{"id":7010,"date":"2022-12-01T22:56:41","date_gmt":"2022-12-01T21:56:41","guid":{"rendered":"https:\/\/atorod.pl\/?p=7010"},"modified":"2022-12-02T20:39:07","modified_gmt":"2022-12-02T19:39:07","slug":"milosc-i-zycie-wieczne","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=7010","title":{"rendered":"Mi\u0142o\u015b\u0107 i \u017cycie wieczne"},"content":{"rendered":"

Potrzebowa\u0142am o\u015bmiu lat, \u017ceby zatoczy\u0107 ko\u0142o i wr\u00f3ci\u0107 do pocz\u0105tk\u00f3w swojej niezale\u017cnej dzia\u0142alno\u015bci. W 2014 roku, zamiast czci\u0107 sto sze\u015b\u0107dziesi\u0105te urodziny ulubionego kompozytora w domu przy g\u0142o\u015bnikach, wybra\u0142am si\u0119 na praskie przedstawienie Lisiczki Chytruski \u00ad<\/em>\u2013 w ramach czwartego festiwalu Jan\u00e1\u010dek Brno, zorganizowanego pod has\u0142em \u201eHappy Birthday Leo\u0161!\u201d. Po przesz\u0142o dw\u00f3ch dekadach sp\u0119dzonych w redakcji \u201eRuchu Muzycznego\u201d zadebiutowa\u0142am jako freelancerka, recenzj\u0105 spektaklu w re\u017cyserii Ond\u0159eja Havelki. Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Janaczka zawsze plasowa\u0142a si\u0119 na szczycie listy moich recenzenckich priorytet\u00f3w. Tak si\u0119 jednak z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce na brne\u0144skie biennale dotar\u0142am po raz kolejny dopiero teraz: po cz\u0119\u015bci dlatego, \u017ce zawsze mia\u0142am k\u0142opot, co wybra\u0107 z przebogatej oferty festiwalu. O ma\u0142y w\u0142os zn\u00f3w bym si\u0119 podda\u0142a, bo w tym roku organizatorzy przeszli samych siebie: w programie dziewi\u0119tnastodniowej imprezy uwzgl\u0119dnili a\u017c trzydzie\u015bci sze\u015b\u0107 wydarze\u0144 muzycznych \u2013 w tym pi\u0119\u0107 przedstawie\u0144 operowych, na czele z now\u0105, przygotowan\u0105 przez gospodarzy inscenizacj\u0105 Wspomnie\u0144 z domu umar\u0142ych<\/em> w po\u0142\u0105czeniu z Msz\u0105 g\u0142agolick\u0105<\/em>, w re\u017cyserii Ji\u0159\u00edego He\u0159mana i pod batut\u0105 Jakuba Hr\u016f\u0161y, \u015bwie\u017co mianowanego nast\u0119pcy Antonia Pappano w londy\u0144skim Royal Opera House; a tak\u017ce osobne, niezale\u017cne od udzia\u0142u w spektaklach wyst\u0119py orkiestry Welsh National Opera pod kierunkiem jej szefa Tom\u00e1\u0161a Hanusa, oraz Orchestre de la Suisse Romande z Tom\u00e1\u0161em Netopilem. Poprzesta\u0142am na czterech ostatnich dniach festiwalu, nie chc\u0105c przepu\u015bci\u0107 rzadkiej okazji wys\u0142uchania w ca\u0142o\u015bci jedynej opery Erwina Schulhoffa Plameny<\/em>. Przez najbli\u017csze dwa lata b\u0119d\u0119 si\u0119 zastanawia\u0107, jak dotrze\u0107 na wi\u0119kszo\u015b\u0107 biennale w 2024 roku, kt\u00f3re potrwa z g\u00f3r\u0105 trzy tygodnie.<\/p>\n

