{"id":8087,"date":"2024-05-29T12:16:26","date_gmt":"2024-05-29T10:16:26","guid":{"rendered":"https:\/\/atorod.pl\/?p=8087"},"modified":"2024-06-21T13:06:24","modified_gmt":"2024-06-21T11:06:24","slug":"mroczna-czulosc-sarabandy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=8087","title":{"rendered":"Mroczna czu\u0142o\u015b\u0107 sarabandy"},"content":{"rendered":"

Agatha Christie powiedzia\u0142a kiedy\u015b, \u017ce przeczytane ksi\u0105\u017cki wracaj\u0105 do nas w spos\u00f3b niezwyk\u0142y. Podobnie bywa z muzyk\u0105. W zesz\u0142ym roku dotar\u0142am do Getyngi wprost z Wenecji, po inscenizacji Il trionfo del Tempo e del Disinganno<\/em> w Teatro Malibran \u2013 i nie spodziewa\u0142am si\u0119, \u017ce pojedyncze arie z tego oratorium b\u0119d\u0105 do mnie wraca\u0142y nie tylko na Festiwalu H\u00e4ndlowskim, ale te\u017c kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej na Bayreuth Baroque. W tym sezonie zamierza\u0142am pojawi\u0107 si\u0119 na ko\u0144c\u00f3wce gety\u0144skiego \u015bwi\u0119ta, ale musia\u0142am zmieni\u0107 plany i zjecha\u0142am na pierwsze trzy dni imprezy \u2013 zainaugurowanej w\u0142a\u015bnie Il trionfo <\/em>w wykonaniu solist\u00f3w oraz FestspielOrchester pod kierunkiem George\u2019a Petrou. \u201eLascia la spina\u201d zn\u00f3w wr\u00f3ci\u0142a do mnie nazajutrz. I to niejeden raz. W spos\u00f3b tyle\u017c niezwyk\u0142y, ile nieoczekiwany.<\/p>\n

Tegoroczna inauguracja odby\u0142a si\u0119 w \u015bwie\u017co odnowionej Stadthalle na skraju miejskiej star\u00f3wki. Przysz\u0142o\u015b\u0107 pot\u0119\u017cnego gmachu, wzniesionego na pocz\u0105tku lat 60. wed\u0142ug projektu Rainera Schella, jeszcze niedawno wisia\u0142a na w\u0142osku. Budowla by\u0142a w fatalnym stanie technicznym. Cz\u0119\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w do tej pory nie oswoi\u0142a si\u0119 z jego modernistyczn\u0105 estetyk\u0105: przede wszystkim z nietypow\u0105 elewacj\u0105 z opalizuj\u0105cych p\u0142yt ceramicznych, kt\u00f3rej Stadthalle zawdzi\u0119cza z\u0142o\u015bliwy przydomek \u201epieca kaflowego\u201d. Pojawi\u0142y si\u0119 w\u0105tpliwo\u015bci, czy ods\u0142oni\u0119cie azbestowych element\u00f3w konstrukcji w trakcie renowacji nie stworzy zagro\u017cenia dla zdrowia ludno\u015bci. Prace remontowe przed\u0142u\u017cy\u0142y si\u0119 w zwi\u0105zku z pandemi\u0105 i zamkn\u0119\u0142y w kwocie przesz\u0142o dwukrotnie wy\u017cszej ni\u017c planowano. G\u0142osy krytyki nie milk\u0142y nawet po uroczystym otwarciu Stadthalle w styczniu 2024 roku. Specjali\u015bci utyskiwali mi\u0119dzy innymi na wady akustyczne sali koncertowej, kt\u00f3rych mimo kosztownych zabieg\u00f3w nie uda\u0142o si\u0119 zniwelowa\u0107 w przestrzeni odtworzonej zgodnie z pierwotnym za\u0142o\u017ceniem architektonicznym.<\/p>\n

