{"id":8052,"date":"2024-05-09T04:08:31","date_gmt":"2024-05-09T02:08:31","guid":{"rendered":"https:\/\/atorod.pl\/?p=8052"},"modified":"2024-05-15T12:55:08","modified_gmt":"2024-05-15T10:55:08","slug":"wspolkochac-przyszli-nie-wspolnienawidzic","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=8052","title":{"rendered":"Wsp\u00f3\u0142kocha\u0107 przyszli, nie wsp\u00f3\u0142nienawidzi\u0107"},"content":{"rendered":"

W po\u0142owie maja 1968 roku, dwa dni po zaj\u0119ciu Sorbony i rozpocz\u0119ciu strajku powszechnego we Francji, Jean-Louis Barrault otworzy\u0142 bramy Od\u00e9onu przed kilkutysi\u0119czn\u0105 rzesz\u0105 demonstrant\u00f3w. Nie podejrzewa\u0142, \u017ce wydarzenia rewolucji lipcowej roku 1830, kiedy teatr sta\u0142 si\u0119 jednym z g\u0142\u00f3wnych o\u015brodk\u00f3w aktywno\u015bci \u00f3wczesnej zbuntowanej m\u0142odzie\u017cy, powt\u00f3rz\u0105 si\u0119 w spotwornia\u0142ym kszta\u0142cie i wymkn\u0105 spod kontroli. W Dzielnicy \u0141aci\u0144skiej sta\u0142y ju\u017c pierwsze barykady z samochod\u00f3w, zwalonych drzew i mebli wyniesionych z uczelni. Na ulicach powiewa\u0142y czerwone sztandary socjalist\u00f3w i czarne flagi anarchist\u00f3w, w powietrzu unosi\u0142y si\u0119 opary gazu \u0142zawi\u0105cego. Protestuj\u0105cy studenci zrywali pokrywy z miejskich kub\u0142\u00f3w na \u015bmieci, \u017ceby u\u017cywa\u0107 ich jako tarcz w starciach z policj\u0105. Do\u0142\u0105czali do nich arty\u015bci, intelektuali\u015bci i coraz liczniejsze grupy agitator\u00f3w. W nocy z 16 na 17 maja Barrault zanotowa\u0142 w swoim dzienniku: \u201eczujemy si\u0119 zdradzani i nie mamy ochoty opowiada\u0107 si\u0119 po niczyjej stronie. Wzruszaj\u0105 nas tylko prawdziwi studenci. Wydaje mi si\u0119, \u017ce zostali zdradzeni tak samo jak my\u201d.<\/p>\n

Rewolta we W\u0142oszech zacz\u0119\u0142a si\u0119 du\u017co wcze\u015bniej i trwa\u0142a znacznie d\u0142u\u017cej, od 1966 a\u017c do jesieni 1969 roku. Przetoczy\u0142a si\u0119 przez uniwersytety w ca\u0142ym kraju, od Mediolanu i Turynu, przez Neapol i Padw\u0119, a\u017c po Genu\u0119 i Salerno. We W\u0142oszech \u2013 w przeciwie\u0144stwie do Francji \u2013 ruch studencki zr\u00f3s\u0142 si\u0119 od pocz\u0105tku z ruchem robotniczym. Studenci pomagali strajkuj\u0105cym redagowa\u0107 ulotki i organizowali wsp\u00f3lne spotkania, \u017ceby analizowa\u0107 przebieg wydarze\u0144 i snu\u0107 strategie na przysz\u0142o\u015b\u0107. Rz\u0105d skupi\u0142 si\u0119 przede wszystkim na torpedowaniu dzia\u0142alno\u015bci skrajnej lewicy. Zlekcewa\u017cy\u0142 ekstremist\u00f3w z drugiej strony, mi\u0119dzy innymi radykalny, neofaszystowski od\u0142am Ordine Nuovo. W grudniu 1969 dw\u00f3ch cz\u0142onk\u00f3w organizacji dokona\u0142o zamachu bombowego na Piazza Fontana w Mediolanie. Zgin\u0119\u0142o siedemna\u015bcie os\u00f3b. We W\u0142oszech sko\u0144czy\u0142 si\u0119 \u201epe\u0142zaj\u0105cy maj\u201d, zacz\u0119\u0142y si\u0119 \u201elata o\u0142owiu\u201d.<\/p>\n