Jan\u00e1\u010dek Brno jest przedsi\u0119wzi\u0119ciem stosunkowo m\u0142odym, zainicjowanym w 2008 roku przegl\u0105dem wszystkich dzie\u0142 scenicznych Patrona. Z czasem do tw\u00f3rczo\u015bci Janaczka do\u0142\u0105czy\u0142a muzyka innych kompozytor\u00f3w, pozwalaj\u0105ca ukaza\u0107 jego dorobek w szerszym kontek\u015bcie epoki. Osi\u0105 programow\u0105 wci\u0105\u017c jednak pozostaje opera doby modernizmu \u2013 co stanowi o wyj\u0105tkowo\u015bci imprezy, docenionej mi\u0119dzy innymi przez juror\u00f3w International Opera Awards, kt\u00f3rzy w 2018 roku wyr\u00f3\u017cnili Jan\u00e1\u010dek Brno nagrod\u0105 dla najlepszego festiwalu. O tym, \u017ce Czesi kochaj\u0105 sw\u00f3j rodzimy repertuar i potrafi\u0105 go skutecznie popularyzowa\u0107 na ca\u0142ym \u015bwiecie, pisa\u0142am ju\u017c wielokrotnie. W Brnie przekona\u0142am si\u0119 po raz kolejny, \u017ce umiej\u0105 te\u017c doceni\u0107 mistrzostwo zagranicznych wykonawc\u00f3w, ale \u2013 w przeciwie\u0144stwie do naszych rodak\u00f3w \u2013 nie maj\u0105 poczucia, \u017ce ich w\u0142asna muzyka wymaga natarczywej promocji przez wielkie gwiazdy z Zachodu.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Tom\u00e1\u0161 Hanus i Adam Plachetka na pr\u00f3bie przed koncertem orkiestry WNO. Fot. Marek Olbrzymek<\/p>\n

Trudno im zreszt\u0105 si\u0119 dziwi\u0107, skoro czescy dyrygenci \u2013 \u015bwietnie otrzaskani z idiomem tw\u00f3rczo\u015bci \u015brodkowo- i wschodnioeuropejskiej \u2013 staj\u0105 za pulpitem najlepszych orkiestr \u015bwiata. Tom\u00e1\u0161a Hanusa mia\u0142am okazj\u0119 podziwia\u0107 tu\u017c przed wybuchem pandemii: w brawurowej interpretacji Sprzedanej narzeczonej <\/em>Smetany na scenie Bayerische Staatsoper, a wkr\u00f3tce potem na czele zespo\u0142\u00f3w WNO, w stylowym i zdyscyplinowanym uj\u0119ciu Wojny i pokoju <\/em>Prokofiewa. W dniu mojego przyjazdu do Brna, kt\u00f3ry przypad\u0142 akurat w czasie obchod\u00f3w czeskiego \u015awi\u0119ta Walki o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119, Hanus poprowadzi\u0142 walijsk\u0105 orkiestr\u0119 w programie z\u0142o\u017conym z Czterech interludi\u00f3w morskich <\/em>Brittena, Pie\u015bni biblijnych <\/em>Dworzaka, Preludium i Mi\u0142osnej \u015bmierci Izoldy<\/em> Wagnera oraz niezwykle stosownej w tych okoliczno\u015bciach Sinfonietty <\/em>Janaczka. Odnios\u0142am wra\u017cenie, \u017ce Hanus najmniej \u201eu siebie\u201d czuje si\u0119 w muzyce Wagnera \u2013 zagranej zbyt g\u0142adko, bez wewn\u0119trznego pulsu i odpowiedniej gradacji napi\u0119\u0107. Za to pi\u0119knie mu si\u0119 uda\u0142o wyeksponowa\u0107 \u017cywio\u0142owe kontrasty i migotliwo\u015b\u0107 faktur w Brittenowskich Interludiach<\/em>, a przy tym zaskakuj\u0105co dobitnie podkre\u015bli\u0107 inspiracje kompozytora tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Musorgskiego (cho\u0107by w rozko\u0142ysanym Allegro spiritoso<\/em>). Wspania\u0142y przyk\u0142ad wsp\u00f3\u0142pracy ze \u015bpiewakiem