Nie da si\u0119 ukry\u0107, Musikverein to nie jest, i wielbiciele XIX-wiecznej symfoniki z pewno\u015bci\u0105 maj\u0105 prawo czu\u0107 si\u0119 rozczarowani. H\u00e4ndlowskie oratorium z udzia\u0142em niewielkiej orkiestry i czworga solist\u00f3w zabrzmia\u0142o jednak w Stadthalle wystarczaj\u0105co selektywnie i przejrzy\u015bcie, by s\u0142uchacze mogli w pe\u0142ni doceni\u0107 puls, emocje i dramaturgi\u0119 tego m\u0142odzie\u0144czego arcydzie\u0142a. Wykonanie zosta\u0142o dyskretnie wyre\u017cyserowane przez Ilk\u0119 Seifert, asystentk\u0119 Sashy Waltz przy warszawskim spektaklu Matsukaze<\/em> Hosokawy, wspartej przez innych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w niemieckiej choreografki: Folkerta Uhdego, tw\u00f3rc\u0119 symbolicznych, nierozpraszaj\u0105cych uwagi projekcji wideo, oraz odpowiedzialnego za \u015bwiat\u0142a J\u00f6rga Bittnera. Na nic jednak zda\u0142yby si\u0119 ich starania, gdyby nie przemy\u015blana interpretacja Petrou, kt\u00f3ry zdecydowa\u0142 si\u0119 na wyj\u0105tkowo trudny \u2013 i po mistrzowsku zrealizowany przez muzyk\u00f3w \u2013 zamys\u0142 stopniowego, niemal niezauwa\u017calnego spowalniania narracji a\u017c po ostateczne \u201ezatrzymanie czasu\u201d. FestspielOrchester G\u00f6ttingen, za\u0142o\u017cona w 2006 przez Nicholasa McGegana, kt\u00f3ry uwzgl\u0119dni\u0142 w jej sk\u0142adzie instrumentalist\u00f3w zwi\u0105zanych od dawna z festiwalem, dor\u00f3wnuje poziomem najlepszym zespo\u0142om barokowym w Europie. Petrou umie nie tylko zestroi\u0107 j\u0105 w jednobrzmi\u0105cy organizm, ale te\u017c da\u0107 pole do popisu poszczeg\u00f3lnym wirtuozom (na czele z fenomenaln\u0105 oboistk\u0105 Susanne Regel, obdarzonym wyj\u0105tkowym wyczuciem stylu organist\u0105 Fernandem Aguado oraz koncertmistrzyni\u0105, o kt\u00f3rej za chwil\u0119). \u015awietnie te\u017c wsp\u00f3\u0142pracuje ze \u015bpiewakami, kt\u00f3rzy stworzyli przekonuj\u0105cy kwartet \u201e\u017cywych\u201d alegorii \u2013 mimo niespodziewanej zmiany w obsadzie partii Bellezzy.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Il trionfo del Tempo e del Disinganno<\/em>. W g\u0142\u0119bi na ekranie Xavier Sabata (Disinganno) i Emanuel Tomljenovi\u0107 (Tempo); na pierwszym planie Em\u00f6ke Barath (Piacere) i Anna Denis (Bellezza). Fot. Alciro Theodoro da Silva<\/p>\n

A mo\u017ce w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki tej zmianie, bo niedysponowan\u0105 Louise Kem\u00e9ny zast\u0105pi\u0142a zjawiskowa, tak\u017ce pod wzgl\u0119dem aktorskim, Anna Dennis \u2013 dysponuj\u0105ca wyrazistym sopranem, kt\u00f3rego barw\u0119 potrafi cieniowa\u0107, jakby miesza\u0142a pigmenty na palecie. Doskona\u0142e wra\u017cenie wywar\u0142a na mnie Em\u00f6ke Barath w roli Piacere \u2013 sopranistka o g\u0142osie ciemnym, bogatym w alikwoty i znakomicie podpartym, co udowodni\u0142a w arii \u201eLascia la spina\u201d, za\u015bpiewanej w wyj\u0105tkowo wolnym, \u201ezastygaj\u0105cym\u201d tempie. Zaskakuj\u0105co dobrze wypad\u0142 Xavier Sabata jako Disinganno, wynagradzaj\u0105c pewne niedostatki blakn\u0105cego ju\u017c kontratenoru m\u0105dro\u015bci\u0105 interpretacji. M\u0142odziutki Emanuel Tomljenovi\u0107, obdarzony pe\u0142nym, urodziwym i \u015bwietnie ustawionym tenorem, bez trudu pokona\u0142 wszelkie trudno\u015bci partii Tempo, cho\u0107 akurat w jego przypadku zabrak\u0142o mi g\u0142\u0119bszej refleksji nad tekstem.<\/p>\n