Sto dwadzie\u015bcia lat wcze\u015bniej, w 1848 roku, gdy w Mediolanie wybuch\u0142y zamieszki nazwane p\u00f3\u017aniej \u201eCinque giornate\u201d, Verdi przebywa\u0142 akurat w Pary\u017cu. Na wie\u015b\u0107 o powstaniu wyruszy\u0142 do Lombardii i dotar\u0142 na miejsce 5 kwietnia, dwa tygodnie po zako\u0144czeniu zrywu. W li\u015bcie do Francesca Piavego oznajmi\u0142, \u017ce jest pijany ze szcz\u0119\u015bcia po zwyci\u0119stwie buntownik\u00f3w i nie zamierza marnowa\u0107 papieru na komponowanie, skoro lepiej go u\u017cy\u0107 do produkcji \u0142usek do pocisk\u00f3w. Pyrrusowe to by\u0142o zwyci\u0119stwo. Mediola\u0144czycy ponie\u015bli przesz\u0142o dwukrotnie wi\u0119ksze straty ni\u017c przep\u0119dzeni przez nich Austriacy, kt\u00f3rzy i tak wr\u00f3cili do miasta w lipcu. Risorgimento dobieg\u0142o kresu dopiero w 1871 roku i nie sko\u0144czy\u0142o si\u0119 zjednoczeniem wszystkich ziem zamieszkanych przez W\u0142och\u00f3w. Rok 1968 zmieni\u0142 oblicze \u015bwiata, ale wci\u0105\u017c jest tylko jednym z kamieni milowych na nieprzebytej drodze do zjednoczonej Europy.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Rivoluzione<\/em>, scena zbiorowa. Fot. Karl Forster<\/p>\n

Jacques Mallet du Pan by\u0142 rojalist\u0105, ale s\u0142usznie przyr\u00f3wna\u0142 rewolucj\u0119 do po\u017ceraj\u0105cego w\u0142asne dzieci Saturna. Tym tropem poszed\u0142 Krystian Lada w swoim najnowszym przedsi\u0119wzi\u0119ciu, zrealizowanym na zam\u00f3wienie brukselskiej La Monnaie i jej szefa Petera de Caluwe. To ju\u017c druga na tej scenie \u2013 po dobrze przyj\u0119tej Bastardzie <\/em>wed\u0142ug koncepcji \u00a0Oliviera Fredja \u2013 pr\u00f3ba wskrzeszenia barokowej konwencji pasticcio. O ile jednak zamys\u0142 Bastardy <\/em>polega\u0142 na wyodr\u0119bnieniu w\u0105tku kr\u00f3lowej El\u017cbiety z czterech oper Donizettiego i sklejeniu ich fragment\u00f3w w now\u0105, wci\u0105\u017c \u201etudorowsk\u0105\u201d ca\u0142o\u015b\u0107, o tyle Lada posun\u0105\u0142 si\u0119 znacznie dalej, tworz\u0105c rasowe pasticcio: ca\u0142kiem now\u0105 opowie\u015b\u0107 opart\u0105 na materiale muzycznym z szesnastu oper Verdiego, powsta\u0142ych w pocz\u0105tkowej fazie walk o zjednoczenie W\u0142och. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 dyptyku, Rivoluzione<\/em>, rozgrywa si\u0119 w burzliwej scenerii rozruch\u00f3w 1968 roku, druga, Nostalgia <\/em>\u2013 czterdzie\u015bci lat p\u00f3\u017aniej, kiedy wspomnienia rewolucji od\u017cywaj\u0105 na pewnym wernisa\u017cu, pod wp\u0142ywem nawi\u0105zuj\u0105cej do tamtych wydarze\u0144 instalacji rze\u017abiarskiej.<\/p>\n

