{"id":5512,"date":"2021-02-14T23:27:13","date_gmt":"2021-02-14T22:27:13","guid":{"rendered":"https:\/\/atorod.pl\/?p=5512"},"modified":"2021-02-17T12:53:48","modified_gmt":"2021-02-17T11:53:48","slug":"zloto-antypodow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=5512","title":{"rendered":"Z\u0142oto Antypod\u00f3w"},"content":{"rendered":"

W ubieg\u0142ym sezonie gorzko op\u0142aka\u0142am odwo\u0142anie Walkirii <\/em> w Longborough Festival Opera. Spodziewa\u0142am si\u0119 – jak\u017ce naiwnie – \u017ce w \u017cyciu, nie tylko operowym, b\u0119dziemy kierowa\u0107 si\u0119 s\u0142ynn\u0105 strategi\u0105 „m\u0142ota i ta\u0144ca”, zaproponowan\u0105 przez Tomasa Pueyo ju\u017c w marcu ubieg\u0142ego roku, zgodnie z kt\u00f3r\u0105 mieli\u015bmy w pocz\u0105tkowej fazie maksymalnie t\u0142umi\u0107 pandemi\u0119, by potem stopniowo „odmra\u017ca\u0107” niekt\u00f3re obszary dzia\u0142alno\u015bci, a w razie niepowodze\u0144 zn\u00f3w wprowadza\u0107 kr\u00f3tkotrwa\u0142e lockdowny. Konsekwentnie i bezkompromisowo: w nadziei jak najszybszego powrotu do stanu sprzed kryzysu. Czas pokaza\u0142, \u017ce \u00f3w model, z pozoru racjonalny i oczywisty, wymaga solidarnej wsp\u00f3\u0142pracy na poziomie lokalnym i mi\u0119dzynarodowym. Ju\u017c wiemy, \u017ce wsp\u00f3\u0142praca zawiod\u0142a i poszczeg\u00f3lne kraje – z najrozmaitszych powod\u00f3w, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych zdrowie publiczne zesz\u0142o na dalszy plan wobec partykularnych interes\u00f3w niekt\u00f3rych grup spo\u0142ecznych – wdro\u017cy\u0142y w\u0142asne „strategie”, cz\u0119sto stoj\u0105ce w ra\u017c\u0105cej sprzeczno\u015bci z aktualn\u0105 wiedz\u0105 na temat wirusa SARS-CoV-2.<\/p>\n

Nie spodziewa\u0142am si\u0119, \u017ce Anthony Negus mimo wszystko podejmie ryzyko i wyruszy na antypody, by poprowadzi\u0107 Z\u0142oto Renu – <\/em>pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Wagnerowskiego Ringu –<\/em> z zespo\u0142em Melbourne Opera. Zebra\u0142 si\u0119 na odwag\u0119: w momencie, kiedy australijski stan Wiktoria og\u0142osi\u0142 zwyci\u0119stwo nad zaraz\u0105, zbijaj\u0105c poziom zaka\u017ce\u0144 praktycznie do zera i otwieraj\u0105c przed tamtejszymi instytucjami mo\u017cliwo\u015b\u0107 zmierzenia si\u0119 z niepoj\u0119tymi dla Europejczyk\u00f3w wyzwaniami kulturalnymi. Rzecz tym bardziej warta uwagi, \u017ce Melbourne Opera jest organizacj\u0105 zdan\u0105 wy\u0142\u0105cznie na wsparcie mi\u0142o\u015bnik\u00f3w i sponsor\u00f3w – mimo imponuj\u0105cej historii, rozpocz\u0119tej w 2002 roku, kiedy do powo\u0142ania zespo\u0142u przyczynili si\u0119 mi\u0119dzy innymi Zelman Cowen, znawca prawa konstytucyjnego Wsp\u00f3lnoty Narod\u00f3w i by\u0142y gubernator generalny Australii; przedwcze\u015bnie zmar\u0142y Richard Divall, ucze\u0144 Harnoncourta, Mackerrasa i Goodalla, kierownik muzyczny doskonale przyj\u0119tej Alciny <\/em>H\u00e4ndla <\/span>z Joan Sutherland z 1987 roku w Sydney oraz dyrygent wcze\u015bniejszych przedstawie\u0144 Lohengrina <\/em>i Trojan <\/em>w Victoria State Opera, z udzia\u0142em fenomenalnego Alberta Remediosa; sir Rupert Hammer, cz\u0142onek Liberalnej Partii Australii; a tak\u017ce wspomniana ju\u017c Sutherland. W 2018 roku Rossiniowskiego Otella <\/em>dla Melbourne Opera wyre\u017cyserowa\u0142 Bruce Beresford, tw\u00f3rca popularnego tak\u017ce w Polsce filmu Wo\u017c\u0105c pani\u0105 Daisy<\/em>.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Wn\u0119trze Regent Theatre w Melbourne<\/p>\n