da\u0142 w pie\u015bniach Dworzaka \u2013 aksamitny bas-baryton Adama Plachetki cz\u0119sto ginie w przepastnej akustyce wielkich scen operowych; w subtelnej interpretacji Hanusa solista zachwyci\u0142 nie tylko urod\u0105 g\u0142osu i mi\u0119kkim frazowaniem, lecz tak\u017ce m\u0105drze podanym tekstem, zaczerpni\u0119tym z XVI-wiecznej Biblii kralickiej. <\/em>Wszystko to jednak nic w zestawieniu z porywaj\u0105cym wykonaniem Sinfonietty<\/em>, w kt\u00f3rej fanfar\u0119 \u2013 jak Janaczek przykaza\u0142 \u2013 zagra\u0142o trzynastu muzyk\u00f3w orkiestry d\u0119tej Czeskich Si\u0142 Zbrojnych. I to bez jednej wpadki, kt\u00f3re symfonikom przytrafiaj\u0105 si\u0119 zawsze, co jednoznacznie wskazuje, \u017ce Janaczek wiedzia\u0142, co robi. Koncert nagrodzono burzliw\u0105 i w pe\u0142ni zas\u0142u\u017con\u0105 owacj\u0105 na stoj\u0105co, kt\u00f3ra by\u0107 mo\u017ce przyczyni\u0142a si\u0119 do tym wi\u0119kszego sukcesu WNO w danym nazajutrz spektaklu V\u011bc Makropulos.<\/em><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

V\u011bc Makropulos<\/em> z WNO. Alan Oke (Hrabia Hauk-\u0160endorf) i \u00c1ngeles Blancas Gul\u00edn (Emilia Marty). Fot. Marek Olbrzymek<\/p>\n

Do dzi\u015b wzdrygam si\u0119 na wspomnienie jak dot\u0105d jedynej inscenizacji tego arcydzie\u0142a w Polsce, dok\u0142adnie dziesi\u0119\u0107 lat temu w TW-ON, kiedy widzowie, skuszeni ba\u0142amutn\u0105 obietnic\u0105 komedii science-fiction, przyzwyczajeni do obrazu pogodnego Czecha nad kuflem piwa, nieobeznani zar\u00f3wno z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Janaczka, jak i z gorzk\u0105 dystopi\u0105 Karela \u010capka \u2013 zacz\u0119li t\u0142umnie opuszcza\u0107 sal\u0119 ju\u017c w po\u0142owie przedstawienia. Z pewno\u015bci\u0105 przyczyni\u0142a si\u0119 do tego r\u00f3wnie\u017c nieporadna gra orkiestry pod batut\u0105 Gerda Schallera, kt\u00f3ry nie tylko nie zdo\u0142a\u0142 ogarn\u0105\u0107 poszczeg\u00f3lnych grup instrumentalnych, ale te\u017c wyt\u0142umaczy\u0107 muzykom, o co chodzi w tej partyturze. Hanus nie mia\u0142 z tym najmniejszego k\u0142opotu, zapewne r\u00f3wnie\u017c dlatego, \u017ce \u015bl\u0119cza\u0142 nad ni\u0105 miesi\u0105cami wraz z Jon\u00e1\u0161em H\u00e1jkiem i Annette Thein, przygotowuj\u0105c now\u0105 edycj\u0119 dla praskiego oddzia\u0142u wydawnictwa B\u00e4renreiter. Inna rzecz, \u017ce brytyjscy muzycy w interpretacji oper Janaczka dor\u00f3wnuj\u0105 czeskim wykonawcom, a czasem nawet ich przewy\u017cszaj\u0105. W mi\u0119dzynarodowej obsadzie V\u011bc Makropulos <\/em>z WNO najmilsz\u0105 niespodziank\u0119 sprawi\u0142a hiszpa\u0144ska sopranistka \u00c1ngeles Blancas Gul\u00edn w roli Emilii Marty \u2013 obdarzona g\u0142osem niedu\u017cym, ale bardzo urodziwym i niezwykle wyrazistym, stosownie \u201estaro\u015bwieckim\u201d do tej trudnej partii, podpartej w jej przypadku