem do Teatro Real na nowe przedstawienie Turandot<\/em> w re\u017cyserii Roberta Wilsona. Ameryka\u0144ski re\u017cyser wzbudza skrajne emocje – tym razem nawet przeciwnicy dali si\u0119 przekona\u0107 do jego precyzyjnej, kszta\u0142towanej prostymi \u015brodkami iluzji teatralnej. Najwi\u0119kszym bohaterem wieczoru okaza\u0142 si\u0119 jednak Gregory Kunde w partii Kalafa, kt\u00f3ry po czterdziestu latach kariery wci\u0105\u017c imponuje niezr\u00f3wnan\u0105 kultur\u0105 \u015bpiewu. Emocje po spektaklu jak zwykle studzili\u015bmy w Taberna Real przy Plaza de Isabel II.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Glasgow, stycze\u0144 2019. Utwierdzam si\u0119 w przekonaniu, \u017ce Wyspy Brytyjskie s\u0105 ju\u017c ostatnim w Europie przycz\u00f3\u0142kiem komunikatywnej opery wsp\u00f3\u0142czesnej. Pojechali\u015bmy do Scottish Opera na prapremier\u0119 Anthropocene<\/em> Stuarta McRae, arktycznego thrillera o skonfliktowanej za\u0142odze statku badawczego, kt\u00f3ry utkn\u0105\u0142 w grenlandzkim fiordzie – z tajemnicz\u0105, odtaja\u0142\u0105 z lodu istot\u0105 na pok\u0142adzie, kt\u00f3ra z czasem ods\u0142oni straszliw\u0105 prawd\u0119 o intruzach. Kawa\u0142 znakomitej muzyki ze wspania\u0142\u0105 Jennifer France w partii Ice. Kto nie wierzy, ma jeszcze szans\u0119 obejrze\u0107 i us\u0142ysze\u0107 ca\u0142o\u015b\u0107 na platformie OperaVision.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Berlin, luty oraz prze\u0142om sierpnia i wrze\u015bnia 2019. Dwa powroty do jednej z najmuzykalniejszych stolic \u015bwiata. Najpierw na now\u0105 inscenizacj\u0119 Czarodziejskiego fletu<\/em> w Staatsoper, p\u00f3\u017aniej na pierwsze dni MusikFest, o kt\u00f3rych pisa\u0142am dos\u0142ownie przed kilku dniami. Spektakl w re\u017cyserii Yuvala Sharona, niemi\u0142osiernie zjechany przez miejscow\u0105 krytyk\u0119, uwi\u00f3d\u0142 mnie do tego stopnia, \u017ce zacz\u0119\u0142am prowadzi\u0107 prywatn\u0105 kampani\u0119 promocyjn\u0105 w\u015br\u00f3d znajomych. Wszyscy, kt\u00f3rzy dali si\u0119 przekona\u0107, wracali z u\u015bmiechem szcz\u0119\u015bcia na twarzy. W podobn\u0105 eufori\u0119 wprawi\u0142 mnie Benvenuto Cellini <\/em>w p\u00f3\u0142scenicznym wykonaniu zespo\u0142\u00f3w Gardinera. A potem cz\u0142owiek siedzi i t\u0119skni…<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Frankfurt, luty i kwiecie\u0144 2019. Pierwsze wypady do tutejszej Opery, kt\u00f3ra wielokrotnie zwyci\u0119\u017ca\u0142a w plebiscytach i rankingach na najlepiej zorganizowany, najciekawszy repertuarowo i najpr\u0119\u017cniejszy zesp\u00f3\u0142 na \u015bwiecie. Jak si\u0119 okaza\u0142o, w pe\u0142ni zas\u0142u\u017cenie. W Mocy przeznaczenia <\/em>kolejne przykre zderzenie z re\u017cyseri\u0105 Tobiasa Kratzera – w pe\u0142ni wynagrodzone nieprzeci\u0119tn\u0105 jako\u015bci\u0105 wykonania. W Walkirii – <\/em>drugiej cz\u0119\u015bci legendarnego „Ringu<\/em> frankfurckiego” – zachwyt nad sztuk\u0105 dyrygenck\u0105 Sebastiana Weigle i przemy\u015blan\u0105 w najdrobniejszych szczeg\u00f3\u0142ach kreacj\u0105 Petera Wedda, dla kt\u00f3rego Zygmunt staje si\u0119 powoli parti\u0105 popisow\u0105. Oper Frankfurt to modelowy przyk\u0142ad teatru nowoczesnego, nastawionego na znawc\u00f3w i mi\u0142o\u015bnik\u00f3w formy.