***<\/p>\n
– Pechowa to by\u0142a premiera. Spektakl dyptyku Jolanta\/Zamek Sinobrodego <\/em>w Met, zaplanowany na 26 stycznia, nie odby\u0142 si\u0119 z powodu zapowiadanej \u015bnie\u017cycy. Kiedy uda\u0142o si\u0119 wreszcie sfinalizowa\u0107 przedsi\u0119wzi\u0119cie, w cz\u0119\u015bci relacji wi\u0119cej miejsca po\u015bwi\u0119cono wtargni\u0119ciu na scen\u0119 aktywisty politycznego ni\u017c ocenie jako\u015bci wykonania. A\u017c si\u0119 ci\u015bnie na usta sarkastyczny komentarz: \u201eA tak przy okazji, Pani Prezydentowo Lincoln, jak si\u0119 uda\u0142o przedstawienie?\u201d. <\/strong><\/p>\n – Sytuacja by\u0142a rzeczywi\u015bcie nietypowa. Pog\u0142oski o nadci\u0105gaj\u0105cej burzy \u015bnie\u017cnej towarzyszy\u0142y nam przez ca\u0142y dzie\u0144 i da\u0142y si\u0119 wszystkim we znaki. Mieszkam kilka przecznic od Lincoln Center, obserwowa\u0142em, co si\u0119 dzieje, i ca\u0142a ta panika wyda\u0142a mi si\u0119 mocno przesadzona, ale c\u00f3\u017c robi\u0107. Tak\u0105 podj\u0119to decyzj\u0119. Rozmawia\u0142em z Peterem Gelbem: po prostu nie mia\u0142 wyj\u015bcia. Musia\u0142 odwo\u0142a\u0107 spektakl, poniewa\u017c zamkni\u0119to transport publiczny.\u00a0 Wspomniany incydent mia\u0142 miejsce podczas uk\u0142on\u00f3w, wi\u0119c od razu wiedzieli\u015bmy, \u017ce media skupi\u0105 si\u0119 przede wszystkim na skandalu, nie za\u015b na tym, co dzia\u0142o si\u0119 wcze\u015bniej na scenie.\u00a0 Nie oczekuj\u0119, \u017ce recenzent po\u015bwi\u0119ci wi\u0119cej miejsca mojej interpretacji. \u015apiewam przede wszystkim dla publiczno\u015bci. Cho\u0107 z drugiej strony trzeba zachowa\u0107 proporcje. Tym razem proporcje by\u0142y troch\u0119 zachwiane, ale w sumie byli\u015bmy na to przygotowani.<\/p>\n – Ano w\u0142a\u015bnie. Krytycy coraz cz\u0119\u015bciej traktuj\u0105 oper\u0119 w kategoriach widowiska p\u00f3\u0142-filmowego, p\u00f3\u0142-teatralnego, kreacji re\u017cyserskiej, do kt\u00f3rej muzyka jest tylko dodatkiem. Czy to jakkolwiek wp\u0142ywa na model wykonawstwa operowego? Czy \u015bpiewacy, stawiani pod coraz silniejsz\u0105 presj\u0105 kultu m\u0142odo\u015bci, oraz \u2013 co akurat chwalebne \u2013 przed wymogiem k\u0142adzenia wi\u0119kszego nacisku na stron\u0119 aktorsk\u0105 spektaklu, ulegaj\u0105 pokusie przypodobania si\u0119 krytykom? Fot. Johannes Ifkovits<\/p>\n – Ale\u017c sk\u0105d, w ten spos\u00f3b zabrn\u0119liby\u015bmy w \u015blep\u0105 uliczk\u0119. Takie podej\u015bcie prowadzi\u0142oby do obni\u017cenia poziomu wykona\u0144 i to niejako na w\u0142asne \u017cyczenie. Musimy to ignorowa\u0107. Spektakl operowy to przestrze\u0144 artystycznie zamkni\u0119ta. Kiedy zaczyna\u0142em karier\u0119, liczy\u0142y si\u0119 wielkie nazwiska krytyk\u00f3w: w Niemczech Augusta Everdinga, a Austrii Karla Loebla , prawdziwych koryfeuszy w swoim zawodzie. Wtedy na ka\u017cd\u0105 recenzj\u0119 czeka\u0142o si\u0119 z wypiekami na twarzy, ich opinia bardzo si\u0119 liczy\u0142a. Wsp\u00f3\u0142cze\u015bni krytycy podchodz\u0105 do rzeczy bardziej medialnie, nie mo\u017cna przywi\u0105zywa\u0107 zbyt wielkiej wagi do ich werdykt\u00f3w.