Je\u015bli doda\u0107 do tego Richard Divall Emerging Artists Programme, stworzony niespe\u0142na trzy lata temu dla wsparcia kariery zawodowej najzdolniejszych miejscowych \u015bpiewak\u00f3w, Melbourne Opera mo\u017ce pretendowa\u0107 do rangi najpr\u0119\u017cniejszych instytucji operowych w Australii. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 dzia\u0142a\u0144 zespo\u0142u skupia si\u0119 wok\u00f3\u0142 wzniesionego w 1839 roku i wielokrotnie przebudowywanego gmachu Melbourne Athenaeum. Niedawna premiera Z\u0142ota Renu <\/em>odby\u0142a si\u0119 po drugiej stronie ulicy, w budynku Regent Theatre, gdzie w roku 1929 otwarto najbardziej reprezentacyjne kino stolicy stanu, wyposa\u017cone w ponad trzy tysi\u0105ce miejsc dla publiczno\u015bci, organy Wurlitzera, neogotyckie lobby, widowni\u0119\u00a0 w stylu Ludwika XVI i neobarokow\u0105 „hiszpa\u0144sk\u0105” sal\u0119 balow\u0105. W kwietniu 2019 roku budynek poddano gruntownej renowacji, zako\u0144czonej w styczniu nast\u0119pnego roku.<\/p>\n

Wkr\u00f3tce po inauguracji s\u0142ynnym przedstawieniem War Horse <\/em>z londy\u0144skiego z Royal National Theatre – pierwsz\u0105 produkcj\u0105 sceniczn\u0105 w dziewi\u0119\u0107dziesi\u0119cioletniej historii Regent Theatre – gmach zatrzasn\u0105\u0142 podwoje, przyt\u0142oczony ubieg\u0142orocznym atakiem wirusa. Kiedy zaraz\u0119 uda\u0142o si\u0119 wst\u0119pnie zdusi\u0107, zn\u00f3w si\u0119 otworzy\u0142 dla publiczno\u015bci: spektaklem Z\u0142ota Renu, <\/em>prologu do Wagnerowskiego P<\/em>ier\u015bcienia Nibelunga<\/em>, kt\u00f3rego premier\u0119, przewidzian\u0105 pierwotnie w po\u0142owie 2020, przesuni\u0119to ostatecznie na 3 lutego 2021 roku. Wszystko posz\u0142o zgodnie z planem, cho\u0107 Negus niemal do ostatniej chwili liczy\u0142 si\u0119 z niemo\u017cno\u015bci\u0105 wyjazdu z Wielkiej Brytanii i przekazaniem batuty w r\u0119ce Davida Krama, odpowiedzialnego mi\u0119dzy innymi za wcze\u015bniejsz\u0105 produkcj\u0119 Tannh\u00e4user<\/em>a <\/em>w Melbourne. I tak, niemal niepostrze\u017cenie dla operoman\u00f3w z Europy, dokona\u0142 si\u0119 prze\u0142om w dziejach „pandemicznego” wykonawstwa Wagnera. P<\/span>rywatnie finansowana kompania sfinalizowa\u0142a pierwsz\u0105 na \u015bwiecie inscenizacj\u0119 Wagnerowskiej opery w czasach zarazy, a zarazem zapowied\u017a kontynuacji Pier\u015bcienia, <\/em>kt\u00f3ry w 2023 roku powinien doczeka\u0107 si\u0119 pe\u0142nego wystawienia w Melbourne.
\n<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Z\u0142oto Renu <\/em>w Melbourne Opera. Alberyk (Simon Meadows) i C\u00f3ry Renu (Rebecca Rashleigh, Louise Keast i Karen van Spall). Fot. Robin Halls<\/p>\n

