{"id":4800,"date":"2020-05-13T03:10:42","date_gmt":"2020-05-13T01:10:42","guid":{"rendered":"http:\/\/atorod.pl\/?p=4800"},"modified":"2020-05-13T03:14:25","modified_gmt":"2020-05-13T01:14:25","slug":"ojciec-swojej-corki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=4800","title":{"rendered":"Ojciec swojej c\u00f3rki"},"content":{"rendered":"

Ukochana jedynaczka ciep\u0142o wspomina wojenne dzieci\u0144stwo: sp\u0119dzone w domu, gdzie wprawdzie nie by\u0142o fortepianu, ale \u015bpiew rozbrzmiewa\u0142 bez przerwy. Ojciec uczy\u0142 si\u0119 r\u00f3l w domowym zaciszu, tam te\u017c lubi\u0142 si\u0119 roz\u015bpiewywa\u0107 przed wyj\u015bciem do teatru. Przyjmowa\u0142 uczni\u00f3w u siebie, a w przerwach mi\u0119dzy lekcjami z zapa\u0142em s\u0142ucha\u0142 muzyki z p\u0142yt. Oboje rodzice byli pi\u0119kni i bardzo popularni – poznali si\u0119 w studiu filmowym, dok\u0105d ojciec trafi\u0142 ju\u017c w 1932 roku, przy okazji prac nad komedi\u0105 muzyczn\u0105 Die verkaufte Braut<\/em> na motywach opery Smetany. Film re\u017cyserowa\u0142 Max Oph\u00fcls, mistrz szerokich, statycznych kadr\u00f3w i d\u0142ugich jazd kamery, podziwianych p\u00f3\u017aniej mi\u0119dzy innymi przez Stanleya Kubricka – ojciec wcieli\u0142 si\u0119 w rol\u0119 pocztyliona Hansa, zakochanego z wzajemno\u015bci\u0105 w Marie, granej i \u015bpiewanej przez Jarmil\u0119 Novotn\u0105. Z przysz\u0142\u0105 matk\u0105 dziewczynki, m\u0142odsz\u0105 o szesna\u015bcie lat aktork\u0105 Sabine Peters, spotka\u0142 si\u0119 na planie kr\u00f3tkiego metra\u017cu Ein Lied von Liebe<\/em>. Wkr\u00f3tce potem si\u0119 pobrali. W 1938 roku Sabine zd\u0105\u017cy\u0142a zagra\u0107 jeszcze w trzech filmach, mi\u0119dzy innymi u boku Ingrid Bergman w komedii Die vier Gesellen<\/i>. <\/em>Wr\u00f3ci\u0142a na plan kilka miesi\u0119cy po urodzeniu c\u00f3rki. W 1949 roku rodzice ponownie wyst\u0105pili razem, w filmowej wersji Wesela Figara – <\/em>ojciec jako Figaro, matka w roli Hrabiny, pod kt\u00f3r\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 pod\u0142o\u017cy\u0142a Tiana Lemnitz. Dziewczynka wci\u0105\u017c przebiera\u0142a si\u0119 w czyje\u015b kostiumy, malowa\u0142a si\u0119 scenicznymi kosmetykami i przyprawia\u0142a sobie w\u0105sy. Postanowi\u0142a, \u017ce kiedy doro\u015bnie, p\u00f3jdzie w \u015blady rodzic\u00f3w. Dali jej na imi\u0119 Brigitte.<\/p>\n

