Podobnie jak na ubieg\u0142ym festiwalu postanowi\u0142am zorganizowa\u0107 sw\u00f3j czterodniowy pobyt w Brnie wok\u00f3\u0142 opery zapomnianej, w tym przypadku Haasowskiego Szarlatana<\/em>. Pavel Haas jest postaci\u0105 wyj\u0105tkowo tragiczn\u0105, nawet na tle innych modernist\u00f3w, kt\u00f3rych dorobek prezentowano niedawno w Czechach i Niemczech, w ramach pot\u0119\u017cnego przedsi\u0119wzi\u0119cia \u201eMusica non grata\u201d, przywracaj\u0105cego pami\u0119\u0107 o tw\u00f3rcach wyrugowanych z \u017cycia muzycznego po doj\u015bciu nazist\u00f3w do w\u0142adzy. Urodzony w 1899 roku w Brnie, w rodzinie \u017cydowskiego szewca i w\u0142a\u015bciciela pr\u0119\u017cnie dzia\u0142aj\u0105cego warsztatu obuwniczego, rozpocz\u0105\u0142 edukacj\u0119 od prywatnych lekcji fortepianu. W wieku czternastu lat wst\u0105pi\u0142 do szko\u0142y muzycznej w Besedn\u00edm d\u016fmie, po czym kontynuowa\u0142 nauk\u0119 \u2013 ju\u017c po Wielkiej Wojnie \u2013 w nowo utworzonym Konserwatorium. W 1920 roku zosta\u0142 adeptem szko\u0142y mistrzowskiej Janaczka, kt\u00f3ry wywar\u0142 przemo\u017cny wp\u0142yw na jego p\u00f3\u017aniejsz\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107, cho\u0107 jego metody pedagogiczne \u2013 zdaniem Haasa \u2013 pozostawia\u0142y wiele do \u017cyczenia.<\/p>\n Szarlatan. <\/em>Pavol Kub\u00e1\u0148 (Pustrpalk) i So\u0148a Godarsk\u00e1 (Amaranta). Fot. Marek Olbrzymek<\/p>\n Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w Haas zosta\u0142 wsp\u00f3lnikiem w ojcowskim przedsi\u0119biorstwie, prowadz\u0105c r\u00f3wnolegle dzia\u0142alno\u015b\u0107 kompozytorsk\u0105 i krytyczn\u0105. Pisa\u0142 w tym czasie du\u017co muzyki dla teatru i nosi\u0142 si\u0119 z coraz powa\u017cniejszym zamiarem skomponowania w\u0142asnej opery. Pierwsze pr\u00f3by z rozmaitych wzgl\u0119d\u00f3w sko\u0144czy\u0142y si\u0119 fiaskiem (w\u015br\u00f3d niezrealizowanych pomys\u0142\u00f3w znalaz\u0142 si\u0119 mi\u0119dzy innymi Dybuk <\/em>na motywach legendy dramatycznej Szymona An-skiego). Haas z\u0142apa\u0142 wiatr w \u017cagle dopiero w latach trzydziestych, ustaliwszy swoj\u0105 renom\u0119 jako kompozytor muzyki filmowej. Tym razem jego wyb\u00f3r pad\u0142 na wydan\u0105 w 1929 roku powie\u015b\u0107 Josefa Wincklera Doctor Eisenbart<\/em> \u2013 o w\u0119drownym bawarskim cyruliku z prze\u0142omu XVII i XVIII wieku, kt\u00f3ry istnia\u0142 naprawd\u0119 i zbija\u0142 fortun\u0119 na pokazach usuwania za\u0107my i nastawiania z\u0142amanych ko\u015bci, urz\u0105dzanych z udzia\u0142em licznej trupy muzyk\u00f3w, akrobat\u00f3w i mim\u00f3w.