Niezale\u017cnie od walor\u00f3w muzycznych wykonania, publiczno\u015b\u0107 zapami\u0119ta\u0142a te\u017c pi\u0119kny, a zarazem prosty zabieg re\u017cyserki, \u017ceby w finale Bellezza uj\u0119\u0142a za r\u0119k\u0119 pierwsz\u0105 skrzypaczk\u0119 Elizabeth Blumenstock, wyprowadzi\u0142a j\u0105 z orkiestry, usadowi\u0142a na krze\u015ble z przodu sceny i za\u015bpiewa\u0142a \u201eTu del Ciel ministro eletto\u201d w tak intymnym duecie z koncertmistrzyni\u0105, by s\u0142uchacze zapomnieli o ca\u0142ym \u015bwiecie. Kto wie, czy nie bardziej ni\u017c \u015bpiew wzruszy\u0142a mnie stylowa gra weteranki nurtu wykonawstwa historycznego, prowadz\u0105cej smyczek po strunach instrumentu, kt\u00f3ry by\u0142 ju\u017c \u201edoros\u0142y\u201d, kiedy H\u00e4ndel dopiero si\u0119 rodzi\u0142.<\/p>\n

Nazajutrz po ol\u015bniewaj\u0105cej inauguracji przenie\u015bli\u015bmy si\u0119 do Deutsches Theater, gdzie rokrocznie odbywa si\u0119 premiera nowej inscenizacji kt\u00f3rej\u015b z oper patrona festiwalu. Tym razem organizatorzy sprawili niekt\u00f3rym bywalcom niespodziank\u0119, w\u0142\u0105czaj\u0105c si\u0119 w coraz szersz\u0105 kampani\u0119 wskrzeszenia gatunku pasticcio. Pisa\u0142am o niej wielokrotnie, zw\u0142aszcza w kontek\u015bcie Rivoluzione e Nostalgia <\/em>w La Monnaie, nie musz\u0119 wi\u0119c nikogo przekonywa\u0107, jak gor\u0105co jej kibicuj\u0119. Nie musz\u0119 te\u017c dodawa\u0107, \u017ce stworzenie dobrego pasticcia wymaga ogromnej wiedzy, nie tylko muzykologicznej; mr\u00f3wczej pracy i anielskiej cierpliwo\u015bci; nade wszystko za\u015b prawdziwej wiary w trwa\u0142o\u015b\u0107 i si\u0142\u0119 przekazu formy operowej.<\/p>\n

Krystian Lada udowodni\u0142, \u017ce z fragment\u00f3w oper Verdiego mo\u017cna z\u0142o\u017cy\u0107 sp\u00f3jn\u0105 opowie\u015b\u0107 o rewolcie 1968 roku i jej dalekosi\u0119\u017cnych konsekwencjach. George Petrou i Laurence Dale \u2013 znakomity tenor brytyjski, kt\u00f3ry po zako\u0144czeniu triumfalnej kariery zaj\u0105\u0142 si\u0119 re\u017cyseri\u0105 i dyrygentur\u0105 \u2013 podeszli do rzeczy z pozoru bardziej zachowawczo, tworz\u0105c H\u00e4ndlowskie pasticcio na motywach opowiadania Balzaka Sarrasine<\/em>. Ma\u0142o kto jednak pami\u0119ta, \u017ce drugie \u017cycie tej literackiej miniatury z 1830 roku zacz\u0119\u0142o si\u0119 w\u0142a\u015bnie w roku 1968 \u2013 od po\u015bwi\u0119conego jej seminarium Rolanda Barthes\u2019a, kt\u00f3ry zapis swoich wyk\u0142ad\u00f3w w paryskiej \u00c9cole pratique des hautes \u00e9tudes opublikowa\u0142 w s\u0142ynnej ksi\u0105\u017cce S\/Z<\/em>. Dokona\u0142 w niej brawurowej dekonstrukcji \u201elogiki fabu\u0142y\u201d, kt\u00f3rej osi\u0105 jest historia m\u0142odego, zbuntowanego rze\u017abiarza i jego obsesyjnej mi\u0142o\u015bci do pi\u0119knej \u015bpiewaczki Zambinelli \u2013 niech\u0119tnej nawi\u0105zaniu bli\u017cszej znajomo\u015bci z artyst\u0105, kt\u00f3ry nie ma poj\u0119cia, \u017ce obiekt jego westchnie\u0144 jest w rzeczywisto\u015bci pi\u0119knym kastratem.<\/p>\n