Pomys\u0142 szalony, wymagaj\u0105cy benedykty\u0144skiej pracy dramaturgicznej i pieczo\u0142owitego wyboru dostosowanych do koncepcji fragment\u00f3w (zaczerpni\u0119tych mi\u0119dzy innymi z Oberta,<\/em> Ernaniego, Stiffelia, I Lombardi alla prima crociata<\/em>, Attili, I due Foscari<\/em>, Giovanny d\u2019Arco <\/em>i Un giorno di<\/em> regno<\/em>, ale tak\u017ce z Nabucca <\/em>i Makbeta<\/em>), a mimo to udany i \u2013 paradoksalnie \u2013 pod wieloma wzgl\u0119dami prawdziwie \u201everdiowski\u201d z ducha. Je\u015bli purystom czegokolwiek zabrak\u0142o, to skomponowanego specjalnie na t\u0119 okoliczno\u015b\u0107 muzycznego spoiwa, kt\u00f3re nada\u0142oby obu cz\u0119\u015bciom poz\u00f3r \u201eprawdziwej\u201d XIX-wiecznej opery. Lada poszed\u0142 jednak inn\u0105 drog\u0105, \u0142\u0105cz\u0105c poszczeg\u00f3lne elementy filmowymi wstawkami z udzia\u0142em \u015bpiewak\u00f3w w m\u00f3wionych interakcjach i monologach, dzi\u0119ki czemu unikn\u0105\u0142 \u201eska\u017cenia\u201d muzyki Verdiego jakimkolwiek obcym cia\u0142em muzycznym. I zapewne post\u0105pi\u0142 s\u0142usznie: mozaikowo\u015b\u0107 u\u017cytych \u015brodk\u00f3w teatralnych znacznie lepiej pasuje do wykoncypowanej przez niego narracji, przedzielonej czterdziestoletni\u0105 cezur\u0105, wci\u0105\u017c jednak osadzonej w nieodleg\u0142ej przesz\u0142o\u015bci.<\/p>\n

W Rivoluzione <\/em>akcja p\u0119dzi naprz\u00f3d jak t\u0142um rozjuszonych demonstrant\u00f3w. Lada fenomenalnie rozgrywa sceny zbiorowe, wplata w akcj\u0119 fragmenty dokumentalnych film\u00f3w z epoki, wzmacnia wyd\u017awi\u0119k arii, cabalett i ansambli udzia\u0142em tancerzy ulicznych (znakomita choreografia Michiela Vandevelde). W jak zwykle czystej przestrzeni scenicznej (autorem ca\u0142ej koncepcji jest Lada, w realizacji scenografii i materia\u0142\u00f3w wideo wspierany odpowiednio przez \u0141ukasza Misztala i J\u00e9r\u00e9my\u2019ego Adonisa; kostiumy zaprojektowa\u0142 Adrian Stapf), znakomicie o\u015bwietlonej przez Aleksandra Prowali\u0144skiego, prz\u0119dzie si\u0119 ni\u0107 i\u015bcie verdiowskiej intrygi. Osiow\u0105 postaci\u0105 jest stoczniowiec Carlo, przyjaciel Giuseppe, studenta in\u017cynierii i syna wp\u0142ywowego oficera policji. Ich \u201eniew\u0142a\u015bciwa klasowo\u201d relacja wynika ze wsp\u00f3lnego zami\u0142owania do boksu. Giuseppe chodzi z Cristin\u0105, studentk\u0105 szko\u0142y filmowej, kt\u00f3ra wci\u0105\u017c nie mo\u017ce si\u0119 wyleczy\u0107 z dawnej mi\u0142o\u015bci do Carla. Laura, siostra Giuseppe, studentka klasy skrzypiec, zwi\u0105zana z zakochanym w niej po uszy pianist\u0105 Lorenzem, ulega narastaj\u0105cej fascynacji zab\u00f3jczo przystojnym Carlem i porzuca bur\u017cuazyjne idea\u0142y na rzecz hase\u0142 rewolty. Wszystko zmierza do dramatycznego fina\u0142u na barykadach: Laura pope\u0142nia samob\u00f3jstwo i decyzj\u0105 t\u0142umu do\u0142\u0105cza do korowodu wielkich m\u0119czennik\u00f3w rewolucji.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Rivoluzione. <\/em>Nino Machaidze (Laura). Fot. Karl Forster<\/p>\n