<\/p>\n Z pro\u015bb\u0105 o adaptacj\u0119 powie\u015bci na libretto Haas zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 w 1933 roku do samego autora, kt\u00f3ry potraktowa\u0142 go \u017cyczliwie, lecz z rezerw\u0105, zdaj\u0105c sobie spraw\u0119, czym mo\u017ce si\u0119 zako\u0144czy\u0107 wsp\u00f3\u0142praca z \u017cydowskim kompozytorem \u2013 i to dla obu stron. Dwa lata p\u00f3\u017aniej, kiedy wesz\u0142y w \u017cycie norymberskie ustawy rasowe, Haas postanowi\u0142 zatrze\u0107 \u017ar\u00f3d\u0142o inspiracji i sporz\u0105dzi\u0107 libretto samemu, rzekomo na podstawie \u015bredniowiecznej farsy Masti\u010dk\u00e1\u0159<\/em> (\u201eSprzedawca ma\u015bci\u201d), z kt\u00f3rej zaczerpn\u0105\u0142 imi\u0119 g\u0142\u00f3wnego bohatera Pustrpalk. Akcj\u0119 umie\u015bci\u0142 w czasach wojny trzydziestoletniej i przezornie usun\u0105\u0142 z tekstu wszelkie odniesienia do reali\u00f3w niemieckich.<\/p>\n Partytur\u0119 \u0160arlat\u00e1na<\/em>, uko\u0144czon\u0105 w czerwcu 1937 roku, przed\u0142o\u017cy\u0142 dyrekcji Zemsk\u00e9go divadla w Brnie (kolejna z nazw dzisiejszego Teatru Mahena), kt\u00f3re wystawi\u0142o oper\u0119 \u2013 z ogromnym sukcesem \u2013 w kwietniu roku nast\u0119pnego. A potem wszystko zacz\u0119\u0142o si\u0119 wali\u0107. W marcu 1939 III Rzesza zaj\u0119\u0142a Czechos\u0142owacj\u0119. Dwa lata p\u00f3\u017aniej Haas trafi\u0142 do obozu koncentracyjnego w Terezinie. W pa\u017adzierniku 1944 roku zosta\u0142 przewieziony do Auschwitz wraz z kolejnym transportem wi\u0119\u017ani\u00f3w i jeszcze tego samego dnia zgin\u0105\u0142 w komorze gazowej. Histori\u0119 jego \u015bmierci przekaza\u0142 rodzinie Karel An\u010derl, cudem zawr\u00f3cony z drogi na ka\u017a\u0144. Pami\u0119\u0107 o Haasie zacz\u0119\u0142a jednak wraca\u0107 dopiero w latach dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105tych, po wystawieniu Szarlatana <\/em>na festiwalu w Wexford.<\/p>\n Tegoroczna inscenizacja z Narodowego Teatru Morawsko-\u015al\u0105skiego w Ostrawie subtelnie nawi\u0105zuje do oprawy scenograficznej Franti\u0161ka Muziki z 1938 roku i uwypukla wszystkie najlepsze cechy warsztatu Ond\u0159eja Havelki, umiej\u0119tnie lawiruj\u0105cego mi\u0119dzy czesk\u0105 awangard\u0105 a teatrem mieszcza\u0144skim, ekspresjonizmem i tradycj\u0105 ludow\u0105. Proste, wielofunkcyjne dekoracje (Jakub Kopeck\u00fd) oraz barwne kostiumy, nawi\u0105zuj\u0105ce do najrozmaitszych epok i konwencji (Kate\u0159ina \u0160tefkov\u00e1), skutecznie rysuj\u0105 przestrze\u0144 dramatu i uwypuklaj\u0105 charakter poszczeg\u00f3lnych postaci. S\u0105 tworzywem jarmarcznych gag\u00f3w, bywaj\u0105 skutecznym narz\u0119dziem iluzji (sugestywny teatr cieni za drewnian\u0105 konstrukcj\u0105 os\u0142oni\u0119t\u0105 p\u00f3\u0142prze\u017aroczystym ekranem). Havelka po mistrzowsku \u017congluje elementami teatru plebejskiego \u2013 z ca\u0142\u0105 jego siermi\u0119\u017cno\u015bci\u0105 i przerysowanym gestem