Nie mia\u0142a rodze\u0144stwa, a je\u017celi, to nie\u015blubne. Trafi\u0142am w sieci na wspomnienie o pewnej Niemce, kt\u00f3ra wyemigrowa\u0142a pod koniec lat pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych do Stan\u00f3w i tam znalaz\u0142a pociech\u0119 w wierze – po tragicznej historii mi\u0142osnej. Pracowa\u0142a jako florystka w Garmisch-Partenkirchen i podczas przyj\u0119cia bo\u017conarodzeniowego w jednym z tamtejszych hoteli pozna\u0142a urokliwego barmana, kt\u00f3ry przedstawi\u0142 si\u0119 jako syn \u015bpiewaka, o kt\u00f3rym b\u0119dzie mowa. M\u0142odzi wpadli sobie nawzajem w oko i spotykali si\u0119 prawie przez rok. Potem ch\u0142opak wyjecha\u0142 do Anglii. Min\u0119\u0142o wiele miesi\u0119cy. Wreszcie przyszed\u0142 list z wiadomo\u015bci\u0105 o rych\u0142ym powrocie i propozycj\u0105 ma\u0142\u017ce\u0144stwa. By\u0142 to ostatni znak \u017cycia od ukochanego. Pono\u0107 zgin\u0105\u0142 w wypadku samochodowym. Mo\u017ce to prawda, mo\u017ce ch\u0142opak poderwa\u0142 dziewczyn\u0119 na rzekome pokrewie\u0144stwo z bo\u017cyszczem scen i ekran\u00f3w, a mo\u017ce biedaczka sama wszystko zmy\u015bli\u0142a. Jedno jest pewne: nazwisko domniemanego ojca musia\u0142o na niej robi\u0107 piorunuj\u0105ce wra\u017cenie.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Zab\u00f3jczo przystojny Willi Fassbaender urodzi\u0142 si\u0119 19 lutego 1897 roku w Akwizgranie. Z pocz\u0105tku my\u015bla\u0142 o karierze muzyka ko\u015bcielnego. Studiowa\u0142 w rodzinnym mie\u015bcie muzykologi\u0119 i dyrygentur\u0119 ch\u00f3raln\u0105 – pod okiem kompozytora, organisty i ch\u00f3rmistrza Feliksa Knubbena.\u00a0 Przewa\u017cy\u0142 jednak talent \u015bpiewaczy: Willi postanowi\u0142 kontynuowa\u0107 edukacj\u0119 w Berlinie, u tenora Jacquesa St\u00fcckgolda, \u017byda z Warszawy, solisty oper w Karlsruhe i Monachium; p\u00f3\u017aniej za\u015b tak\u017ce u Paula Brunsa, znawcy belcanta, wybitnego pedagoga i tw\u00f3rcy w\u0142asnej, „\u0142agodnej” metody wokalnej, opartej przede wszystkim na kontroli oddechu. Ostatnie szlify odebra\u0142 w Mediolanie, u wybitnego tenora dramatycznego Giuseppe Borgattiego, kreatora tytu\u0142owej postaci w operze Andrea Ch\u00e9nier <\/i>Giordana i pierwszego w\u0142oskiego \u015bpiewaka w Bayreuth. Fassbaender nie od razu trafi\u0142 na scen\u0119: pierwsze kroki stawia\u0142 jako \u015bpiewak oratoryjny. Jego lekki baryton wpad\u0142 w ucho Peterowi Raabemu, szefowi Theater Aachen i tamtejszej Sinfonieorchester. Dwudziestopi\u0119cioletni Willi zadebiutowa\u0142 w Akwizgranie w partii Almavivy w Weselu Figara. <\/em>Nie min\u0105\u0142 rok, a \u015bpiewa\u0142 ju\u017c w Deutschen Opernhaus Charlottenburg, dok\u0105d \u015bci\u0105gn\u0105\u0142 go nowo mianowany dyrektor Leo Blech. Nie wytrzyma\u0142 jednak konkurencji i w 1925 roku przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Opery w D\u00fcsseldorfie, gdzie zacz\u0105\u0142 pracowicie budowa\u0107 repertuar – opr\u00f3cz partii Mozartowskich w\u0142\u0105cza\u0142 do niego mi\u0119dzy innymi role z oper Verdiego i Wagnera. Po kolejnych dw\u00f3ch sezonach trafi\u0142 do Staatsoper Stuttgart, gdzie przybra\u0142 pseudonim „Domgraf”, \u0142\u0105czony odt\u0105d z prawdziwym nazwiskiem – \u017ceby publiczno\u015b\u0107 nie myli\u0142a go z wyst\u0119puj\u0105cym na tej samej scenie bas-barytonem Wilhelmem Fassbinderem.<\/p>\n

Wielka kariera Domgrafa-Fassbaendera zacz\u0119\u0142a si\u0119 w 1928 roku, kiedy Richard Tauber zarekomendowa\u0142 go Heinzowi Tietjenowi, dyrektorowi berli\u0144skiej Staatsoper. Zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z tym teatrem na dobre i – cz\u0119\u015bciej – na z\u0142e a\u017c do 1948 roku. Wielbiony przez bywalc\u00f3w i obsadzany w pierwszoplanowych rolach jako najbardziej „w\u0142oski” spo\u015br\u00f3d niemieckich baryton\u00f3w, w maju 1933 roku pos\u0142usznie wst\u0105pi\u0142 do NSDAP, co da\u0142o mu r\u0119kojmi\u0119 bezpiecze\u0144stwa w najmroczniejszym okresie historii Unter den Linden. Zyska\u0142 mi\u0119dzynarodow\u0105 s\u0142aw\u0119 jeszcze dzi\u0119ki tryumfom pod batut\u0105 Klemperera: po doskona\u0142ych wyst\u0119pach w Le nozze <\/em>(Figaro) oraz Cos\u00ec fan tutte<\/em><\/span> (Guglielmo) przyj\u0105\u0142 od Fritza Buscha zaproszenie do Glyndebourne i zdyskontowa\u0142 obydwa sukcesy kolejno w 1934 i 1935 roku. Dwa lata p\u00f3\u017aniej zadebiutowa\u0142 na Festiwalu w Salzburgu, jako Papageno w Czarodziejskim flecie<\/em> pod batut\u0105 Toscaniniego – u boku du\u0144skiego tenora Helgego Rosvaenge w partii Tamina. Uwodzi\u0142 krytyk\u00f3w i s\u0142uchaczy nie tylko w operach Mozarta: doskona\u0142e recenzje zbiera\u0142 te\u017c jako Rigoletto, Hrabia Luna, Scarpia oraz Ford w Falstaffie<\/em>, a w repertuarze Wagnerowskim ceniono go zw\u0142aszcza za wyst\u0119py w partiach Amfortasa i Wolframa. Jako \u015bpiewaj\u0105cy aktor wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w kilkunastu filmach. Rozchwytywany przez wytw\u00f3rnie p\u0142ytowe, nagra\u0142 dziesi\u0105tki kr\u0105\u017ck\u00f3w z ariami z oper i operetek, popularnymi piosenkami i szlagierami filmowymi.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Jako Wolfram von Eschenbach w Tannh\u00e4userze<\/em><\/p>\n