<\/p>\n – Dotkn\u0105\u0142 Pan bardzo wa\u017cnej kwestii, mianowicie spadku merytorycznej warto\u015bci krytyki operowej, co jest o tyle istotne, \u017ce wsp\u00f3\u0142cze\u015bni \u015bpiewacy przygotowuj\u0105 swoje partie na zupe\u0142nie innych zasadach ni\u017c pi\u0119\u0107dziesi\u0105t albo sto lat temu. Kiedy\u015b obowi\u0105zywa\u0142y szko\u0142y narodowe, soli\u015bci \u015bpiewali bardziej intuicyjnie. Teraz wk\u0142adaj\u0105 ogrom pracy w przygotowanie roli, szykuj\u0105 si\u0119 do konkretnej partii tak\u017ce pod wzgl\u0119dem muzykologicznym. Ogromn\u0105 rol\u0119 odegra\u0142a rewolucja barokowa w latach 60., p\u00f3\u017aniej renesans wykonawstwa Rossiniego na prze\u0142omie<\/strong> lat 70. i 80. Skoro nie ma rzetelnej krytyki, sk\u0105d \u015bpiewak czerpie pewno\u015b\u0107, jak ukszta\u0142towa\u0107 rol\u0119 w operze francuskiej, w klasycznym belcanto spod znaku Donizettiego, w utworze Albana Berga? – Dochodzimy do najwa\u017cniejszego paradoksu wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata operowego. Ma Pan ogromne do\u015bwiadczenie, ale mia\u0142 te\u017c ogromne szcz\u0119\u015bcie pracowa\u0107 z Sen\u0105 Jurinac, dzi\u0119ki czemu zaczyna\u0142 Pan od partii Belmonta, nie za\u015b Cavaradossiego. Wielkim wzorem dla Pana by\u0142 tak\u017ce m\u00f3j ukochany \u015bpiewak, Fritz Wunderlich. Wie Pan doskonale, \u017ce g\u0142os dojrzewa, krzepnie, zmienia si\u0119 z biegiem \u017cycia, \u017ce do pewnych r\u00f3l dochodzi si\u0119 z czasem, nie tylko pod wzgl\u0119dem wokalnym, lecz tak\u017ce osobowo\u015bciowym. – Ma Pani ca\u0142kowit\u0105 racj\u0119!<\/p>\n – <\/em><\/strong>Ale\u2026<\/strong> Mimo ogromnej wiedzy, jak\u0105 dysponuj\u0105 dzisiejsi \u015bpiewacy i dyrygenci, w takim podej\u015bciu kryje si\u0119 moim zdaniem pewne ryzyko. Kiedy\u015b nie by\u0142o plagi na\u015bladownictwa, g\u0142osy by\u0142y znacznie bardziej rozpoznawalne. Teraz s\u0105 w cenie \u015bpiewacy doskonale wykszta\u0142ceni technicznie, kt\u00f3rzy sprawdzaj\u0105 si\u0119 na wielkich scenach, ich g\u0142osy s\u0105 jednak bezosobowe, trudne do rozr\u00f3\u017cnienia. Czy mo\u017cna temu jako\u015b zaradzi\u0107? Czy nie warto si\u0119 skupi\u0107 na rozwoju ma\u0142ych teatr\u00f3w operowych? Przeniesieniu spektakli w bardziej \u201eludzk\u0105\u201d przestrze\u0144? – Wszystko jest kwesti\u0105 w\u0142a\u015bciwych proporcji. Jedno i drugie jest