{"id":7086,"date":"2023-01-06T00:50:29","date_gmt":"2023-01-05T23:50:29","guid":{"rendered":"https:\/\/atorod.pl\/?p=7086"},"modified":"2023-01-06T13:56:32","modified_gmt":"2023-01-06T12:56:32","slug":"basn-o-hoffmannie-ktory-odzyskal-sam-siebie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=7086","title":{"rendered":"Ba\u015b\u0144 o Hoffmannie, kt\u00f3ry odzyska\u0142 sam siebie"},"content":{"rendered":"

Je\u015bli nawet Offenbach nie obejrza\u0142 na scenie Les contes fantastiques d\u2019Hoffmann <\/em>Jules\u2019a Barbiera i Michela Carr\u00e9 \u2013 co raczej ma\u0142o prawdopodobne, bo pary\u017canie po udanej premierze sztuki w 1851 roku pchali si\u0119 do Th\u00e9\u00e2tre de l’Od\u00e9on drzwiami i oknami \u2013 z pewno\u015bci\u0105 o niej us\u0142ysza\u0142. Na pomys\u0142 lu\u017anej adaptacji trzech opowiada\u0144 E. T. A. Hoffmanna (Piaskuna,<\/em> Radcy Krespela <\/em>i Przygody w noc sylwestrow\u0105<\/em>) wpadli obydwaj autorzy. Genialna intuicja podpowiedzia\u0142a Barbierowi, \u017ceby wprowadzi\u0107 w narracj\u0119 samego Hoffmana i uczyni\u0107 go g\u0142\u00f3wnym bohaterem tej kalejdoskopowej historii o mi\u0142o\u015bci i innych demonach. Kilkana\u015bcie lat p\u00f3\u017aniej dramat doczeka\u0142 si\u0119 przer\u00f3bki na libretto niedosz\u0142ej opery H\u00e9ctora Salomona. Offenbach okaza\u0142 powa\u017cne zainteresowanie tym tekstem dopiero po wojnie francusko-pruskiej, kiedy musia\u0142 zbudowa\u0107 sw\u0105 parysk\u0105 karier\u0119 w\u0142a\u015bciwie od nowa. Opracowaniem libretta zaj\u0105\u0142 si\u0119 ju\u017c tylko Barbier \u2013 Carr\u00e9 umar\u0142 przedwcze\u015bnie w 1872 roku. Gdyby nie splot pechowych okoliczno\u015bci, niewykluczone, \u017ce Offenbach wzi\u0105\u0142by si\u0119 ostro do roboty i wystawi\u0142 swoj\u0105 \u201eprawdziw\u0105\u201d oper\u0119 zgodnie z pierwotnym planem, w sezonie 1877\/78.<\/p>\n

Tymczasem dopiero w\u00f3wczas zabra\u0142 si\u0119 na dobre do komponowania. Udana podr\u00f3\u017c do Stan\u00f3w Zjednoczonych przysporzy\u0142a mu znacznych korzy\u015bci finansowych, dzi\u0119ki czemu nareszcie m\u00f3g\u0142 sp\u0142aci\u0107 d\u0142ugi i wr\u00f3ci\u0107 do rzuconych w k\u0105t partytur. Niestety, dokuczliwa podagra, kt\u00f3rej nabawi\u0142 si\u0119 w czasach prosperity, odbiera\u0142a mu si\u0142y coraz zach\u0142anniej. Pisz\u0105c Opowie\u015bci Hoffmanna<\/em>, Offenbach wiedzia\u0142 ju\u017c, \u017ce umiera. Budzi\u0142 si\u0119 po nocach tak um\u0119czony chorob\u0105, \u017ce nawet dotyk prze\u015bcierad\u0142a sprawia\u0142 mu niezno\u015bny b\u00f3l. Za dnia szuka\u0142 pocieszenia w rozmowach z psem \u2013 zapewne brzydkim i pod\u0142ej postury, skoro nazwa\u0142 go imieniem Kleinzacha, kar\u0142a z piosenki w prologu opery. Wyzna\u0142 