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Mediolan, marzec 2019. Rewelacyjna Chowa\u0144szczyzna <\/em>w La Scali, kt\u00f3rej jakim\u015b cudem nie zdo\u0142a\u0142 popsu\u0107 stoj\u0105cy za pulpitem dyrygenckim Walerij Giergijew. W trakcie spektaklu ciekawe obserwacje obyczajowe: widzowie z g\u00f3rnych balkon\u00f3w s\u0105 ca\u0142kowicie odci\u0119ci od „lepszej” publiczno\u015bci z g\u0142\u00f3wnych l\u00f3\u017c i parteru i nie mog\u0105 si\u0119 z ni\u0105 spotka\u0107 nawet w antrakcie. Nazajutrz po spektaklu intensywne zwiedzanie miasta z Marzen\u0105 Mikosz, mened\u017cerk\u0105 zespo\u0142u Peregrina i koneserk\u0105 urok\u00f3w Mediolanu, kt\u00f3ra zaprowadzi\u0142a mnie mi\u0119dzy innymi do widocznego na zdj\u0119ciu ko\u015bcio\u0142a San Satiro, gdzie Donato Bramante „domalowa\u0142” iluzoryczn\u0105 nisz\u0119 w g\u0142\u0119bokiej na niespe\u0142na metr apsydzie za o\u0142tarzem.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Tel Awiw, maj 2019. Izraelska premiera Pasa\u017cerki <\/em>Wajnberga, do kt\u00f3rej dosz\u0142o po wielu latach stara\u0144 i dzi\u0119ki walnej pomocy Instytutu Adama Mickiewicza: w Nowej Operze Izraelskiej, w legendarnej ju\u017c inscenizacji Pountneya. By\u0142o wiele wzrusze\u0144, emocji i gniewu, tym bardziej, \u017ce pierwszy spektakl odby\u0142 si\u0119 w przeddzie\u0144 Jom HaSzoa \u2013 dnia pami\u0119ci o Zag\u0142adzie, kt\u00f3ry od 1951 roku obchodzi si\u0119 w 27. dniu miesi\u0105ca Nisan. Niecodzienna okazja do spotka\u0144, rozm\u00f3w i d\u0142ugich spacer\u00f3w: mi\u0119dzy innymi po modernistycznym Bia\u0142ym Mie\u015bcie i pustej jeszcze o tej porze roku pla\u017cy nad Morzem \u015ar\u00f3dziemnym.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Gateshead, maj 2019. Ponowne spotkanie z Opera North, tym razem w zaprojektowanym przez Normana Fostera arcydziele architektury organicznej Sage Gateshead, jednym z najbardziej funkcjonalnych i najlepszych akustycznie centr\u00f3w muzycznych \u015bwiata. W ramach corocznego tourn\u00e9e z oper\u0105, kt\u00f3ra wymaga obsady przekraczaj\u0105cej rozmiary fosy orkiestrowej Grand Theatre w Leeds, zesp\u00f3\u0142 przedstawi\u0142 p\u00f3\u0142sceniczne wykonanie Aidy – <\/em>ze znakomit\u0105 Alexandr\u0105 Zabal\u0105 w roli tytu\u0142owej. Na prezentowanej w kuluarach wystawie, po\u015bwi\u0119conej historii miejscowej Royal Northern Sinfonia, wypatrzy\u0142am zdj\u0119cie m\u0142odego Jerzego Maksymiuka, co ze zrozumia\u0142ych wzgl\u0119d\u00f3w wprawi\u0142o mnie w jeszcze lepszy humor.