bardzo istotne, ma\u0142e teatry mog\u0105 by\u0107 ku\u017ani\u0105 talent\u00f3w. Sam przeszed\u0142em drog\u0119 od najmniejszego teatru w Austrii a\u017c po najwi\u0119ksze sceny \u015bwiata i wiem doskonale, ile potrzeba czasu, by m\u0142ody \u015bpiewak w og\u00f3le poj\u0105\u0142, na czym polega ten zaw\u00f3d. Z indywidualno\u015bci\u0105 \u015bpiewaka sprawa jest do\u015b\u0107 skomplikowana: takie mamy czasy, \u017ce w operze nie zawsze docenia si\u0119 osobowo\u015bci i rozpoznawalne g\u0142osy: re\u017cyserzy i dyrektorzy chc\u0105 mie\u0107 \u015bpiewak\u00f3w \u201ewymienialnych\u201d. Wystarczy popatrze\u0107 na zdj\u0119cia ze spektakli, nie wiadomo, czy to jest Czarodziejski flet,<\/em> Don Carlos<\/em> czy Rigoletto<\/em>. Akcja toczy si\u0119 w jakiej\u015b \u201ewizjonerskiej\u201d scenografii, kostiumy prawie w ka\u017cdej produkcji wygl\u0105daj\u0105 podobnie. W takich uk\u0142adach nie ma miejsca na osobowo\u015bci, kt\u00f3re stoj\u0105 w kontrapunkcie wobec ekstrawagancji inscenizator\u00f3w. Re\u017cyserzy, kt\u00f3rzy w swoim mniemaniu s\u0105 bardzo nowatorscy, maj\u0105 najwi\u0119ksze pole do popisu w\u0142a\u015bnie w ma\u0142ych, lokalnych teatrach operowych, gdzie dysponuj\u0105 zespo\u0142em \u015bpiewak\u00f3w gotowych na eksperymenty. Kiedy przenosz\u0105 swoje wizje do najlepszych teatr\u00f3w \u015bwiata, gdzie pracuje si\u0119 w\u0142a\u015bnie z osobowo\u015bciami, ze \u015bpiewakami dojrza\u0142ymi artystycznie, kt\u00f3rzy maj\u0105 co\u015b do powiedzenia, a nie s\u0105 tylko marionetkami w r\u0119kach re\u017cyser\u00f3w, zaczynaj\u0105 si\u0119 problemy. My\u015bl\u0119, \u017ce przy odrobinie dobrej woli mo\u017cna si\u0119 porozumie\u0107 na ka\u017cdym poziomie. \u017byjemy w XXI wieku, jeste\u015bmy elastyczni, gotowi na nowo\u015bci i kompromisy.<\/p>\n – Obserwuj\u0119 Pa\u0144ski g\u0142os od pewnego czasu i z rado\u015bci\u0105 s\u0142ysz\u0119, \u017ce nabra\u0142 przepi\u0119knej barwy, ciep\u0142a i mocy w \u015brednicy. G\u00f3ry s\u0105 leciutkie, legato nieskazitelne, dysponuje Pan po prostu wyborn\u0105 technik\u0105. Najistotniejsze jednak jest to, \u017ce wierzy Pan kompozytorowi. Nie stosuje przesadnych \u015brodk\u00f3w wokalnych, \u017ceby podkre\u015bli\u0107 to, co i tak jest w partyturze.<\/strong> – Przede wszystkim trzeba umie\u0107 \u015bpiewa\u0107. <\/em>Technika jest rzecz\u0105 uniwersaln\u0105. Nie mo\u017cna si\u0119 zas\u0142ania\u0107 niemo\u017cno\u015bci\u0105 si\u0119gni\u0119cia wysokiego d\u017awi\u0119ku, albo wybrzmienia w dole. To s\u0105 kwestie podstawowe. A co do wierno\u015bci kompozytorowi: wszystkim powtarzam, czego si\u0119 nauczy\u0142em od wielkich dyrygent\u00f3w, mi\u0119dzy innymi od Nello Santiego, \u017ce w partyturze jest dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105t procent interpretacji. Artykulacja jest zapisana w nutach. We\u017amy takiego Wertera<\/em>: Massenet zanotowa\u0142 w partyturze tyle znak\u00f3w interpunkcyjnych i artykulacyjnych, \u017ce wystarczy je po prostu zrealizowa\u0107, a ju\u017c b\u0119dzie \u015bwietnie. Je\u015bli doda\u0107 do tego odrobin\u0119 w\u0142asnej muzykalno\u015bci \u2013 b\u0119dzie rewelacyjnie. Tak powinno si\u0119 moim zdaniem podchodzi\u0107 do interpretacji, u\u017cywa\u0107 po prostu w\u0142a\u015bciwej techniki, unika\u0107 manieryzm\u00f3w, wszystkiego, co jest niesp\u00f3jne ze stylem konkretnej opery.<\/p>\n – I tak dochodzimy do Pa\u0144skiej najnowszej p\u0142yty dla Deutsche Grammophon, zatytu\u0142owanej The French Collection. <\/em>S\u0105 na niej nie tylko arie kompozytor\u00f3w francuskich, ale te\u017c arie z francuskich oper Donizettiego i Verdiego. Z ciekawo\u015bci\u0105 obserwowa\u0142am reakcje krytyk\u00f3w we Francji i bardzo si\u0119 ucieszy\u0142am, \u017ce pa\u0144skie podej\u015bcie do tego repertuaru zosta\u0142o w pe\u0142ni docenione, przede wszystkim w\u0142a\u015bnie w kategoriach wierno\u015bci partyturze. Osobi\u015bcie jestem zachwycona pa\u0144sk\u0105 interpretacj\u0105 s\u0142ynnej \u201eArii z kwiatkiem\u201d z Carmen<\/em>: wydoby\u0142 Pan z niej wszystkie zawarte w nutach detale. Niewielu jest dzi\u015b \u015bpiewak\u00f3w, kt\u00f3rzy potrafi\u0105 technicznie sprosta\u0107 temu zadaniu.<\/strong> –<\/em> Mog\u0142em sobie na to pozwoli\u0107, bo do tej pory nie \u015bpiewa\u0142em Don Jos\u00e9go na scenie i opar\u0142em si\u0119 tylko na tym, co jest w partyturze. Nie musia\u0142em dodawa\u0107 \u017cadnych efekt\u00f3w scenicznych, kt\u00f3re s\u0105 g\u0142\u00f3wnym powodem \u015bpiewania tej arii inaczej, ni\u017c Bizet sobie \u017cyczy\u0142. Tak jest z wi\u0119kszo\u015bci\u0105 repertuaru francuskiego, w kt\u00f3rym w\u0142a\u015bciwie nie ma tak zwanego \u015bpiewaczego efektu. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 wysokich d\u017awi\u0119k\u00f3w jest zawarta we frazie. To nie s\u0105 d\u017awi\u0119ki popisowe. Najlepszym przyk\u0142adem jest aria \u201eAnge si pur\u201d z Faworyty <\/em>Donizettiego, kt\u00f3ra w wersji w\u0142oskiej jest typow\u0105 ari\u0105 popisow\u0105: wszyscy czekaj\u0105 na wysokie C, kt\u00f3re w pewnym momencie staje si\u0119 jej odr\u0119bnym elementem. W wersji francuskiej C jest zawarte we frazie: tak homogenicznie i sp\u00f3jnie, \u017ce sama wysoko\u015b\u0107 d\u017awi\u0119ku schodzi na plan dalszy, umyka uwadze s\u0142uchacza.