mu pono\u0107, \u017ce odda\u0142by wszystko, \u017ceby do\u017cy\u0107 premiery utworu. Zabrak\u0142o czterech miesi\u0119cy. Opowie\u015bci Hoffmanna<\/em>, zorkiestrowane i uzupe\u0142nione recytatywami przez Ernesta Guirauda, poci\u0119te i z\u0142o\u017cone od nowa przez L\u00e9ona Carvalho, \u00f3wczesnego dyrektora Op\u00e9ra-Comique, trafi\u0142y na scen\u0119 w lutym 1881 roku i z miejsca odnios\u0142y tryumf. Dzi\u015b s\u0105 najcz\u0119\u015bciej wystawianym dzie\u0142em Offenbacha, a zarazem dzie\u0142em wci\u0105\u017c otwartym, mimo odkry\u0107 muzykologicznych z minionych dekad w\u0142a\u015bciwie niemo\u017cliwym do zrekonstruowania zgodnie z zamys\u0142em kompozytora.<\/p>\n

W ostatnich sezonach Opowie\u015bci <\/em>grywa si\u0119 najcz\u0119\u015bciej w wersji opracowanej wsp\u00f3lnie przez Michaela Kaye\u2019a i Jean-Christophe\u2019a Kecka, jak dot\u0105d najbardziej sp\u00f3jnej dramaturgicznie. I w tym w\u0142a\u015bnie kszta\u0142cie opera doczeka\u0142a si\u0119 naj\u015bwie\u017cszej premiery w G\u00f6teborgsoperan, zrealizowanej w koprodukcji z Saarl\u00e4ndisches Staatstheater Saarbr\u00fccken, pod dyrekcj\u0105 muzyczn\u0105 S\u00e9bastiena Roulanda i w re\u017cyserii Krystiana Lady. Scenografi\u0119 przygotowa\u0142 Marian Nketiah, absolwent wydzia\u0142u architektury Technische Universit\u00e4t Berlin, kostiumy \u2013 Bente Rolandsdotter, kt\u00f3rej projekty wychwala\u0142am ju\u017c przy okazji Il ritorno d\u2019Ulisse <\/em>w Bazylei, niezwykle istotn\u0105 w tym przedstawieniu re\u017cyseri\u0105 \u015bwiate\u0142 zaj\u0105\u0142 si\u0119 Aleksandr Prowali\u0144ski, cz\u0142onek ekipy polskiego re\u017cysera przy inscenizacji opery Florencia en el Amazonas<\/em> Daniela Cat\u00e1na w Theater St. Gallen. <\/em><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Opowie\u015bci Hoffmanna <\/em> w\u00a0 G\u00f6teborgsoperan. \u00a0<\/span>Tomas Lind (Spalanzani), Kerstin Avemo (Olimpia) i Brian Michael Moore (m\u0142ody Hoffmann). Fot. Lennart Sj\u00f6berg<\/span><\/span><\/p>\n

O ile powierzanie czterech g\u0142\u00f3wnych partii kobiecych Opowie\u015bci <\/em>jednej \u015bpiewaczce (zgodnie z intencj\u0105 Offenbacha) staje si\u0119 praktyk\u0105 dominuj\u0105c\u0105 w wi\u0119kszo\u015bci teatr\u00f3w, o tyle na pomys\u0142, \u017ceby w roli Hoffmanna obsadzi\u0107 trzech wykonawc\u00f3w, wpad\u0142 do tej pory chyba tylko Barrie Kosky w swoim berli\u0144skim przedstawieniu z 2015 roku. Zrealizowa\u0142 go zreszt\u0105 innymi \u015brodkami i w ca\u0142kiem innym celu ni\u017c Krystian Lada, kt\u00f3ry zdecydowa\u0142 si\u0119 na analogiczny manewr w G\u00f6teborgu. U Lady g\u0142\u00f3wnym protagonist\u0105 jest Hoffmann w wieku \u015brednim \u2013 poeta, pisarz, artysta prze\u017cywaj\u0105cy