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Getynga, maj 2019. Po\u0142\u0105czy\u0142am przyjemne i po\u017cyteczne z r\u00f3wnie przyjemnym i po\u017cytecznym: odwiedziny u przyjaci\u00f3\u0142ki, kt\u00f3ra w tym semestrze prowadzi\u0142a zaj\u0119cia jako profesor wizytuj\u0105cy na tutejszym Uniwersytecie, uzna\u0142am za pretekst do zafundowania nam obu tygodnia na H\u00e4ndel-Festspiele G\u00f6ttingen<\/span>, najstarszym festiwalu h\u00e4ndlowskim na \u015bwiecie, kt\u00f3ry zarazem uchodzi za kolebk\u0119 odrodzenia jego tw\u00f3rczo\u015bci w XX-wiecznej Europie. Ka\u017cd\u0105 woln\u0105 chwil\u0119 sp\u0119dza\u0142am w pobliskim ogrodzie botanicznym, dziel\u0105c czas mi\u0119dzy czytanie, rysowanie ro\u015blin z natury, podpatrywanie i pods\u0142uchiwanie \u017cab oraz nicnierobienie, kt\u00f3re przychodzi\u0142o mi z najwi\u0119kszym trudem. <\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Berno, czerwiec 2019. Tegoroczny wypad do Longborough postanowi\u0142am poprzedzi\u0107 wizyt\u0105 w Konzert Theater Bern na nowej inscenizacji Tristana <\/em>z udzia\u0142em Lee Bisset, pami\u0119tnej Izoldy ze spektaklu w LFO w 2015 roku. I mam za swoje, bo tak g\u0142upiego przedstawienia tego arcydzie\u0142a nie widzia\u0142am jeszcze nigdy w \u017cyciu i mam nadziej\u0119, \u017ce ju\u017c nie zobacz\u0119. Szkoda, bo teatr pi\u0119kny, zaprojektowany przez Ren\u00e9 von Wurstembergera i zainaugurowany w 1903 roku przedstawieniem Wagnerowskiego Tannh\u00e4user<\/span>a. <\/em>Na pociech\u0119 mo\u017cna by\u0142o wznie\u015b\u0107 oczy do sufitu i ujrze\u0107 na nim taki oto plafon. <\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Longborough, czerwiec 2019. Tak wygl\u0105da\u0142 parking na b\u0142oniach LFO tu\u017c przed spektaklem Z\u0142ota Renu<\/em>, ogl\u0105dany zza foliowej zas\u0142ony namiotu piknikowego. Siedzia\u0142am wewn\u0105trz szcz\u0119kaj\u0105c z\u0119bami, ubrana we wszystko, co znalaz\u0142am w walizce i dodatkowo owini\u0119ta kocem po\u017cyczonym od znajomych. Przez Polsk\u0119 przetacza\u0142a si\u0119 w\u00f3wczas pierwsza fala tropikalnych upa\u0142\u00f3w. Koszmarna ulewa nie zdo\u0142a\u0142a mi popsu\u0107 ani odbioru preludium do nowej inscenizacji Ringu <\/em>pod batut\u0105 niezawodnego Anthony’ego Negusa, ani innych rozkoszy tej czarodziejskiej wyprawy, kt\u00f3re opisa\u0142am skrupulatnie w felietonie dla „Ruchu Muzycznego”. Przed I aktem przysz\u0142orocznej Walkirii <\/em>spodziewam si\u0119 \u015bnie\u017cycy, ciekawe, jakie anomalie pogodowe b\u0119d\u0105 towarzyszy\u0142y przedstawieniom Zmierzchu bog\u00f3w. <\/em><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Inverness, czerwiec 2019. Sob\u00f3tka u potwora z Loch Ness, czyli bia\u0142e noce na p\u00f3\u0142nocy Szkocji. Jeden z najbardziej zwariowanych wypad\u00f3w w historii dzia\u0142alno\u015bci Upiora, r\u00f3wnie szalony jak inicjatywa zespo\u0142u Mahler Players, kt\u00f3ry po ciep\u0142ym przyj\u0119ciu zagranej w kameralnym sk\u0142adzie Das Lied von der Erde<\/em> postanowi\u0142 przedstawi\u0107 w r\u00f3wnie oszcz\u0119dno\u015bciowej wersji I akt Wagnerowskiej Walkirii<\/em>. Ma\u0142e jest pi\u0119kne, zw\u0142aszcza kiedy arty\u015bci s\u0105 bez reszty zaanga\u017cowani w to, co robi\u0105, i ani przez chwil\u0119 nie daj\u0105 s\u0142uchaczom powod\u00f3w do przypuszcze\u0144, \u017ce bior\u0105 udzia\u0142 w jakim\u015b dziwnym przedsi\u0119wzi\u0119ciu. Mam nadziej\u0119, \u017ce Tomas Leakey wpadnie kiedy\u015b na pomys\u0142, \u017ceby zadyrygowa\u0107 Zygfrydem <\/em>na Orkadach.