{"id":9167,"date":"2025-10-30T22:41:58","date_gmt":"2025-10-30T21:41:58","guid":{"rendered":"https:\/\/atorod.pl\/?p=9167"},"modified":"2025-11-01T17:06:05","modified_gmt":"2025-11-01T16:06:05","slug":"a-droga-wiedzie-w-przod-i-w-przod","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/atorod.pl\/?p=9167","title":{"rendered":"A droga wiedzie w prz\u00f3d i w prz\u00f3d"},"content":{"rendered":"

…sk\u0105d si\u0119 zacz\u0119\u0142a, tu\u017c za progiem. Upi\u00f3r, nie tylko z racji wzrostu, ma w sobie co\u015b z hobbita. W poszukiwaniu muzycznych skarb\u00f3w ruszy\u0142 kiedy\u015b w nieznane, wci\u0105\u017c jest przekonany, \u017ce wype\u0142nia misj\u0119, od kt\u00f3rej zale\u017cy los ca\u0142ego \u015bwiata, i na razie jedynym miejscem, dok\u0105d si\u0119 nie wybiera, jest zas\u0142u\u017cona emerytura. Mo\u017ce jeszcze na ni\u0105 nie zas\u0142u\u017cy\u0142, a mo\u017ce po prostu nie umie trwa\u0107 w bezruchu. Miniony sezon, jeszcze bogatszy ni\u017c poprzednio, zbieg\u0142 si\u0119 z pocz\u0105tkiem drugiej dekady upiornej dzia\u0142alno\u015bci. Szmat czasu, zaczn\u0119 wi\u0119c jak zwykle, od wyraz\u00f3w wdzi\u0119czno\u015bci. Po pierwsze, dzi\u0119kuj\u0119 wiernym subskrybentom (kto chce do\u0142\u0105czy\u0107 do ich grona, cho\u0107by za symboliczn\u0105 kwot\u0119, mo\u017ce to zrobi\u0107 tu: https:\/\/patronite.pl\/upior-opera<\/a>), kt\u00f3rych wsparcie ma dla mnie wymiar nie tylko finansowy, ale przede wszystkim ludzki. Po drugie, teatrom, festiwalom i agencjom artystycznym, kt\u00f3re niemal bez wyj\u0105tku zapewniaj\u0105 mi obs\u0142ug\u0119 prasow\u0105 na najwy\u017cszym poziomie. Po trzecie, rodzinie (za \u015bwi\u0119t\u0105 cierpliwo\u015b\u0107) i przyjacio\u0142om (za ratowanie z opresji, kiedy bywa trudno, i za spotkania na szlaku). Po czwarte, wydawcom i redaktorom mojej pisaniny i gadaniny w innych miejscach, bo bez nich nie by\u0142oby mnie sta\u0107 nawet na bilet tramwajowy. Upi\u00f3r jest wsp\u00f3ln\u0105 zas\u0142ug\u0105 was wszystkich.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Cambridge, pa\u017adziernik 2024 i luty 2025. Dwie wyprawy do jednego z najstarszych i najpi\u0119kniejszych miast uniwersyteckich w Anglii. Kolorow\u0105 jesieni\u0105, w towarzystwie m\u0142odszej kole\u017canki po fachu, na koncertowe wykonanie\u00a0Pigmaliona\u00a0<\/em>Rameau z Academy of Ancient Music; u schy\u0142ku ciep\u0142ej zimy, tym razem solo – wehiku\u0142em czasu w przesz\u0142o\u015b\u0107, czyli na Berliner Messe\u00a0<\/em>Arvo P\u00e4rta z tymi samymi muzykami, kt\u00f3rzy w 1990 roku wyst\u0105pili na premierze utworu w berli\u0144skiej katedrze \u015bwi\u0119tej Jadwigi. Przy okazji za\u0142apa\u0142am si\u0119 na parad\u0119 planet na nocnym niebie – z nieocenionym komentarzem obserwuj\u0105cych wraz ze mn\u0105 to zjawisko wyk\u0142adowc\u00f3w Cambridge University. Wracam do King’s College za niespe\u0142na tydzie\u0144, na Sen Geroncjusza\u00a0<\/em>Elgara z zespo\u0142ami BBC. Tylko nie miejcie do mnie pretensji, je\u015bli b\u0119dzie pada\u0142 deszcz.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Brno, listopad 2024, stycze\u0144 i czerwiec 2025. W stolicy Moraw zakocha\u0142am si\u0119 na zab\u00f3j ju\u017c dawno temu, nie spodziewa\u0142am si\u0119 jednak, \u017ce t\u0119 mi\u0142o\u015b\u0107 podziela a\u017c tylu moich znajomych, przyjaci\u00f3\u0142 i wychowank\u00f3w. Na festiwal Jan\u00e1\u010dek Brno 2024 stawili\u015bmy si\u0119 sze\u015bcioosobow\u0105 kompani\u0105, z kt\u00f3r\u0105 nie tylko konie, ale i beczki z piwem mo\u017cna by\u0142o kra\u015b\u0107. Tylko na znakomite przedstawienie Kr\u00f3la Rogera\u00a0<\/em>dotar\u0142am sama.