wy\u015bmienitym aktorstwem i znakomitym wyczuciem postaci. W pozosta\u0142ej cz\u0119\u015bci obsady na wyr\u00f3\u017cnienie zas\u0142u\u017cyli przede wszystkim Nicky Spence w partii Gregora, David Stout jako Baron Prus i niezawodny Mark Le Brocq w roli Witka, kt\u00f3rego monolog obja\u015bniaj\u0105cy zawi\u0142o\u015bci libretta \u2013 w przerwie mi\u0119dzy pierwszym a drugim aktem \u2013 zyska\u0142 znacznie wi\u0119ksz\u0105 aprobat\u0119 czeskiej widowni ni\u017c zblazowanych widz\u00f3w premiery w Cardiff. Kto wie jednak, czy z tego spektaklu \u2013 w oszcz\u0119dnej, ale bardzo stylowej inscenizacji Olivii Fuchs (re\u017cyseria), Nicoli Turner (scenografia i kostiumy), Robbiego Butlera (re\u017cyseria \u015bwiate\u0142) i Sama Sharplessa (projekcje wideo) \u2013 nie zapami\u0119tam przede wszystkim Alana Oke\u2019a w brawurowej, epizodycznej roli Hrabiego Hauka-\u0160endorfa. Sk\u0105din\u0105d realizatorzy trafili w sedno przekazu \u010capka i Janaczka \u2013 to jedno z arcydzie\u0142 modernistycznej groteski, kt\u00f3re w finale powinno wepchn\u0105\u0107 nam rechot z powrotem do gard\u0142a i przeistoczy\u0107 go w bezradny szloch. Tw\u00f3rcom walijskiego przedstawienia w pe\u0142ni si\u0119 to uda\u0142o.<\/p>\n

Gorzej natomiast posz\u0142o realizatorom wyczekiwanych Flammen<\/em>, przywiezionych z Teatru Narodowego w Pradze i zaprezentowanych w oryginalnej czeskiej wersji pod tytu\u0142em Plameny<\/em>. Jedyna opera Schulhoffa nie mia\u0142a szcz\u0119\u015bcia, podobnie jak jej tw\u00f3rca, kt\u00f3ry po kl\u0119sce prapremiery w Brnie nie doczeka\u0142 si\u0119 planowanej przez Ericha Kleibera premiery w Berlinie \u2013 wykl\u0119ty jako przedstawiciel Entartete Kunst<\/em>, znienawidzony jako \u017byd i komunista, po zaj\u0119ciu Czechos\u0142owacji przez nazist\u00f3w wyst\u0105pi\u0142 o obywatelstwo ZSRR, kt\u00f3re nie uchroni\u0142o go przed deportacj\u0105 do bawarskiej twierdzy W\u00fclzburg, gdzie zmar\u0142 na gru\u017alic\u0119 w 1942 roku. Na pomys\u0142 opery lu\u017ano nawi\u0105zuj\u0105cej do mitu o Don Juanie wpad\u0142 w roku 1923 i przedyskutowa\u0142 sw\u0105 wizj\u0119 z Maksem Brodem, przyjacielem i biografem Kafki oraz t\u0142umaczem librett Janaczka na niemiecki. Brod doradzi\u0142 mu wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z czeskim scenarzyst\u0105 Karlem Josefem Bene\u0161em, kt\u00f3ry wsp\u00f3lnie z Schulhoffem stworzy\u0142 oniryczn\u0105, surrealn\u0105 opowie\u015b\u0107 o uwodzicielu zakochanym w \u015amierci \u2013 jedynej kobiecie, kt\u00f3rej nie jest w stanie uwie\u015b\u0107, i kt\u00f3ra ostatecznie przypiecz\u0119tuje jego los. Rozpustny Don Juan nie sko\u0144czy w piekle: kar\u0105 za jego wyst\u0119pki b\u0119dzie przekle\u0144stwo wiecznego \u017cycia, bez jakiejkolwiek nadziei spe\u0142nienia.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Plameny<\/em>. W \u015brodku Denys Pivnitskyi (Don Juan). Fot. Marek Olbrzymek<\/p>\n