Na s\u0142abo\u015b\u0107 nowej teorii znacze\u0144 Barthes\u2019a wskazywa\u0142a mi\u0119dzy innymi Ewa Bie\u0144kowska, pisz\u0105c, \u017ce z lektury S\/Z <\/em>wynios\u0142a raczej wra\u017cenie obcowania z cz\u0142owiekiem, dla kt\u00f3rego \u201eczytanie jest rozkosz\u0105 i kt\u00f3ry tej subtelnej przyjemno\u015bci chcia\u0142by i nam udzieli\u0107\u201d. Ksi\u0105\u017cka odbi\u0142a si\u0119 jednak szerokim echem w \u015bwiecie i poci\u0105gn\u0119\u0142a za sob\u0105 fal\u0119 zainteresowania zapomnianym utworem Balzaka, z oczywistych wzgl\u0119d\u00f3w tak\u017ce w\u015br\u00f3d muzyk\u00f3w i ludzi teatru. Histori\u0119 Sarrasine\u2019a i Zambinelli opowiedzia\u0142 mi\u0119dzy innymi Neil Bartlett w g\u0142o\u015bnym niegdy\u015b wodewilu operowym z muzyk\u0105 Nicolasa Bloomfielda.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Sarrasine<\/em>. Juan Sancho w roli tytu\u0142owej i Samuel Mari\u00f1o jako Zambinella. Fot. Alciro Theodoro da Silva<\/p>\n

Petrou i Dale podeszli do Sarrasine <\/em>w taki spos\u00f3b, w jaki Bie\u0144kowska wyobrazi\u0142a sobie kiedy\u015b zaczytanego w Balzaku Barthes\u2019a, kt\u00f3ry \u201esmakuje ka\u017cde s\u0142owo, przywo\u0142uje na pomoc (\u2026) ca\u0142e swoje wykszta\u0142cenie, wszystkie wiadomo\u015bci i skojarzenia, jakich dostarcza solidna i szeroko zakrojona edukacja\u201d. Petrou skompilowa\u0142 materia\u0142 muzyczny dwuaktowego pasticcia wy\u0142\u0105cznie z utwor\u00f3w H\u00e4ndla \u2013 fragment\u00f3w oper, kantat i oratori\u00f3w (cz\u0119sto w wersjach alternatywnych lub odrzuconych przez kompozytora), ale te\u017c wyimk\u00f3w z concerti grossi \u2013 z nawracaj\u0105cym motywem sarabandy, kt\u00f3ra objawia si\u0119 pod najrozmaitszymi postaciami, od fragmentu instrumentalnego z Almiry, <\/em>przez ari\u0119 \u201eLascia la spina\u201d z Il trionfo<\/em>, a\u017c po pami\u0119tn\u0105 z Barry\u2019ego Lyndona <\/em>saraband\u0119 z Suity d-moll <\/em>HWV 437. Dale uzupe\u0142ni\u0142 libretto dialogami francuskimi i w\u0142oskimi.<\/p>\n

Tw\u00f3rcy dochowali wierno\u015bci Balzakowskiej \u201eopowie\u015bci w opowie\u015bci\u201d, uwypuklaj\u0105c zar\u00f3wno dwa r\u00f3wnolegle rozwijane w\u0105tki mi\u0142osne \u2013 czyli zaloty Narratora, uto\u017csamionego tutaj z Balzakiem, do Madame de Rochefide, oraz wcze\u015bniejsze o lat kilkadziesi\u0105t zauroczenie Sarrasine\u2019a kastratem Zambinell\u0105 \u2013 jak i obecne w literackim pierwowzorze zderzenia przeciwie\u0144stw: mroku z przepychem, m\u0142odo\u015bci ze staro\u015bci\u0105, urody z brzydot\u0105. Pomog\u0142y w tym oszcz\u0119dne, dobrze o\u015bwietlone przez Johna Bishopa dekoracje Giorginy Germanou, na kt\u00f3rych tle scenografka tym skuteczniej budowa\u0142a wielow\u0105tkow\u0105 struktur\u0119 narracji przy u\u017cyciu sugestywnych kostium\u00f3w. Dodajmy, \u017ce w bardzo dobrej wsp\u00f3\u0142pracy z re\u017cyserem, kt\u00f3ry poprowadzi\u0142 solist\u00f3w \u2013 oraz towarzysz\u0105cych im w rolach pobocznych troje aktor\u00f3w Deutsches Theater \u2013 z i\u015bcie brytyjsk\u0105 precyzj\u0105.<\/p>\n