gwa\u0142towny kryzys po rozstaniu z kobiet\u0105 swego \u017cycia. Zamkni\u0119ty w czterech \u015bcianach \u017ca\u0142o\u015bnie opustosza\u0142ego mieszkania, chleje na um\u00f3r, rozpacza, zmaga si\u0119 z ci\u0105giem halucynacyjnych obraz\u00f3w, w kt\u00f3rych on sam \u2013 i jego ukochana Stella \u2013 jawi\u0105 si\u0119 jako postaci z przesz\u0142o\u015bci, bohaterowie ca\u0142kiem niedawnych zdarze\u0144 i prefiguracje os\u00f3b, kt\u00f3rymi mog\u0105 sta\u0107 si\u0119 w przysz\u0142o\u015bci. W tej na po\u0142y faustowskiej, na po\u0142y freudowskiej w\u0119dr\u00f3wce w g\u0142\u0105b w\u0142asnej psychiki towarzyszy mu mn\u00f3stwo figur pobocznych oraz dwie figury zasadnicze: mi\u0142o\u015bci prawdziwej, wymagaj\u0105cej wyrzecze\u0144, prowadz\u0105cej jednak do prawdziwej wolno\u015bci \u2013 reprezentowanej przez Muz\u0119 uto\u017csamion\u0105 z Niklausem (te\u017c poniek\u0105d w zgodzie z zamys\u0142em kompozytora) oraz przez cztery wcielenia mefistofelesowskiej si\u0142y, kt\u00f3ra \u201ejest cz\u0119\u015bci\u0105 tej ciemno\u015bci, co \u015bwiat\u0142o stworzy\u0142a\u201d. Opowie\u015bci Hoffmanna <\/em>w tym uj\u0119ciu s\u0105 nie tylko opisem trzech etap\u00f3w z \u017cycia m\u0119\u017cczyzny, ale te\u017c histori\u0105 o dojrzewaniu: fantastyczn\u0105 ba\u015bni\u0105 o coraz m\u0105drzejszym ksi\u0119ciu, kt\u00f3ry z wolna zdaje sobie spraw\u0119, ile z\u0142a wyrz\u0105dzi\u0142 ksi\u0119\u017cniczkom, kt\u00f3re i jego skrzywdzi\u0142y. M\u0119\u017cczy\u017anie, kt\u00f3ry musi zmierzy\u0107 si\u0119 z w\u0142asnym ego, stawi\u0107 czo\u0142o czterem demonom, kt\u00f3re \u201eci\u0105gle przecz\u0105\u201d i wystawiaj\u0105 go na pr\u00f3b\u0119, zrozumie\u0107, \u017ce czasem trzeba przesta\u0107 istnie\u0107, \u017ceby zn\u00f3w sta\u0107 si\u0119 cz\u0142owiekiem \u2013 nie tylko poet\u0105.<\/p>\n

W szwedzkim spektaklu Hoffmann obserwuje si\u0119 z zewn\u0105trz, k\u0142\u00f3ci si\u0119 sam ze sob\u0105, wciela si\u0119 w siebie z przesz\u0142o\u015bci i wyobra\u017conego siebie u kresu \u017cycia. Dlatego, cho\u0107 w przedstawieniu prym wiedzie Hoffmann \u201e\u015bredni\u201d, protagonista cz\u0119sto przemawia g\u0142osami pozosta\u0142ych dw\u00f3ch wciele\u0144, a czasem nawet \u015bpiewa razem z nimi. Uto\u017csamia si\u0119 te\u017c z wyszydzanym Kleinzachem (st\u0105d jego balladzie towarzyszy przejmuj\u0105ca pantomima z udzia\u0142em dr\u0119czonego przez r\u00f3wie\u015bnik\u00f3w m\u0142odego Hoffmana) i dostrzega rys swej osobowo\u015bci w postaciach, kt\u00f3re do tej pory obwinia\u0142 o swoje nieszcz\u0119\u015bcie (znakomity pomys\u0142, \u017ceby rol\u0119 Spalanzaniego obsadzi\u0107 tym samym \u015bpiewakiem, kt\u00f3remu powierzono parti\u0119 starego Hoffmanna).<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Katarina Karn\u00e9us (Muza\/Niklaus). Fot. Lennart Sj\u00f6berg<\/span><\/span><\/p>\n