aktorskim. Wywijaj\u0105cy salta akrobaci, p\u0142\u00f3cienne wn\u0119trzno\u015bci wyci\u0105gane z cia\u0142 klient\u00f3w znachora, dwunogie konie bez uprz\u0119\u017cy, ci\u0105gn\u0105ce alkow\u0119 przemienion\u0105 w pow\u00f3z \u2013 zawrotne spi\u0119trzenie absurdu i groteski tym mocniej podkre\u015bla tragizm fina\u0142u, nadchodz\u0105cego r\u00f3wnie raptownie jak nazistowski mrok, kt\u00f3ry wkr\u00f3tce mia\u0142 spowi\u0107 ca\u0142\u0105 Europ\u0119.<\/p>\n Szarlatan <\/em>jest oper\u0105 t\u0142um\u00f3w, co doskonale wychwyci\u0142 prowadz\u0105cy ca\u0142o\u015b\u0107 Jakub Klecker, dyrygent z ogromnym do\u015bwiadczeniem ch\u00f3rmistrzowskim. Wyczu\u0142 te\u017c immanentn\u0105 teatralno\u015b\u0107 partytury Haasa, komponowanej \u2013 podobnie jak u Janaczka \u2013 z kr\u00f3tkich muzycznych idei, kt\u00f3re \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 w sp\u00f3jne, wi\u0119ksze systemy, wyrazistej rytmicznie, z melodyk\u0105 opart\u0105 w wi\u0119kszo\u015bci na materiale modalnym. W rozbudowanej obsadzie solowej wyr\u00f3\u017cnili si\u0119 zw\u0142aszcza Pavol Kub\u00e1\u0148, odtw\u00f3rca roli tytu\u0142owej, obdarzony barytonem d\u017awi\u0119cznym i pi\u0119knie rozwini\u0119tym w g\u00f3rnym odcinku skali; znakomita aktorsko, dysponuj\u0105ca do\u015b\u0107 ostrym w brzmieniu, lecz bardzo wyrazistym mezzosopranem So\u0148a Godarsk\u00e1 w partii Amaranty; oraz bas-baryton Josef \u0160karka w roli sm\u0119tnego starca Pavu\u010diny. Na osobne brawa zas\u0142u\u017cy\u0142 ch\u00f3r ostrawskiej opery, znakomicie przygotowany przez Jurija Galatenk\u0119.<\/p>\n Przygody lisiczki Chytruski. <\/em>Doubravka Novotn\u00e1 w roli tytu\u0142owej lisiczki i Jan \u0160\u0165\u00e1va jako Borsuk. Fot. Marek Olbrzymek<\/p>\n Zara\u017aliwy entuzjazm zespo\u0142\u00f3w z Ostrawy udzieli\u0142 si\u0119 te\u017c widzom Przyg\u00f3d lisiczki Chytruski<\/em> pod batut\u0105 m\u0142odego pra\u017canina Marka \u0160edivego, kt\u00f3ry sprawuje dyrekcj\u0119 muzyczn\u0105 Teatru Morawsko-\u015al\u0105skiego od czterech sezon\u00f3w. Re\u017cyserem nowej inscenizacji jest izraelsko-holenderski choreograf Itzik Galili, znany z dowcipnych i pomys\u0142owych, a jednocze\u015bnie zniewalaj\u0105cych liryzmem uk\u0142ad\u00f3w tanecznych. Jego charakterystyczny styl \u2013 podbudowany klarown\u0105, bardzo oszcz\u0119dn\u0105 scenografi\u0105 Daniela Dvo\u0159\u00e1ka i wspania\u0142ymi kostiumami Simony Ryb\u00e1kovej \u2013 sprawdzi\u0142 si\u0119 bez zarzutu w \u201ele\u015bnej idylli\u201d Janaczka. Mimo wprowadzenia na deski teatru kilkana\u015bciorga tancerzy, ruch sceniczny nie zdominowa\u0142 pozosta\u0142ych element\u00f3w dzie\u0142a. Wr\u0119cz przeciwnie: w nieomal pustej, o\u015bwietlonej \u0142agodnym \u015bwiat\u0142em przestrzeni Galili