Niezwyk\u0142y talent aktorski i wy\u015bmienita prezencja z pewno\u015bci\u0105 pomog\u0142y mu w karierze, ale i bez nich zapisa\u0142by si\u0119 w dziejach opery jako jeden z najpi\u0119kniejszych i najlepiej prowadzonych g\u0142os\u00f3w mi\u0119dzywojnia. Domgraf-Fassbaender dysponowa\u0142 barytonem o specyficznym brzmieniu, znacznie l\u017cejszym ni\u017c u wi\u0119kszo\u015bci niemieckich koleg\u00f3w po fachu – o sile jego interpretacji decydowa\u0142a jednak fenomenalna technika wokalna: miodop\u0142ynne legato, znakomite panowanie nad oddechem i umiej\u0119tno\u015b\u0107 „jasnego” \u015bpiewu na rozlu\u017anionej krtani w najtrudniejszych d\u017awi\u0119kach skali. Wszystko to \u0142\u0105czy\u0142 z niezwyk\u0142\u0105 dba\u0142o\u015bci\u0105 o retoryk\u0119 tekstu muzycznego, kt\u00f3r\u0105 przewy\u017csza\u0142 niejednego W\u0142ocha wyst\u0119puj\u0105cego w rodzimym repertuarze. Cho\u0107 czasem ulega\u0142 pokusie werystycznego \u015bpiewu „z \u0142ezk\u0105”, pozostawione przez niego nagrania s\u0105 pod wieloma wzgl\u0119dami kwintesencj\u0105 z\u0142otej ery belcanta.<\/p>\n

Po wojnie, mimo niechlubnych zwi\u0105zk\u00f3w z nazistami, spad\u0142 niczym kot, na cztery \u0142apy. Ujmuj\u0105cego wdzi\u0119kiem Papagena, wzruszaj\u0105cego do \u0142ez Wolframa i tragikomicznego Forda witano z otwartymi ramionami na scenach w Monachium, Hanowerze i wiede\u0144skiej Staatsoper. W latach 1953-1962 Domgraf-Fassbaender odnosi\u0142 spektakularne sukcesy jako re\u017cyser operowy w Staatstheater N\u00fcrnberg<\/span>. By\u0142 cenionym pedagogiem wokalnym: w gronie jego uczni\u00f3w znale\u017ali si\u0119 mi\u0119dzy innymi Rita Streich, jedna z najwybitniejszych sopranistek koloraturowych minionego stulecia, oraz nieod\u017ca\u0142owany Erwin Wohlfahrt, znakomity tenor charakterystyczny, kt\u00f3rego karier\u0119 przerwa\u0142a choroba i przedwczesna \u015bmier\u0107 w wieku zaledwie 36 lat.<\/p>\n

Willi \u017cy\u0142 przesz\u0142o dwa razy d\u0142u\u017cej: zmar\u0142 13 lutego 1978 roku w Norymberdze, mie\u015bcie, do kt\u00f3rego przeprowadzi\u0142 si\u0119 po ostatecznym wyga\u015bni\u0119ciu kontraktu z berli\u0144sk\u0105 Staatsoper. Pami\u0119\u0107 o przystojnym barytonie troch\u0119 si\u0119 zatar\u0142a, przy\u0107miona s\u0142aw\u0105 jego pierwszej i najwierniejszej uczennicy, kt\u00f3ra w dzieci\u0144stwie uwielbia\u0142a przebiera\u0107 si\u0119 w kostiumy i przymierza\u0107 sztuczne w\u0105sy, w m\u0142odo\u015bci bra\u0142a u Fassbaendera lekcje w norymberskiej Hochschule f\u00fcr Musik, a potem dziesi\u0105tki razy wychodzi\u0142a na scen\u0119 jako najulubie\u0144szy Oktawian Carlosa Kleibera. Uczennica ma na imi\u0119 Brigitte. Jest c\u00f3rk\u0105 swojego nauczyciela.<\/p>\n