Ta historia mog\u0142aby dzia\u0107 si\u0119 w dowolnym miejscu \u00f3wczesnej Europy: w Pary\u017cu, Mediolanie, rozje\u017cd\u017canej czo\u0142gami Pradze, a nawet marcowej Warszawie. \u0179r\u00f3de\u0142 inspiracji Lady mo\u017cna by doszukiwa\u0107 si\u0119 w Marzycielach <\/em>Bertolucciego albo w filmach francuskich re\u017cyser\u00f3w Nowej Fali. Tyle \u017ce pro\u015bciej odnale\u017a\u0107 je we wczesnych operach Verdiego, w kt\u00f3rych nieustannie rozbrzmiewa \u201emuzyka karabin\u00f3w i armat\u201d, a m\u0142odzie\u0144cze idea\u0142y \u015bcieraj\u0105 si\u0119 z porywami r\u00f3wnie m\u0142odzie\u0144czych uczu\u0107 w skomplikowanych wielok\u0105tach mi\u0142osnych. Lada wykorzysta\u0142 potencja\u0142 Verdiowskiej konwencji do cna. Laurze powierzy\u0142 partie przeznaczone na sopran o zabarwieniu dramatycznym, Cristinie \u2013 odpowiednie dla \u015bpiewaczki wiernej tradycji w\u0142oskiego belcanta spod znaku Donizettiego i Belliniego. Charyzmatyczny Carlo jest typowym verdiowskim tenorem, Giuseppe, bohater niejednoznaczny, \u015bpiewa stosownym dla tej postaci barytonem. No\u015bnikiem gniewu i zawiedzionych uczu\u0107 Lorenza jest g\u0142os basowy.<\/p>\n

Lada z niebywa\u0142\u0105 wra\u017cliwo\u015bci\u0105 \u201ez\u0142ama\u0142\u201d t\u0119 konwencj\u0119 w rozgrywaj\u0105cej si\u0119 czterdzie\u015bci lat p\u00f3\u017aniej Nostalgii<\/em>. Nie ma ju\u017c Cristiny. Jej c\u00f3rka Virginia odziedziczy\u0142a po zmar\u0142ej matce zami\u0142owanie do sztuki filmowej, subteln\u0105 urod\u0119 i nie mniej subtelny g\u0142os (Lada obsadzi\u0142 w tej roli t\u0119 sam\u0105 \u015bpiewaczk\u0119). Bohaterowie si\u0119 postarzeli. Carlo \u015bpiewa barytonem, Giuseppe basem, Lorenzo przestaje \u015bpiewa\u0107 w og\u00f3le (basa zast\u0105pi\u0142 aktor Denis Rudge). W tenorze Icilia, zaanga\u017cowanego politycznie artysty, pobrzmiewa odleg\u0142ym echem g\u0142os m\u0142odego Carla. Na scen\u0119 wkracza Donatella, w\u0142a\u015bcicielka galerii sztuki, kt\u00f3ra urz\u0105dza podw\u00f3jny wernisa\u017c filmu Virginii i rze\u017aby jej ch\u0142opaka Icilii, zatytu\u0142owanej \u201eBarykada 1968\u201d. Ten archetyp verdiowskiej primadonny sprowokuje w finale katharsis na miar\u0119 antycznej tragedii: bezwiednie u\u015bwiadomi Virginii, kto jest naprawd\u0119 jej ojcem, przywo\u0142a z za\u015bwiat\u00f3w ducha Laury, wyzwoli w trzech starych m\u0119\u017cczyznach u\u015bpion\u0105 energi\u0119, ka\u017ce im zniszczy\u0107 dzie\u0142o Icilii i rozp\u0119dzi\u0107 demony rewolucji, kt\u00f3ra po\u017car\u0142a wszystko, co kiedy\u015b kochali.<\/p>\n