stworzy\u0142 tym dobitniejsz\u0105 sugesti\u0119 magicznej atmosfery lasu. Jego koncepcja nie przeszkadza\u0142a te\u017c \u015bpiewakom, kt\u00f3rzy z wyra\u017an\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 weszli w \u015bwiat tej rozta\u0144czonej ba\u015bni. Dawno ju\u017c nie s\u0142ysza\u0142am tak \u015bwie\u017cej i roziskrzonej interpretacji partii tytu\u0142owej \u2013 Doubravka Novotn\u00e1 jest niew\u0105tpliwie jedn\u0105 z najzdolniejszych czeskich sopranistek m\u0142odego pokolenia, artystk\u0105 wszechstronn\u0105, a zarazem obdarzon\u0105 rzadk\u0105 umiej\u0119tno\u015bci\u0105 rozwa\u017cnego doboru repertuaru. Odrobin\u0119 zawi\u00f3d\u0142 mnie Martin Gurbal\u2019 w roli Le\u015bniczego, albo tego dnia nie w formie, albo dysponuj\u0105cy basem nie do\u015b\u0107 otwartym w g\u00f3rze do tej w gruncie rzeczy barytonowej partii. Znakomicie wypad\u0142 za to baryton Boris Pr\u00fdgl w basowej partii Hara\u0161ty. Ale i tak \u2013 r\u00f3wnie\u017c za spraw\u0105 znakomitego aktorstwa \u2013 skrad\u0142 im przedstawienie Jan \u0160\u0165\u00e1va w podw\u00f3jnej roli Borsuka i Proboszcza: w tej drugiej je\u017cd\u017c\u0105cy po scenie na hulajnodze z niebieskim \u015bwiat\u0142em przednim w kszta\u0142cie okaza\u0142ego krzy\u017ca. Nie spos\u00f3b te\u017c pomin\u0105\u0107 w tej wyliczance \u015bwietnych solist\u00f3w dzieci\u0119cych, na czele z Romanem Patrikiem Baro\u0161em w partii \u017babki, kt\u00f3ra zawsze wyciska mi \u0142zy z oczu w finale, kiedy wyja\u015bnia Le\u015bniczemu, \u017ce pomyli\u0142 j\u0105 z jej dziadkiem. Tym razem kr\u0105g p\u00f3r roku zamkn\u0105\u0142 si\u0119 sugestywniej ni\u017c zwykle \u2013 za spraw\u0105 konaj\u0105cego na proscenium Starego Motyla (Michal Bubl\u00edk), z kt\u00f3rego \u017cycie uchodzi\u0142o powolutku przez ca\u0142y spektakl.<\/p>\n Przyjecha\u0142am do Brna w przeddzie\u0144 spektaklu Szarlatana<\/em>, \u017ceby wreszcie us\u0142ysze\u0107 na \u017cywo Msz\u0119 polow\u0105 <\/em>Martin\u016f. No i us\u0142ysza\u0142am: w bardzo dobrym wykonaniu barytona Tade\u00e1\u0161a Hozy, m\u0119skiej cz\u0119\u015bci ch\u00f3ru Gaudeamus Brno i Ensemble Opera Diversa pod kierunkiem Tom\u00e1\u0161a Krej\u010d\u00edego. Najwi\u0119kszym odkryciem wieczoru w Bazylice Wniebowzi\u0119cia Marii Panny by\u0142 dla mnie jednak Psalm 29 <\/em>na organy, baryton, ch\u00f3r \u017ce\u0144ski i ma\u0142\u0105 orkiestr\u0119 Haasa \u2013 utw\u00f3r g\u0119sty i mroczny, \u0142\u0105cz\u0105cy inspiracje Msz\u0105 g\u0142agolick\u0105 <\/em>Janaczka i \u201epolifonicznie z\u0142o\u017conym\u201d kontrapunktem Honeggera, a\u017c po odniesienia do wczesnobarokowej sztuki fugi. Pi\u0119tna\u015bcie minut muzyki, kt\u00f3ra pomog\u0142a mi dzie\u0144 p\u00f3\u017aniej wnikn\u0105\u0107 g\u0142\u0119biej