Schulhoff zabra\u0142 si\u0119 do pracy nad partytur\u0105 w roku 1929 i \u015bl\u0119cza\u0142 nad ni\u0105 trzy lata. Premiera w styczniu 1932 roku, na scenie Divadla na Veve\u0159\u00ed, dawnej siedziby Teatru Narodowego w Brnie, sko\u0144czy\u0142a si\u0119 kompletnym fiaskiem. Publiczno\u015b\u0107 odrzuci\u0142a nie tylko specyficzn\u0105 struktur\u0119 dzie\u0142a \u2013 \u0142\u0105cz\u0105cego elementy opery, pantomimy i poematu symfonicznego \u2013 ale te\u017c jego rozbuchany eklektyzm, miotaj\u0105cy si\u0119 od impresjonizmu, poprzez brutalny ekspresjonizm, a\u017c po wzgl\u0119dnie uporz\u0105dkowany neoklasycyzm. Plameny<\/em> zaczynaj\u0105 si\u0119 niczym Popo\u0142udnie fauna<\/em>, \u017ceby sko\u0144czy\u0107 si\u0119 w \u0142agodnych wsp\u00f3\u0142brzmieniach dzwonk\u00f3w i czelesty, w pierwszym odruchu przywodz\u0105cych na my\u015bl opery Straussa, w drugim \u2013 rzesz\u0119 jego nie zawsze natchnionych na\u015bladowc\u00f3w. Po\u015brodku mo\u017cna doszuka\u0107 si\u0119 dos\u0142ownie wszystkiego \u2013 od niemal dos\u0142ownych cytat\u00f3w z Wozzecka <\/em>Berga, po inspiracje nowoorlea\u0144skim jazzem i archaizuj\u0105cy pastisz w stylu Szymanowskiego. G\u0142os ludzki w Plamenach <\/em>Schulhoff potraktowa\u0142 \u015bci\u015ble instrumentalnie: bodaj jedynym prawdziwie \u201eoperowym\u201d ust\u0119pem dzie\u0142a jest solo La Morte w finale dziesi\u0105tej sceny: z przejmuj\u0105cym glissando mezzosopranistki na s\u0142owach \u201ezbawienie jest zn\u00f3w tak daleko\u201d.<\/p>\n

Musz\u0119 odda\u0107 sprawiedliwo\u015b\u0107 Ji\u0159\u00edemu Ro\u017ee\u0148owi, kt\u00f3ry przez ca\u0142\u0105 narracj\u0119 opery zdo\u0142a\u0142 utrzyma\u0107 na wodzy niesfornych czasem muzyk\u00f3w praskiej orkiestry. Spo\u015br\u00f3d solist\u00f3w na najwi\u0119ksze brawa zas\u0142u\u017cy\u0142a niedoceniona przez publiczno\u015b\u0107 odtw\u00f3rczyni roli La Morte \u2013 Norwe\u017cka Tone Kummervold, kt\u00f3ra w tej niewdzi\u0119cznej partii ukaza\u0142a pe\u0142ny wachlarz odchodz\u0105cych ju\u017c w przesz\u0142o\u015b\u0107 technik wokalnych. Nie\u017ale wypad\u0142 sze\u015bcioosobowy, \u017ce\u0144ski ch\u00f3r Cieni, zawiedli wykonawcy g\u0142\u00f3wnych r\u00f3l, zw\u0142aszcza niemuzykalny, cho\u0107 obdarzony zdrowym i mocnym tenorem Denys Pivnitskyi w partii Don Juana. Nieco lepiej sprawi\u0142a si\u0119 sopranistka Victoria Korosunova w zwielokrotnionej roli dotychczasowych kochanek uwodziciela. Trudno mi jednak wini\u0107 \u015bpiewak\u00f3w, skoro do chaosu na scenie przyczyni\u0142 si\u0119 w pierwszym rz\u0119dzie Calixto Bieito, re\u017cyser, kt\u00f3ry po kilku zjawiskowych inscenizacjach z wczesnego okresu tw\u00f3rczo\u015bci ca\u0142kiem straci\u0142 natchnienie i od tamtej pory rozmienia si\u0119 na drobne. Moim kolegom po fachu, kt\u00f3rzy por\u00f3wnuj\u0105 jego koncepcje z filmami Luisa Bu\u00f1uela, radz\u0119 wybra\u0107 si\u0119 do iluzjonu i od\u015bwie\u017cy\u0107 wspomnienia z m\u0142odo\u015bci.<\/p>\n