Jak brzmi Z\u0142oto Renu <\/em>pod natchnion\u0105 dyrekcj\u0105 Negusa, przekona\u0142am si\u0119 ju\u017c w 2019 roku w Longborough. Nie przypuszcza\u0142am, \u017ce zesp\u00f3\u0142 Melbourne Opera, kieruj\u0105c si\u0119 impulsem chwili, zdecyduje si\u0119 na streaming ostatniego spektaklu. Skorzysta\u0142am z okazji niezw\u0142ocznie, w pe\u0142ni \u015bwiadoma, \u017ce Negus pracuje w Australii w warunkach mniej sprzyjaj\u0105cych ni\u017c przedtem w LFO: bez kana\u0142u orkiestrowego, z zespo\u0142em rozlokowanym cz\u0119\u015bciowo na parterze Regent Theatre, w obsadzie z\u0142o\u017conej w wi\u0119kszo\u015bci ze \u015bpiewak\u00f3w m\u0142odych i nie zawsze do\u015bwiadczonych w repertuarze wagnerowskim, w inscenizacji przygotowanej minimalnym nak\u0142adem \u015brodk\u00f3w i w zgodzie z tradycyjn\u0105 estetyk\u0105 wcze\u015bniejszych produkcji Suzanne Chaundy, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cej z Melbourne Opera przy wi\u0119kszo\u015bci przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 z ostatnich lat.<\/p>\n

Rezultat przeszed\u0142 naj\u015bmielsze oczekiwania. Interpretacja Negusa okrzep\u0142a i mimo pewnych niedoci\u0105gni\u0119\u0107 w orkiestrze jeszcze bardziej zyska\u0142a na wyrazisto\u015bci. W jego uj\u0119ciu kluczem do Wagnerowskiej narracji jest puls – nieust\u0119pliwy, przenikaj\u0105cy na wskro\u015b ka\u017cd\u0105 fraz\u0119, spajaj\u0105cy w ca\u0142o\u015b\u0107 wszelkie, cho\u0107by najdrobniejsze elementy makroformy. S\u0142awiona przez Tomasza Manna „muzyka pocz\u0105tku” ko\u0142ysze si\u0119 ju\u017c w pierwszych taktach preludium, misternie cyzelowana w partii ka\u017cdego instrumentu z osobna, by stopniowo nawarstwi\u0107 si\u0119 niepowstrzyman\u0105 nawa\u0142\u0105 kolejnych pasa\u017cy, po czym si\u0119 cofn\u0105\u0107 jak martwa fala i odda\u0107 pole pierwszej frazie Woglindy „Weia! Waga! Woge, du Welle”. Negus rze\u017abi poszczeg\u00f3lne lejtmotywy pewnymi uderzeniami d\u0142uta: nie wzdraga si\u0119 ani przed nadmiern\u0105 z pozoru kanciasto\u015bci\u0105 struktury zwiastuj\u0105cej nadej\u015bcie olbrzym\u00f3w, ani przed dojmuj\u0105cym liryzmem muzycznego symbolu przekle\u0144stwa mi\u0142o\u015bci, ani przed ekstatyczn\u0105 energi\u0105 motywu t\u0119czy. Wszystko w tej partyturze oddycha, \u015bmieje si\u0119, p\u0142acze, wo\u0142a o pomoc i zmi\u0142owanie, toczy opowie\u015b\u0107 tak wartko, \u017ce w fina\u0142owej procesji bog\u00f3w s\u0142ycha\u0107 ju\u017c nieuchronn\u0105 zapowied\u017a dalszych cz\u0142on\u00f3w Pier\u015bcienia. <\/em>Skromny mistrz z Longborough dysponuje umiej\u0119tno\u015bci\u0105, kt\u00f3ra umyka wi\u0119kszo\u015bci wsp\u00f3\u0142czesnych dyrygent\u00f3w wagnerowskich: nadaje formaln\u0105 sp\u00f3jno\u015b\u0107 czemu\u015b, co w przeciwnym razie by\u0142oby tylko bezkszta\u0142tnym strumieniem zdarze\u0144 muzycznych.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Adrian Tamburini (Fasolt), James Egglestone (Loge) i Steven Gallop (Fafner). Fot. Robin Hall<\/p>\n