w tkank\u0119 muzyczn\u0105 Haasowskiego Szarlatana. <\/em><\/p>\n A nazajutrz zrozumie\u0107, \u017ce wszystkie koncerty festiwalu \u2013 r\u00f3wnie\u017c te z pozoru mniej istotne \u2013 zosta\u0142y zaprogramowane w taki spos\u00f3b, by umiejscowi\u0107 spu\u015bcizn\u0119 patrona w szerszym kontek\u015bcie. Popo\u0142udnie z Brno Contemporary Orchestra pod dyrekcj\u0105 Pavla \u0160najdra, po\u015bwi\u0119cone muzyce tutejszego kr\u0119gu kompozytor\u00f3w (przede wszystkim z pokolenia urodzonego w pierwszej dekadzie niepodleg\u0142o\u015bci) u\u015bwiadomi\u0142o mi nie tylko ich powik\u0142ane relacje z legend\u0105 Janaczka, lecz tak\u017ce przemo\u017cny wp\u0142yw na tw\u00f3rc\u00f3w kolejnych pokole\u0144. Dobrze zda\u0107 sobie spraw\u0119, \u017ce przed Nagano<\/em> Martina Smolki z 2004 roku, zab\u00f3jczo \u015bmieszn\u0105 oper\u0105 o czeskich hokeistach, powstawa\u0142y mniej rozbudowane, ale r\u00f3wnie brawurowe parodie dawnych konwencji muzycznych \u2013 w rodzaju absurdalnej mikroopery Josefa Berga Sn\u00eddan\u011b na hrad\u011b \u0160lankenvald\u011b<\/em>, z librettem w\u0142asnym na podstawie sztuki Mat\u011bja Kopeckiego, s\u0142ynnego czeskiego marionetkarza z prze\u0142omu XVIII i XIX wieku. Zn\u00f3w musz\u0119 pochwali\u0107 Jana \u0160\u0165\u00e1v\u0119, jedynego \u015bpiewaka w aktorskiej obsadzie tej pere\u0142ki, wykonawc\u0119 partii Wie\u015bniaka, kt\u00f3r\u0105 Berg \u2013 dla zwi\u0119kszenia efektu komicznego \u2013 skomponowa\u0142 w klasycznym stylu haydnowskim i do niemieckiego tekstu.<\/p>\n Simona \u0160aturov\u00e1 i Marek Koz\u00e1k na recitalu w willi Tugendhat\u00f3w. Fot. Marek Olbrzymek<\/p>\n Wspania\u0142ym muzycznym wyk\u0142adem r\u00f3\u017cnorodno\u015bci podej\u015bcia do opracowa\u0144 muzyki ludowej w pie\u015bni okaza\u0142 si\u0119 recital sopranistki Simony \u0160aturovej z towarzyszeniem Marka Koz\u00e1ka przy fortepianie \u2013 w willi Tugendhat\u00f3w projektu Miesa van der Rohe, scenerii wymarzonej do odbioru tw\u00f3rczo\u015bci modernist\u00f3w (opr\u00f3cz Janaczka mi\u0119dzy innymi Eugena Suchonia, B\u00e9li Bart\u00f3ka i Klementa Slavickiego). Nie \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce wybra\u0142am si\u0119 do teatru Reduta na inscenizowany koncert muzyki ludowej z pogranicza Moraw i S\u0142owacji \u2013 w wykonaniu instrumentalist\u00f3w i \u015bpiewak\u00f3w z miejscowo\u015bci B\u0159ezov\u00e1, Str\u00e1n\u00ed i Lopen\u00edk, z komentarzem w postaci esej\u00f3w Janaczka, czytanych przez urodzonego w tamtych stronach aktora Vladim\u00edra Dosko\u010dila. W\u0142a\u015bciwie jedynym punktem programu, kt\u00f3ry nie do ko\u0144ca mi si\u0119 sklei\u0142 z doskonale przemy\u015blan\u0105 koncepcj\u0105 festiwalu, by\u0142 recital bas-barytona Adama