<\/p>\n – Znamy Pa\u0144skie plany na najbli\u017cszy rok, wype\u0142niony przede wszystkim wyst\u0119pami w operach francuskich i w\u0142oskich. Czy w przysz\u0142o\u015bci zamierza Pan wr\u00f3ci\u0107 do repertuaru s\u0142owia\u0144skiego? Poszerzy\u0107 zas\u00f3b r\u00f3l o partie z dzie\u0142 Rimskiego-Korsakowa, Janaczka, Smetany? –<\/em> Niestety, pod wzgl\u0119dem wokalnym ust\u0119puj\u0105 one cz\u0119sto rolom w repertuarze francuskim, w\u0142oskim i niemieckim. Wielokrotnie \u015bpiewa\u0142em w Rusa\u0142ce<\/em> Dworzaka i Sprzedanej narzeczonej<\/em> Smetany. W operach Janaczka nie ma r\u00f3l tenorowych, kt\u00f3re mog\u0142yby mnie zainteresowa\u0107: to partie \u201eZwischenfach\u201d, z pogranicza r\u00f3l dramatycznych i lirycznych. Bardziej le\u017cy mi na sercu repertuar rodzimy: dok\u0142adam wszelkich stara\u0144, \u017ceby na \u015bwiecie cz\u0119\u015bciej grano muzyk\u0119 polsk\u0105. Uwa\u017cam, \u017ce Straszny dw\u00f3r<\/em> i Halka<\/em> powinny znale\u017a\u0107 swoje miejsce na presti\u017cowych scenach. Nie ma si\u0119 czego wstydzi\u0107, warto je wystawia\u0107 cho\u0107by jako ciekawostk\u0119. Wracaj\u0105c do repertuaru rosyjskiego: my\u015bl\u0119, \u017ce jedn\u0105 z ciekawszych r\u00f3l tenorowych jest Herman w Damie pikowej<\/em>, ale to zupe\u0142nie inny kaliber, chyba jeszcze d\u0142ugo nie porw\u0119 si\u0119 na t\u0119 parti\u0119.<\/p>\n – W naszej rozmowie pad\u0142o ju\u017c nazwisko Wunderlicha. Dostrzegam wiele pokrewie\u0144stw mi\u0119dzy Panem a tym przedwcze\u015bnie zmar\u0142ym \u015bpiewakiem \u2013 w sposobie prowadzenia g\u0142osu, w podej\u015bciu do materia\u0142u muzycznego, w metodach budowania roli. My\u015bl\u0119, \u017ce tkwi w Panu potencja\u0142, kt\u00f3ry pozwoli doko\u0144czy\u0107 dzie\u0142o Wunderlicha\u2026<\/strong><\/p>\n – To dla mnie wielki komplement.<\/p>\n –<\/em> Wunderlich w ostatnim okresie \u017cycia wchodzi\u0142 stopniowo w repertuar z pogranicza fachu dramatycznego. \u015apiewa\u0142 Florestana w Fideliu, <\/em>przymierza\u0142 si\u0119 do Mahlera, stale wzbogaca\u0142 sw\u00f3j repertuar pie\u015bniowy. Zamierza Pan i\u015b\u0107 w jego \u015blady? – W przypadku tenora trzeba si\u0119 zdecydowa\u0107, czy rozwija\u0107 g\u0142os w stron\u0119 repertuaru w\u0142osko-francuskiego czy raczej niemieckiego, kt\u00f3ry sk\u0105din\u0105d jest bardzo ograniczony: opr\u00f3cz wspomnianego Florestana i Maksa z Freisch\u00fctza <\/em>zostaje ju\u017c tylko Wagner, a to bardzo niebezpieczne regiony. Jestem zaprzyja\u017aniony z rodzin\u0105 Wunderlich\u00f3w, wielokrotnie rozmawia\u0142em z Ev\u0105, wdow\u0105 po Fritzu, na temat plan\u00f3w jej m\u0119\u017ca, kt\u00f3ry by\u0142 bardziej zainteresowany rozwojem w kierunku francuskim i w\u0142oskim ni\u017c poszerzaniem repertuaru o role wagnerowskie. Doskonale zdawa\u0142 sobie spraw\u0119, jakie niebezpiecze\u0144stwa czyhaj\u0105 w tych partiach na tenora z jego typu