Plameny <\/em>okaza\u0142y si\u0119 w sumie pi\u0119kn\u0105 katastrof\u0105, daj\u0105c\u0105 nadziej\u0119, \u017ce zapomniane dzie\u0142o Schulhoffa ostatecznie wr\u00f3ci na sceny \u2013 oby w lepiej przemy\u015blanym uj\u0119ciu teatralnym. Nie sam\u0105 oper\u0105 Brno jednak \u017cy\u0142o \u2013 przez te cztery dni zdo\u0142a\u0142am te\u017c wyrobi\u0107 sobie zdanie (bardzo przychylne) o Brne\u0144skim Ch\u00f3rze Dzieci\u0119cym pod kierunkiem Valerii Mat\u2019a\u0161ovej oraz o mieszanym Ch\u00f3rze K\u00fchna, kt\u00f3ry radzi\u0142 sobie nieco gorzej pod r\u0119k\u0105 Jakuba Pikli; zachwyci\u0107 si\u0119 stylow\u0105, przywodz\u0105c\u0105 na my\u015bl sztuk\u0119 Rudolfa Firku\u0161nego gr\u0105 Jana Jiraskego, profesora Akademii Muzycznej w Brnie i wybitnego specjalisty od muzyki fortepianowej Janaczka; zaduma\u0107 si\u0119 nad kondycj\u0105 wsp\u00f3\u0142czesnej pianistyki po recitalu Lindy Lee, zwyci\u0119\u017cczyni tegorocznego Konkursu imienia Patrona, fenomenalnej technicznie i kompletnie nie\u015bwiadomej, o czym jest muzyka, kt\u00f3ra sypie si\u0119 spod jej palc\u00f3w jak idealnie okr\u0105g\u0142e i ewidentnie sztuczne per\u0142y.<\/p>\n

Ale i tak wr\u00f3c\u0119 do Brna, miasta, gdzie Janaczek sp\u0119dzi\u0142 przesz\u0142o czterdzie\u015bci lat, stworzy\u0142 swoje najwi\u0119ksze arcydzie\u0142a i do dzi\u015b nie da\u0142 o sobie zapomnie\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Potrzebowa\u0142am o\u015bmiu lat, \u017ceby zatoczy\u0107 ko\u0142o i wr\u00f3ci\u0107 do pocz\u0105tk\u00f3w swojej niezale\u017cnej dzia\u0142alno\u015bci. W 2014 roku, zamiast czci\u0107 sto sze\u015b\u0107dziesi\u0105te urodziny ulubionego kompozytora w domu przy g\u0142o\u015bnikach, wybra\u0142am si\u0119 na praskie przedstawienie Lisiczki Chytruski \u00ad\u2013 w ramach czwartego festiwalu Jan\u00e1\u010dek Brno, zorganizowanego pod has\u0142em \u201eHappy Birthday Leo\u0161!\u201d. Po przesz\u0142o dw\u00f3ch dekadach sp\u0119dzonych w redakcji \u201eRuchu … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-7010","6":"format-standard","7":"category-wedrowki-operowe"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7010","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7010"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7010\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7018,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7010\/revisions\/7018"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7010"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7010"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7010"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}