Taka interpretacja, przedziwnie zgodna z intencjami tw\u00f3rc\u00f3w opery, wymaga ogromnej precyzji i konsekwencji od wszystkich realizator\u00f3w przedsi\u0119wzi\u0119cia. Uda\u0142o si\u0119, co tym bardziej godne podziwu, \u017ce Opowie\u015bci Hoffmanna <\/em>nastr\u0119czaj\u0105 k\u0142opot\u00f3w w\u0142a\u015bciwie wszystkim inscenizatorom tego arcydzie\u0142a, a w przypadku Krystiana Lady by\u0142y pierwszym zakrojonym na tak\u0105 skal\u0119 projektem od czas\u00f3w pami\u0119tnego Nabucca <\/em>w Operze Wroc\u0142awskiej. Lada wykorzysta\u0142 bardzo szerok\u0105 palet\u0119 \u015brodk\u00f3w teatralnych, w\u0142\u0105cznie z projekcjami nagranych wcze\u015bniej film\u00f3w i do\u015b\u0107 intensywnym u\u017cyciem sceny obrotowej. Przyznam, \u017ce w Prologu czu\u0142am si\u0119 wr\u0119cz przyt\u0142oczona t\u0105 obfito\u015bci\u0105: w\u0119dr\u00f3wk\u0119 przez g\u0105szcz archetyp\u00f3w i symboli u\u0142atwi\u0142a mi Bente Rolandsdotter i jej \u201em\u00f3wi\u0105ce\u201d kostiumy, z pozoru surrealistyczne, w istocie pomagaj\u0105ce zrozumie\u0107, kto jest kim w \u015bwiecie malowanych jaskrawymi barwami wra\u017cliwc\u00f3w, z drugiej za\u015b strony groteskowych brutali, wt\u0142oczonych w uprz\u0119\u017ce BDSM. Akt Olimpii \u2013 zamiast rozegra\u0107 si\u0119 w Pary\u017cu \u2013 \u201ezatrzyma\u0142\u201d si\u0119 w mieszcza\u0144skiej Norymberdze, w scenerii fenomenalnie zaaran\u017cowanej przez Nketiaha, rodem jak z Wagnerowskich \u015apiewak\u00f3w<\/em>. Monachijski w zamy\u015ble akt Antonii toczy\u0142 si\u0119 w przestrzeni skrajnie intymnej, kszta\u0142towanej \u015bwiat\u0142em i gestem, wzbudzaj\u0105cej skojarzenia z dowolnym miejscem w Europie, gdzie ludziom dzieje si\u0119 krzywda za zamkni\u0119tymi drzwiami bogatych dom\u00f3w. Akt Giulietty pulsowa\u0142 blaskiem diamentu z arii Dapertutta i nieub\u0142aganym rytmem gier w weneckim kasynie. Nic tu nie by\u0142o wsp\u00f3\u0142czesne i nic nie by\u0142o z epoki. Hoffman zapija\u0142 si\u0119 na \u015bmier\u0107 w szlafroku, kt\u00f3ry wygl\u0105da\u0142 jak \u017ca\u0142osne wspomnienie jego kwiecistej koszuli z m\u0142odo\u015bci. Przera\u017cona i jak najbardziej \u017cywa Olimpia \u2013 niby \u017cywcem zdj\u0119ta z ludowego obrazu Madonny \u2013 przywodzi\u0142a na my\u015bl s\u0142owa Kleista, kt\u00f3ry utrzymywa\u0142, \u017ce wdzi\u0119k doskona\u0142y mo\u017ce by\u0107 atrybutem albo mechanicznej lalki, albo samego Boga. Os\u0142upiaj\u0105co bujne kszta\u0142ty Muzy kojarzy\u0142y si\u0119 z archetypem odwiecznej kobieco\u015bci \u2013 odsy\u0142aj\u0105c nie tylko do Junga, ale te\u017c do S\u0142owackiego i jego \u015bnionego w dzieci\u0144stwie snu, kt\u00f3ry determinuje ca\u0142e nasze doros\u0142e \u017cycie. Koncepcja p\u0142ynnej to\u017csamo\u015bci Lindorfa\/Coppeliusa\/Mirakla\/Dapertutta celnie trafi\u0142a w ide\u0119 wielorako\u015bci obecnego w nas z\u0142a.<\/p>\n