g\u0142osem. Nie s\u0105dz\u0119, by poza zaplanowanym ju\u017c Lohengrinem, kt\u00f3ry pewnie b\u0119dzie mi towarzyszy\u0142 przez wiele sezon\u00f3w, kt\u00f3ra\u015b z r\u00f3l w operach niemieckich wesz\u0142a na sta\u0142e do mojego repertuaru. Co innego z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 pie\u015bniow\u0105: pie\u015bni Straussa z orkiestr\u0105 mia\u0142em okazj\u0119 \u015bpiewa\u0107 ju\u017c kilkakrotnie, mi\u0119dzy innymi z Christianem Thielemannem. W\u0142a\u015bnie przygotowuje Pi\u0119kn\u0105 m\u0142ynark\u0119<\/em>, kt\u00f3r\u0105 zadebiutuj\u0119 na tegorocznej Schubertiadzie w Hohenems. Zreszt\u0105, skoro ju\u017c mowa o szko\u0142ach narodowych, istnia\u0142a r\u00f3wnie\u017c szko\u0142a polska, o mi\u0119dzynarodowej renomie.<\/p>\n – Wystarczy wspomnie\u0107 o Janie Reszke\u2026 – \u2026kt\u00f3ry mia\u0142 to nieszcz\u0119\u015bcie, \u017ce jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 przypad\u0142a na wczesn\u0105 faz\u0119 rozwoju technik fonograficznych, wi\u0119c zosta\u0142a po nim zaledwie gar\u015b\u0107 nagra\u0144. A przecie\u017c w swoim czasie by\u0142 jednym z filar\u00f3w opery \u015bwiatowej. W swoim ostatnim sezonie w Metropolitan za\u015bpiewa\u0142 jedena\u015bcie r\u00f3l, w tym pi\u0119\u0107 wagnerowskich, ten rekord nie zosta\u0142 pobity do dzi\u015b przez \u017cadnego \u015bpiewaka. My\u015bl\u0119, \u017ce maj\u0105c takiego poprzednika, tym bardziej powinienem promowa\u0107 muzyk\u0119 polsk\u0105. Teraz mog\u0119 sobie na to pozwoli\u0107, mog\u0119 wple\u015b\u0107 w program recitalu pie\u015bni Kar\u0142owicza i Szymanowskiego lub ari\u0119 Stefana ze Strasznego dworu<\/em>. Ostatnio w Madrycie spotka\u0142o si\u0119 to z doskona\u0142ym przyj\u0119ciem, krytycy pisali z zachwytem o cudownej muzyce Moniuszki. Uwa\u017cam, \u017ce na tym etapie kariery mam obowi\u0105zek rozs\u0142awia\u0107 nie tylko \u015bpiew sam w sobie, ale te\u017c muzyk\u0119 kraju, z kt\u00f3rego pochodz\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzi\u015b \u015bwi\u0119tujemy. W\u0142a\u015bnie og\u0142oszono laureat\u00f3w The International Opera Awards 2015 (w dwudziestu dw\u00f3ch kategoriach, pe\u0142na lista tutaj: http:\/\/www.operaawards.org\/Winners2015.aspx). W plebiscycie publiczno\u015bci zwyci\u0119\u017cyli Aleksandra Kurzak i Jonas Kaufmann, w\u015br\u00f3d finalist\u00f3w tej kategorii znale\u017ali si\u0119 tak\u017ce Piotr Becza\u0142a i Mariusz Kwiecie\u0144. Upi\u00f3r gratuluje i przy okazji cieszy si\u0119 z nagrody dla ch\u00f3ru Welsh National Opera, o kt\u00f3rym … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[9],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-471","6":"format-standard","7":"category-prasowka"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/471","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=471"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/471\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5563,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/471\/revisions\/5563"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=471"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=471"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=471"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n<\/strong><\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/atorod.pl\/wp-content\/uploads\/2015\/04\/beczala-rzeszow-e1558694877714.jpg\")
<\/a><\/p>\n
\n<\/strong>
\n<\/em>– Na szcz\u0119\u015bcie krytyka ma w tym przypadku znaczenie drugorz\u0119dne. Konfrontujemy si\u0119 z ni\u0105 dopiero po wykonaniu. Swoje interpretacje konsultuj\u0119 z dyrygentami, z muzykologami, z kolegami po fachu, z re\u017cyserami, z lud\u017ami bezpo\u015brednio zaanga\u017cowanymi w proces przygotowania dzie\u0142a. Najistotniejsz\u0105 rol\u0119 odgrywa \u015bpiewak, w sytuacji idealnej \u2013 w porozumieniu z dyrygentem i innymi muzykami. Mia\u0142em szcz\u0119\u015bcie pracowa\u0107 z Nello Santim, kt\u00f3ry jest istn\u0105 skarbnic\u0105 wiedzy o tw\u00f3rczo\u015bci Verdiego, z wielkimi dyrygentami z Francji i z Rosji. Trzeba wiedzie\u0107, kogo wybra\u0107, \u017ceby si\u0119 czego\u015b nauczy\u0107. Kiedy \u015bpiewak pr\u00f3buje skonfrontowa\u0107 swoje umiej\u0119tno\u015bci z cz\u0142owiekiem, kt\u00f3ry ma niewiele do zaoferowania i chce za wszelk\u0105 cen\u0119 zaistnie\u0107, szanse sukcesu artystycznego spadaj\u0105 niemal do zera. W g\u0142owie artysty powstaje zam\u0119t. My\u015bl\u0119 jednak, \u017ce jeste\u015bmy w lepszej sytuacji ni\u017c \u015bpiewacy sprzed stu lat, kt\u00f3rzy przygotowywali si\u0119 do wyst\u0119p\u00f3w w dzie\u0142ach Verdiego i Pucciniego, nie mog\u0105c si\u0119 oprze\u0107 na \u017cadnej wcze\u015bniejszej interpretacji. Pod pewnymi wzgl\u0119dami by\u0142 to ich atut: mieli do czynienia z samym kompozytorem, styl wykonawczy nie zd\u0105\u017cy\u0142 si\u0119 jeszcze wykszta\u0142ci\u0107. Trudno by\u0142o przewidzie\u0107, w kt\u00f3r\u0105 stron\u0119 rozwinie si\u0119 technika \u015bpiewu. Dzisiejsi \u015bpiewacy mog\u0105 ju\u017c korzysta\u0107 z do\u015bwiadcze\u0144 swoich poprzednik\u00f3w, z drugiej jednak strony \u2013 nie maj\u0105 czasu si\u0119 ukszta\u0142towa\u0107, poniewa\u017c \u015bwiat muzyczny czeka na 25-letniego Cavaradossiego i 23-letni\u0105 Tosk\u0119. A to stoi w sprzeczno\u015bci z sam\u0105 istot\u0105 rozwoju wokalnego.<\/p>\n
\n<\/strong><\/p>\n
\n<\/strong><\/p>\n
\n<\/em><\/p>\n
\n<\/em><\/p>\n
\n<\/strong><\/p>\n
\n<\/strong><\/p>\n
\n<\/strong><\/p>\n