\u00a0Rusa\u0142k\u0119\u00a0<\/em>w Jan\u00e1\u010dkovym divadle podziwiali\u015bmy ze starym druhem, z kt\u00f3rym lubimy nie tylko dobrze sobie pos\u0142ucha\u0107, ale i dobrze zje\u015b\u0107. Przed chwil\u0105 znalaz\u0142am w poczcie wiadomo\u015b\u0107, \u017ce wkr\u00f3tce poznamy ca\u0142y program przysz\u0142orocznego biennale Janaczka. Trzeba ju\u017c teraz zacz\u0105\u0107 si\u0119 umawia\u0107 – \u017ceby p\u00f3j\u015b\u0107 razem cho\u0107by na jeden recital w modernistycznej Willi Tugendhat\u00f3w.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Moguncja, listopad 2024 i marzec 2025. Kolejne miasto, do kt\u00f3rego b\u0119d\u0119 wraca\u0107. Z niezwyk\u0142ym Staatstheater, w kt\u00f3rym bilet uprawnia nie tylko do bezp\u0142atnej ksi\u0105\u017cki programowej, ale i darmowego pocz\u0119stunku z wyszynkiem; gdzie dyrektor generalny dogl\u0105da osobi\u015bcie ka\u017cdego przedstawienia, a orkiestra gra na poziomie, o jakim polskie zespo\u0142y operowe mog\u0105 tylko pomarzy\u0107. Po \u015bwietnym spektaklu Mozartowskiego Idomenea\u00a0<\/em>z Krystianem Adamem w roli tytu\u0142owej dosta\u0142am od teatru zaproszenie na prawdziwy rarytas: oper\u0119\u00a0L’Aiglon <\/em>Iberta i Honeggera, kt\u00f3r\u0105 b\u0119d\u0119 tym lepiej wspomina\u0107, \u017ce sp\u0119dzi\u0142am ten wiecz\u00f3r z Agnieszk\u0105 Fuli\u0144sk\u0105, kolekcjonerk\u0105, badaczk\u0105 legendy Orl\u0105tka i autork\u0105 wspania\u0142ego blogu „Napoleon inaczej”. W przysz\u0142ym roku kolejny raport z miasta Gutenberga – jeszcze nie zdradz\u0119, z jakiej okazji.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Wiede\u0144, grudzie\u0144 2024. Wyjazd, z kt\u00f3rego musz\u0119 si\u0119 Pa\u0144stwu wyt\u0142umaczy\u0107, bo mimo moich szumnych zapowiedzi nie ma o nim \u015bladu na stronie Upiora. Po cz\u0119\u015bci dlatego, \u017ce by\u0142 to jedyny w tym sezonie wyjazd nieoficjalny, po cz\u0119\u015bci dlatego, \u017ce retransmisj\u0119 tego samego przedstawienia Palestriny\u00a0<\/em>Pfitznera pod batut\u0105 Christiana Thielemanna poprowadzili\u015bmy wkr\u00f3tce potem z Marcinem Majchrowskim w Dw\u00f3jce. Nazachwyca\u0142am si\u0119 w\u00f3wczas tyle, \u017ce odechcia\u0142o mi si\u0119 pisa\u0107, co – mam nadziej\u0119 – wybaczy mi zaprzyja\u017aniony pomys\u0142odawca tej wyprawy, przedsi\u0119wzi\u0119tej tak\u017ce ze wzgl\u0119du na obecno\u015b\u0107 Michaela Spyresa w obsadzie. Ale nie tylko: bombki na choink\u0119 te\u017c uda\u0142o si\u0119 kupi\u0107. Powrotu do Wiednia na razie nie planuj\u0119, chyba \u017ce przed Wielkanoc\u0105: do kt\u00f3rej\u015b z oper i po pisanki z Ostermarkt.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Londyn, grudzie\u0144 2024 i maj 2025. Najpierw obowi\u0105zkowy punkt przed\u015bwi\u0105tecznego programu brytyjskich meloman\u00f3w, czyli\u00a0Mesjasz\u00a0<\/em>H\u00e4ndla (tak, s\u0142uchacze naprawd\u0119 wstaj\u0105 na „Hallelujah” i \u015bpiewaj\u0105 razem z ch\u00f3rem, nawet je\u015bli rzecz dzieje si\u0119 w Barbican, a zespo\u0142ami AAM dyryguje Laurence Cummings) – przed kt\u00f3rym wybrali\u015bmy si\u0119 na rewelacyjn\u0105 wystaw\u0119 sztuki Mogo\u0142\u00f3w do Victoria and Albert Museum. P\u00f3\u017aniej wstrz\u0105saj\u0105ca Walkiria, <\/em>drugi cz\u0142on Pier\u015bcienia <\/em>w inscenizacji