Plachetki i Davida \u0160veca (fortepian), promuj\u0105cy ich najnowsz\u0105 p\u0142yt\u0119 Evening Songs <\/em>dla wytw\u00f3rni Pentatone. Uwzgl\u0119dnione na p\u0142ycie pie\u015bni Smetany, Dworzaka, Suka i Fibicha do wierszy ze zbioru Ve\u010dern\u00ed p\u00edsn\u011b <\/em>V\u00edt\u011bzslava H\u00e1lka arty\u015bci uzupe\u0142nili Melodiami cyga\u0144skimi <\/em>op. 55 Dworzaka i \u2013 troch\u0119 ju\u017c na si\u0142\u0119 \u2013 wyborem z cyklu Na zaro\u015bni\u0119tej \u015bcie\u017cce <\/em>Janaczka. To jednak zarzut pomniejszy. Bardziej mnie zaniepokoi\u0142o, \u017ce obaj nie wyczuli intymnej akustyki Teatru Mahena i wykonali ca\u0142o\u015b\u0107 w manierze, rzek\u0142abym, koncertowo-operowej: Plachetka pe\u0142nym wolumenem swego zdrowego i krzepkiego g\u0142osu, \u0160vec na fortepianie z otwart\u0105 pokryw\u0105. Wysz\u0142am z ich recitalu og\u0142uszona nadmiarem d\u017awi\u0119ku, w pe\u0142ni jednak rozumiem entuzjazm publiczno\u015bci, niecz\u0119sto goszcz\u0105cej w Brnie jednego z najwy\u017cej cenionych i najlepiej rozpoznawalnych na \u015bwiecie czeskich \u015bpiewak\u00f3w.<\/p>\n W kontek\u015bcie wszystkiego, co us\u0142ysza\u0142am i zobaczy\u0142am przez zaledwie cztery dni Biennale, nie wypada jednak narzeka\u0107. Ju\u017c teraz ciesz\u0119 si\u0119 na kolejny festiwal. I wci\u0105\u017c nie dowierzam, ile uda\u0142o si\u0119 uj\u0105\u0107 w ramy tej radosnej, bezpretensjonalnej imprezy, nie wzbudzaj\u0105c przy tym uczucia przesytu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Niech mi Janaczek daruje, \u017ce zn\u00f3w zdo\u0142a\u0142am wpa\u015b\u0107 do Brna tylko na kilka dni jego Biennale, a co za tym idzie, po raz kolejny stan\u0119\u0142am przed konieczno\u015bci\u0105 trudnego wyboru spo\u015br\u00f3d oferty festiwalu. Dwa lata temu nie mog\u0142am si\u0119 nadziwi\u0107, jakim sposobem w niespe\u0142na trzytygodniowym programie imprezy uda\u0142o si\u0119 zmie\u015bci\u0107 a\u017c tyle wydarze\u0144 muzycznych. Organizatorzy mrugn\u0119li … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-8448","6":"format-standard","7":"category-wedrowki-operowe"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8448","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8448"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8448\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8477,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8448\/revisions\/8477"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8448"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8448"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8448"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/atorod.pl\/wp-content\/uploads\/2024\/11\/54126522954_e80dc41623_c.jpg\")
<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n