Kilka obraz\u00f3w z tego dyptyku g\u0142\u0119boko zapad\u0142o mi w pami\u0119\u0107: ciel\u0119cy zachwyt dziewczyny na widok atomowego grzyba, zd\u0142awiony po chwili bezbrze\u017cnym smutkiem ch\u00f3ru \u201ePatria opressa\u201d z Makbeta<\/em>; fina\u0142 trzeciego aktu Rivoluzione<\/em>, przywo\u0142uj\u0105cy na my\u015bl upiorne skojarzenia z Tratw\u0105 Meduzy <\/em>G\u00e9ricaulta i kilkoma p\u0142\u00f3tnami Delacroix; symboliczny koniec Nostalgii<\/em>, w kt\u00f3rym Lorenzo pr\u00f3buje ocali\u0107 z orgii zniszczenia gipsowe popiersie Verdiego. Po raz kolejny zetkn\u0119\u0142am si\u0119 z ultranowoczesnym teatrem operowym, precyzyjnie wyre\u017cyserowanym, misternie z\u0142o\u017conym z mn\u00f3stwa idealnie pasuj\u0105cych do siebie kawa\u0142k\u00f3w, a zarazem odnosz\u0105cym si\u0119 do spu\u015bcizny kompozytora z wierno\u015bci\u0105 granicz\u0105c\u0105 z ho\u0142dem.<\/p>\n

Ogromna w tym zas\u0142uga wszystkich uczestnicz\u0105cych w tym przedsi\u0119wzi\u0119ciu muzyk\u00f3w, przede wszystkim dyrygenta Carla Goldsteina, \u0142\u0105cz\u0105cego podziwu godn\u0105 znajomo\u015b\u0107 Verdiowskiego idiomu ze zmys\u0142ow\u0105 \u017carliwo\u015bci\u0105 interpretacji. W partii Laury \u015bwietnie wypad\u0142a Nino Machaidze, \u015bpiewaj\u0105ca nieskaziteln\u0105 emisj\u0105, sopranem pot\u0119\u017cnym i doskonale rozwini\u0119tym w g\u00f3rnym odcinku skali, cho\u0107 niezbyt no\u015bnym w \u015brednicy. Enea Scala, obdarzony tenorem soczystym i niezmordowanym, idealnym do roli Carla w Rivoluzione<\/em>, m\u00f3g\u0142by odrobin\u0119 wyrazi\u015bciej r\u00f3\u017cnicowa\u0107 dynamik\u0119, ten drobny mankament z\u0142o\u017c\u0119 jednak na karb zapa\u0142u, kt\u00f3ry pozwoli\u0142 mu zbudowa\u0107 tym bardziej przekonuj\u0105c\u0105 posta\u0107 m\u0142odego buntownika. Scott Hendricks, jego starsze wcielenie w Nostalgii<\/em>, dysponuje barytonem niedu\u017cym i do\u015b\u0107 chropawym, co w drugiej cz\u0119\u015bci dyptyku nale\u017cy paradoksalnie uzna\u0107 za atut. Obydwaj wykonawcy partii Giuseppe, baryton Vittorio Prato i bas Giovanni Battista Parodi, wywi\u0105zali si\u0119 ze swych zada\u0144 bez zarzutu. Podziwiam si\u0142\u0119 wyrazu interpretacji Justina Hopkinsa (Lorenzo), cho\u0107 jego ciemny, aksamitny bas zdecydowanie zyska\u0142by na urodzie, gdyby artysta nie mia\u0142 sk\u0142onno\u015bci do \u015bpiewu na obni\u017conej krtani. W niewielkiej roli Icilia dobrze si\u0119 sprawi\u0142 Paride Cataldo, obdarzony d\u017awi\u0119cznym i bogatym w barwie tenorem lirycznym.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Nostalgia. <\/em>Scott Hendricks (Carlo) i Helena Dix (Donatella). Fot. Karl Forster<\/p>\n