Jest w tym spektaklu kilka trop\u00f3w polskich, mi\u0119dzy innymi w\u0105tek Olimpii ukazanej jako ofiara przemocowego, op\u0119tanego religi\u0105 spo\u0142ecze\u0144stwa, kt\u00f3re pr\u00f3buje wt\u0142oczy\u0107 kobiet\u0119 w rol\u0119 uleg\u0142ej, bezmy\u015blnej lalki. Jest kilka etiud z\u0142o\u017conych w ho\u0142dzie Offenbachowi, kt\u00f3ry chcia\u0142, \u017ceby widownia wybucha\u0142a \u015bmiechem z ulgi, nie mog\u0105c znie\u015b\u0107 nadmiaru zawartych w dziele emocji. Jest kilka scen pami\u0119tnych: odej\u015bcie Olimpii, symboliczna \u015bmier\u0107 Antonii, chwila, w kt\u00f3rej stary Hoffmann u\u015bwiadamia sobie, \u017ce zabiwszy Schlemila, zabi\u0142 w istocie sam siebie.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Kerstin Avemo (Giulietta). Fot. Lennart Sj\u00f6berg<\/span><\/span><\/p>\n

Koncepcja Lady zyska\u0142a wy\u015bmienitych odtw\u00f3rc\u00f3w w osobach \u015bpiewak\u00f3w, zw\u0142aszcza fenomenalnej aktorsko Kerstin Avemo, obdarzonej sopranem niedu\u017cym, lecz wyj\u0105tkowo sprawnym i umiej\u0119tnie balansuj\u0105cym w obr\u0119bie styl\u00f3w, kt\u00f3re Offenbach uczyni\u0142 przedmiotem swojej przewrotnej gry z konwencj\u0105. Z trzech obsadzonych w przedstawieniu Hoffmann\u00f3w najwi\u0119cej do roboty mia\u0142 Joachim B\u00e4ckstr\u00f6m, dysponuj\u0105cy typowym m\u0142odzie\u0144czym Heldentenorem, pi\u0119knym w barwie, cho\u0107 wci\u0105\u017c jeszcze niedostatecznie zniuansowanym do tej trudnej partii. W roli m\u0142odego Hoffmanna nie\u017ale sprawi\u0142 si\u0119 ameryka\u0144ski tenor liryczny Brian Michael Moore, musz\u0119 jednak przyzna\u0107, \u017ce spo\u015br\u00f3d trzech wciele\u0144 protagonisty najwi\u0119ksze wra\u017cenie zrobi\u0142 na mnie Tomas Lind \u2013 Hoffmann przekonuj\u0105cy tyle\u017c wokalnie, co postaciowo, zapadaj\u0105cy w serce i ucho jako najwiarygodniejsze uosobienie artysty w kryzysie wieku, a zarazem przyk\u0142ad nieprzemijaj\u0105cego pi\u0119kna dobrze prowadzonego i m\u0105drze piel\u0119gnowanego g\u0142osu. W spektaklu 9 grudnia niedysponowan\u0105 Katarin\u0119 Karn\u00e9us (Muza\/Niklaus) godnie zast\u0105pi\u0142a \u015bpiewaj\u0105ca z kulis Ann-Kristin Jones. W poczw\u00f3rnej roli Lindorfa\/Coppeliusa\/Mirakla\/Dapertutta wyst\u0105pi\u0142 Andrew Foster-Williams, potwierdzaj\u0105c klas\u0119 nie tylko jako znakomity odtw\u00f3rca partii przeznaczonych na specyficznie \u201efrancuski\u201d g\u0142os basowy, ale te\u017c \u015bwietny, obdarzony