G\u0142\u00f3wny ci\u0119\u017car spocz\u0105\u0142 na czworgu \u015bpiewak\u00f3w, z kt\u00f3rych odbiorcom najbardziej zapad\u0142 w pami\u0119\u0107 Samuel Mari\u00f1o w roli Zambinelli. Istotnie, jakby dla niego stworzonej: wenezuelski sopranista odznacza si\u0119 nie tylko nietypowym g\u0142osem, ale te\u017c intryguj\u0105c\u0105, androgyniczn\u0105 urod\u0105, kt\u00f3ra w po\u0142\u0105czeniu z niez\u0142ym rzemios\u0142em aktorskim pozwoli\u0142a mu stworzy\u0107 przekonuj\u0105c\u0105 posta\u0107 nieszcz\u0119\u015bliwego kastrata. W przeciwie\u0144stwie do wi\u0119kszo\u015bci koleg\u00f3w po fachu nie podzielam jednak zachwyt\u00f3w nad wokaln\u0105 stron\u0105 jego popisu. Mari\u00f1o dysponuje sopranem niew\u0105tpliwie urodziwym, ale niepopartym rzeteln\u0105 technik\u0105 \u2013 cho\u0107 z pewno\u015bci\u0105 potrafi \u201eoszukiwa\u0107\u201d spektakularnymi, cz\u0119sto niepowi\u0105zanymi z logik\u0105 frazy trylami, oraz innymi, nie zawsze stylowymi ozdobnikami. Wolumen ma nik\u0142y i nie umie nawet tego ukry\u0107: na dobr\u0105 spraw\u0119 wyczerpa\u0142 ca\u0142y sw\u00f3j potencja\u0142 w arii \u201eL\u2019armi implora\u201d z pierwszego aktu. Pod wzgl\u0119dem muzycznym zdecydowanie g\u00f3rowa\u0142 nad nim Juan Sancho w roli tytu\u0142owej, \u015bpiewak, z kt\u00f3rym zetkn\u0119\u0142am si\u0119 po raz pierwszy na \u017cywo w ubieg\u0142ym roku w Madrycie, przy okazji premiery Achille in Sciro <\/em>Corsellego. Pewien nadmiar ekspresji w jego soczystym tenorze \u2013 ra\u017c\u0105cy w\u00f3wczas w partii Nearco \u2013 tym razem sprawdzi\u0142 si\u0119 doskonale jako no\u015bnik mi\u0142osnych cierpie\u0144 Sarrasine\u2019a. W pi\u0119kn\u0105 i subteln\u0105 Madame de Rochefide wcieli\u0142a si\u0119 grecka sopranistka Myrsini Margariti, obdarzona g\u0142osem \u015bwietlistym i szeroko otwartym w g\u00f3rnym rejestrze, aczkolwiek chwilami zanadto rozwibrowanym. Na mi\u0119ciutki, roziskrzony barwami basso cantante<\/em> Sretena Manojlovicia (Balzac) zwr\u00f3ci\u0142am uwag\u0119 ju\u017c w 2019 roku, w wiede\u0144skiej Halce <\/em>pod batut\u0105 \u0141ukasza Borowicza, w kt\u00f3rej powierzono mu epizodyczn\u0105 rol\u0119 Dudziarza. Wtedy te\u017c doceni\u0142am jego talent aktorski, cho\u0107 Mariusz Treli\u0144ski obszed\u0142 si\u0119 do\u015b\u0107 bezceremonialnie z kreowan\u0105 przez niego postaci\u0105. Spos\u00f3b, w jaki Manojlovi\u0107 zbudowa\u0142 charakter Lotaria w przedstawieniu Flavia <\/em>na ubieg\u0142orocznym Bayreuth Baroque, sta\u0142 si\u0119 przedmiotem pog\u0142\u0119bionej analizy kilkorga moich student\u00f3w w warszawskiej Akademii Teatralnej. Jego Balzac w Sarrasine <\/em>dowodzi konsekwentnego rozwoju artysty, zar\u00f3wno w warstwie wokalnej (cudownie nami\u0119tny, \u201ewyszeptany\u201d duet z Madame de Rochefide w I akcie), jak i aktorskiej. Laurence Dale powierzy\u0142 mu niezmiernie trudne zadanie wcielenia si\u0119 w uczestnika zdarze\u0144, a zarazem obserwuj\u0105cego rzecz z dystansu \u201eopowiadacza\u201d. I jego w\u0142a\u015bnie, nie za\u015b wys\u0142annik\u00f3w kardyna\u0142a, uczyni\u0142 zab\u00f3jc\u0105 Sarrasine\u2019a \u2013 w finale opery Balzac ratuje Zambinell\u0119, zadaj\u0105c coup de gr\u00e2ce<\/em> nieszcz\u0119\u015bliwej, oszala\u0142ej z b\u00f3lu istocie, kt\u00f3r\u0105 sam stworzy\u0142 jako narrator.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Koncert w Stadthalle Northeim. Lutz Koppetsch i Bayerisches Kammerorchester Bad Br\u00fcckenau pod batut\u0105 Johannesa Moesusa. Fot. Alciro Theodoro da Silva<\/p>\n