Najlepsze jak zwykle zachowa\u0142am sobie na koniec. Sensacj\u0105 dyptyku okaza\u0142a si\u0119 Gabriela Legun w podw\u00f3jnej roli Cristiny i Virginii, fenomenalnie uzdolniona polska sopranistka, zwyci\u0119\u017cczyni Konkursu imienia Ady Sari w 2019 roku, kt\u00f3rej wr\u00f3\u017c\u0119 pi\u0119kn\u0105 mi\u0119dzynarodow\u0105 karier\u0119. Z\u0142ocisty, mi\u0119kki g\u0142os Legun ju\u017c teraz imponuje nieskaziteln\u0105 technik\u0105, a je\u015bli jej interpretacje s\u0105 jeszcze chwilami \u201eprzezroczyste\u201d, z pewno\u015bci\u0105 nabior\u0105 ekspresji w miar\u0119 gromadzenia przez ni\u0105 do\u015bwiadcze\u0144 scenicznych. Drug\u0105 per\u0142\u0105 w wokalnej koronie Rivoluzione e Nostalgia <\/em>by\u0142a niew\u0105tpliwie Helena Dix (Donatella), obdarzona gi\u0119tkim, zmys\u0142owym, prawdziwie verdiowskim sopranem, kt\u00f3rym w\u0142ada na tyle \u015bwiadomie, by z wielkiej sceny szale\u0144stwa Lady Makbet uczyni\u0107 zarazem ol\u015bniewaj\u0105cy popis bel canto, jak i przewrotn\u0105 parodi\u0119 zwi\u0105zanej z t\u0105 rol\u0105 konwencji. W dzisiejszych teatrach operowych rzadko si\u0119 trafia tak celne po\u0142\u0105czenie znakomitego \u015bpiewu i wybitnej gry aktorskiej z niezr\u00f3wnanym poczuciem humoru.<\/p>\n

Jean-Louis Barrault pisa\u0142 nied\u0142ugo po wydarzeniach majowych 1968 roku, \u017ce ulice Pary\u017ca zagarn\u0119\u0142a nienawi\u015b\u0107, \u017ce ludzie d\u0142ugo nie b\u0119d\u0105 mogli sobie u\u015bwiadomi\u0107 donios\u0142o\u015bci i konsekwencji tamtych wydarze\u0144. Chyba ju\u017c przysz\u0142a pora. Krystian Lada i wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rcy sukcesu jego brukselskiego dyptyku zacz\u0119li wygrzebywa\u0107 spod tamtej nienawi\u015bci pierwsze okruchy mi\u0142o\u015bci \u2013 tej, kt\u00f3ra zgin\u0119\u0142a, tej, kt\u00f3ra od\u017cy\u0142a po latach, i tej, kt\u00f3ra trwa\u0107 b\u0119dzie wiecznie. Jak w muzyce Verdiego, kt\u00f3ra okaza\u0142a si\u0119 idealnym wehiku\u0142em opowie\u015bci o ca\u0142kiem innych czasach.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W po\u0142owie maja 1968 roku, dwa dni po zaj\u0119ciu Sorbony i rozpocz\u0119ciu strajku powszechnego we Francji, Jean-Louis Barrault otworzy\u0142 bramy Od\u00e9onu przed kilkutysi\u0119czn\u0105 rzesz\u0105 demonstrant\u00f3w. Nie podejrzewa\u0142, \u017ce wydarzenia rewolucji lipcowej roku 1830, kiedy teatr sta\u0142 si\u0119 jednym z g\u0142\u00f3wnych o\u015brodk\u00f3w aktywno\u015bci \u00f3wczesnej zbuntowanej m\u0142odzie\u017cy, powt\u00f3rz\u0105 si\u0119 w spotwornia\u0142ym kszta\u0142cie i wymkn\u0105 spod kontroli. W … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-8052","6":"format-standard","7":"category-wedrowki-operowe"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8052","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8052"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8052\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8068,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8052\/revisions\/8068"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8052"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8052"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8052"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}