wyj\u0105tkowym poczuciem humoru aktor. Spo\u015br\u00f3d odtw\u00f3rc\u00f3w r\u00f3l charakterystycznych na szczeg\u00f3ln\u0105 wzmiank\u0119 zas\u0142u\u017cy\u0142 Daniel Ralphsson (Andr\u00e8s\/Cochenille\/Frantz\/Pitichinaccio), zw\u0142aszcza w prze\u015bmiesznej interpretacji \u201eJour et nuit je mets en quarte\u201d, dowodu muzycznej g\u0142uchoty s\u0142u\u017c\u0105cego Frantza, podanego w tym przedstawieniu przez szeregowego z pozoru technika, pa\u0142\u0119taj\u0105cego si\u0119 na scenie od pocz\u0105tku spektaklu.<\/p>\n

Ca\u0142o\u015b\u0107 z nies\u0142ychan\u0105 werw\u0105 i wyczuciem stylu poprowadzi\u0142 S\u00e9bastien Rouland, artysta znany tak\u017ce polskim melomanom, ucze\u0144 Marca Minkowskiego i dyrygent La vie parisienne<\/em> Offenbacha w uj\u0119ciu przygotowanym pod jego dyrekcj\u0105 w Op\u00e9ra National de Lyon i wydanym na p\u0142ytach DVD przez wytw\u00f3rni\u0119 Virgin Classics. \u201eC\u00f3\u017c to wyziera z onego zwierciad\u0142a\u201d, \u017ceby zacytowa\u0107 ko\u0144c\u00f3wk\u0119 Przygody w noc sylwestrow\u0105 <\/em>E. T. A. Hoffmanna? Ano tyle, \u017ceby traktowa\u0107 koprodukcje jako sp\u00f3jn\u0105 od pocz\u0105tku wizj\u0119 artystyczn\u0105, realizowan\u0105 pod batut\u0105 dyrygenta znaj\u0105cego si\u0119 na rzeczy, ze \u015bwiadomymi swych powinno\u015bci \u015bpiewakami, w uj\u0119ciu re\u017cysera, kt\u00f3ry umie czyta\u0107 partytur\u0119. Tymczasem w Polsce nic z tego nie wychodzi. Czekam na koniec powie\u015bci o utraconym odbiciu \u2013 kt\u00f3ry za spraw\u0105 oddanych sprawie realizator\u00f3w przeistoczy si\u0119 wreszcie w nowy pocz\u0105tek.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Je\u015bli nawet Offenbach nie obejrza\u0142 na scenie Les contes fantastiques d\u2019Hoffmann Jules\u2019a Barbiera i Michela Carr\u00e9 \u2013 co raczej ma\u0142o prawdopodobne, bo pary\u017canie po udanej premierze sztuki w 1851 roku pchali si\u0119 do Th\u00e9\u00e2tre de l’Od\u00e9on drzwiami i oknami \u2013 z pewno\u015bci\u0105 o niej us\u0142ysza\u0142. Na pomys\u0142 lu\u017anej adaptacji trzech opowiada\u0144 E. T. A. Hoffmanna … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-7086","6":"format-standard","7":"category-wedrowki-operowe"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7086","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7086"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7086\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7097,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7086\/revisions\/7097"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7086"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7086"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7086"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}