Wyjecha\u0142am z Getyngi dwa dni po premierze Sarrasine<\/em>, zd\u0105\u017cy\u0142am si\u0119 jednak przekona\u0107, \u017ce Petrou z powodzeniem kontynuuje misj\u0119 swoich poprzednik\u00f3w. U\u015bmia\u0142am si\u0119 na niespe\u0142na godzinnym wyst\u0119pie zespo\u0142u NeoBarock, kt\u00f3ry z pomoc\u0105 ludzik\u00f3w LEGO i projekcji Michaela Sommera wyt\u0142umaczy\u0142 maluchom, o czym s\u0105 Les Indes galantes <\/em>Rameau. Doceni\u0142am koncert saksofonisty Lutza Koppetscha i Bayerisches Kammerorchester Bad Br\u00fcckenau pod dyrekcj\u0105 Johannesa Moesusa w Stadthalle Northeim, przygotowany rzetelnie, cho\u0107 g\u0142\u00f3wnie z my\u015bl\u0105 o starszych s\u0142uchaczach, wci\u0105\u017c nienawyk\u0142ych do brzmienia dawnych instrument\u00f3w. Posmutnia\u0142am na wie\u015b\u0107, \u017ce Ernst Puschmann \u2013 \u201eDzwonnik z St. Jacobi\u201d, kt\u00f3ry od lat rozbudowywa\u0142 ko\u015bcielny kurant o kolejne dzwony i w zesz\u0142ym roku stworzy\u0142 \u201eprawdziwy\u201d, dwuoktawowy karylion \u2013 zmar\u0142 niespe\u0142na miesi\u0105c przed otwarciem H\u00e4ndel-Festspiele. Na szcz\u0119\u015bcie zd\u0105\u017cy\u0142 zainaugurowa\u0107 instrument wcze\u015bniej \u2013 i mo\u017cna przypuszcza\u0107, \u017ce Martin Begemann z dum\u0105 przej\u0105\u0142 po nim sched\u0119 jako wykonawca porank\u00f3w festiwalowych z wie\u017cy ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Jakuba.<\/p>\n

W przysz\u0142ym roku postaram si\u0119 us\u0142ysze\u0107 i zobaczy\u0107 wi\u0119cej. Niech potem wraca. Nigdy do\u015b\u0107 niespodzianek.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Agatha Christie powiedzia\u0142a kiedy\u015b, \u017ce przeczytane ksi\u0105\u017cki wracaj\u0105 do nas w spos\u00f3b niezwyk\u0142y. Podobnie bywa z muzyk\u0105. W zesz\u0142ym roku dotar\u0142am do Getyngi wprost z Wenecji, po inscenizacji Il trionfo del Tempo e del Disinganno w Teatro Malibran \u2013 i nie spodziewa\u0142am si\u0119, \u017ce pojedyncze arie z tego oratorium b\u0119d\u0105 do mnie wraca\u0142y nie tylko … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-8087","6":"format-standard","7":"category-wedrowki-operowe"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8087","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8087"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8087\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8142,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8087\/revisions\/8142"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8087"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8087"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8087"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}