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Bayreuth, lipiec 2019. Wielki fina\u0142 bujnego sezonu. Przez d\u0142ugie lata zarzeka\u0142am si\u0119, \u017ce nigdy tam nie pojad\u0119, teraz \u017cartujemy, \u017ce przed kolejnymi wyjazdami na Zielone Wzg\u00f3rze trzeba b\u0119dzie si\u0119 hartowa\u0107 w komorze beztlenowej (brak wentylacji w Festspielhausie naprawd\u0119 daje si\u0119 we znaki). Bo wygl\u0105da na to, \u017ce z\u0142apa\u0142am bakcyla. To naprawd\u0119 niezwyk\u0142e do\u015bwiadczenie, nie tylko ze wzgl\u0119d\u00f3w artystycznych, cho\u0107 Ortrud\u0119 i Kundry Pankratovej oraz Gurnemanza w uj\u0119ciu G\u00fcnthera Groissb\u00f6cka zapami\u0119tam na d\u0142ugo. W Bayreuth mo\u017cna odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce Wagner wci\u0105\u017c \u017cyje albo dopiero co umar\u0142 – wystarczy przej\u015b\u0107 si\u0119 w pobli\u017ce willi Wahnfried, gdzie w parkowych grobach spoczywaj\u0105 Richard z Cosim\u0105, wszystkie ich dzieci oraz pi\u0119\u0107 ps\u00f3w: Marke, Brange, Fafner, Molly i Russ, ukochany nowofunland kompozytora. A mieszka\u0144cy i wielbiciele z ca\u0142ego \u015bwiata sk\u0142adaj\u0105 na mogi\u0142ach wie\u0144ce, jakby przyszli tu w kondukcie \u017ca\u0142obnym. Wahn <\/em>znaczy z\u0142udzenie, urojenie albo wr\u0119cz szale\u0144stwo. Friede <\/em>to pok\u00f3j, zgoda i harmonia. Oksymoron? A jak\u017ce – w dodatku trafiaj\u0105cy w samo sedno opery i wszystkiego, o czym dla Pa\u0144stwa pisz\u0119 od niemal pi\u0119ciu lat. I chyba niepr\u0119dko przestan\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W minionym sezonie postanowi\u0142am udowodni\u0107 sobie i Czytelnikom, \u017ce b\u0119dzie inaczej ni\u017c w wierszu Roberta Frosta („Nie ma si\u0119 na co ogl\u0105da\u0107 z dum\u0105, ani z nadziej\u0105 wybiega\u0107 w przysz\u0142o\u015b\u0107”). Sobie udowodni\u0142am z nawi\u0105zk\u0105, przez co w ten sezon wkraczam na lekkim minusie, ale \u017cadna to dla mnie nowo\u015b\u0107: obiecuj\u0119 zn\u00f3w mierzy\u0107 si\u0142y na zamiary. … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["entry","post","publish","author-mangusta","post-4206","format-standard","category-wedrowki-operowe"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4206","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4206"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4206\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4299,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4206\/revisions\/4299"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4206"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4206"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4206"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}