Nic dziwnego, \u017ce w tak zarysowanej narracji soli\u015bci poruszali si\u0119 ze swobod\u0105 aktor\u00f3w dramatycznych, kre\u015bl\u0105c sylwetki swoich postaci z pe\u0142nym zaanga\u017cowaniem i przekonaniem. Trudno ocenia\u0107 rzemios\u0142o poszczeg\u00f3lnych \u015bpiewak\u00f3w na podstawie u\u0142omnych wra\u017ce\u0144 ze streamingu: nie zawaham si\u0119 jednak stwierdzi\u0107, \u017ce w obsadzie australijskiego Z\u0142ota Renu <\/em>nie by\u0142o w\u0142a\u015bciwie s\u0142abych punkt\u00f3w, a kilkorgu artystom uda\u0142o si\u0119 stworzy\u0107 kreacje wybitne, co dotyczy zw\u0142aszcza szekspirowskiego w swoim tragizmie Alberyka w uj\u0119ciu Simona Meadowsa, uwodz\u0105cego sprytem i niebezpiecznym wdzi\u0119kiem Logego (James Egglestone) i wzruszaj\u0105co bezbronnej Frei w interpretacji Lee Abrahmsen. Suzanne Chaundy nada\u0142a ca\u0142o\u015bci do\u015b\u0107 konwencjonaln\u0105, cho\u0107 chwilami przykuwaj\u0105c\u0105 uwag\u0119 opraw\u0119 inscenizacyjn\u0105 – pod wzgl\u0119dem wyobra\u017ani teatralnej ust\u0119puj\u0105c\u0105 wszak\u017ce modernistycznej prostocie, do jakiej zd\u0105\u017cy\u0142am nawykn\u0105\u0107 podczas corocznych wizyt w Longborough.<\/p>\n

Obejrza\u0142am… i jeszcze mi smutniej, jak w Mojej piosnce <\/em>Norwida. \u017beby Wagner wr\u00f3ci\u0142 na sceny europejskie w pe\u0142nej krasie scenicznej, trzeba tak m\u0105drych i nieust\u0119pliwych rz\u0105d\u00f3w, jak w Australii, kt\u00f3ra walczy z zaraz\u0105 modelow\u0105 strategi\u0105 „m\u0142ota i ta\u0144ca”. Kilka dni po ostatnim przedstawieniu w Melbourne i nieco ponad tydzie\u0144 przed spektaklem w Bendigo stan Wiktoria wszed\u0142 w kolejny \u015bcis\u0142y i kr\u00f3tki lockdown – po wykryciu trzynastu (!) przypadk\u00f3w nowych zaka\u017ce\u0144. Jest nadzieja, \u017ce do \u015brody restrykcje przestan\u0105 obowi\u0105zywa\u0107 i wszystko wr\u00f3ci do normy. Ca\u0142kiem powa\u017cnie rozwa\u017cam wypraw\u0119 do Melbourne na ca\u0142o\u015b\u0107 Pier\u015bcienia Nibelunga <\/em>w 2023 roku. Obawiam si\u0119, \u017ce australijskie przedsi\u0119wzi\u0119cie Negusa ma wi\u0119ksze szanse powodzenia ni\u017c planowany rok p\u00f3\u017aniej Ring <\/em>w Longborough. Obym si\u0119 wreszcie myli\u0142a.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W ubieg\u0142ym sezonie gorzko op\u0142aka\u0142am odwo\u0142anie Walkirii w Longborough Festival Opera. Spodziewa\u0142am si\u0119 – jak\u017ce naiwnie – \u017ce w \u017cyciu, nie tylko operowym, b\u0119dziemy kierowa\u0107 si\u0119 s\u0142ynn\u0105 strategi\u0105 „m\u0142ota i ta\u0144ca”, zaproponowan\u0105 przez Tomasa Pueyo ju\u017c w marcu ubieg\u0142ego roku, zgodnie z kt\u00f3r\u0105 mieli\u015bmy w pocz\u0105tkowej fazie maksymalnie t\u0142umi\u0107 pandemi\u0119, by potem stopniowo „odmra\u017ca\u0107” niekt\u00f3re … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["entry","post","publish","author-mangusta","post-5512","format-standard","category-wedrowki-operowe"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5512","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5512"}],"version-history":[{"count":26,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5512\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5546,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5512\/revisions\/5546"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5512"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5512"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5512"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}