Barriego Kosky’ego, a zarazem po\u017cegnalny spektakl odchodz\u0105cego z ROH Antonia Pappano. Bilety rozesz\u0142y si\u0119 ju\u017c w styczniu, ale w gronie szcz\u0119\u015bliwc\u00f3w znale\u017ali dwaj moi kompani z Brna. Zaprzyja\u017aniony meloman emigrant mia\u0142 pecha, tak d\u0142ugo jednak \u015bl\u0119cza\u0142 przed komputerem, czekaj\u0105c na zwroty, a\u017c wyd\u0119bi\u0142 dwa i zaprosi\u0142 mnie do towarzystwa. Wra\u017ce\u0144 by\u0142o co niemiara, podobnie jak zastrze\u017ce\u0144 do koncepcji Pappano, ale nikt z nas czworga nie \u017ca\u0142owa\u0142 – zw\u0142aszcza nieoczekiwanego zast\u0119pstwa w osobie fenomenalnej Natalyi Romaniw jako Zyglindy.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Praga, stycze\u0144 i kwiecie\u0144 2025. Dwa skrajnie odmienne wieczory na scenach N\u00e1rodn\u00edego divadla: Medea <\/em>Cherubiniego w Teatrze Stanowym, zaskakuj\u0105co udana zar\u00f3wno pod wzgl\u0119dem muzycznym, jak inscenizacyjnym, oraz prawdziwa rewelacja, czyli\u00a0Zygfryd<\/em>, przedostatnia cz\u0119\u015b\u0107 Wagnerowskiego Ringu\u00a0<\/em>na instrumentach z epoki, z udzia\u0142em pieczo\u0142owicie dobranych solist\u00f3w i pod batut\u0105 Kenta Nagano. Nad tym przedsi\u0119wzi\u0119ciem, zainicjowanym w Dre\u017anie, przez kilka lat pracowa\u0142a istna armia muzykolog\u00f3w, teatrolog\u00f3w, instrumentoznawc\u00f3w, antropolog\u00f3w i innych badaczy XIX-wiecznych tradycji – ze znacznie lepszym skutkiem, ni\u017c si\u0119 z pocz\u0105tku spodziewano. W przysz\u0142ym roku muzycy rusz\u0105 w tras\u0119 koncertow\u0105 po Europie z ca\u0142\u0105 tetralogi\u0105. Spr\u00f3buj\u0119 ich dopa\u015b\u0107, bo do Polski niestety nie zajrz\u0105.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Sankt Gallen, stycze\u0144 2025. Zapowiada\u0142am, \u017ce jeszcze tam wr\u00f3c\u0119 i s\u0142owa dotrzyma\u0142am. Ka\u017cda wizyta w brutalistycznym gmachu Theater St Gallen jest dla mnie jak \u015bwi\u0119to. Budynek przypomina rze\u017ab\u0119 zar\u00f3wno z zewn\u0105trz, jak i we wn\u0119trzu – zaskakuj\u0105co ciep\u0142ym i przyjaznym, mimo prostoty wystroju i surowo\u015bci u\u017cytych materia\u0142\u00f3w. Publiczno\u015b\u0107 specjalnie przychodzi wcze\u015bniej, \u017ceby pob\u0142\u0105dzi\u0107 w labiryncie spektakularnych schod\u00f3w, popatrzy\u0107 przez przeszklon\u0105 elewacj\u0119 na park, kt\u00f3ry w \u015bwietle zmierzchu wygl\u0105da jak tajemniczy ogr\u00f3d. Jest czas i przestrze\u0144 na wszystko, t\u0142um si\u0119 nigdy nie t\u0142oczy, nie ma kolejek do bar\u00f3w i toalet, w foyer zawsze si\u0119 znajdzie wygodne miejsce siedz\u0105ce. Dyskretnie tworzy si\u0119 atmosfera do odbioru r\u00f3wnie minimalistycznych i przemy\u015blanych inscenizacji – w tym roku bardzo udanego Makbeta\u00a0<\/em>w uj\u0119ciu Krystiana Lady, znakomicie o\u015bwietlonego przez Aleksandra Prowali\u0144skiego.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Kopenhaga, marzec 2025. Czas sp\u0119dzony w cudownej go\u015bcinie u zaprzyja\u017anionej polsko-du\u0144skiej pary i pierwsze zetkni\u0119cie z kolejn\u0105 ikon\u0105 nowej architektury teatralnej – Operaen p\u00e5 Holmen. Przyjecha\u0142am na spektakl\u00a0\u015apiewak\u00f3w norymberskich<\/em>, wystawiony w koprodukcji z Teatro Real w Madrycie, gdzie uda\u0142 si\u0119 niespecjalnie. W stolicy Danii zaja\u015bnia\u0142 w pe\u0142nej krasie: koncepcja Laurenta Pelly’ego nabra\u0142a rumie\u0144c\u00f3w, orkiestra pod batut\u0105 Axela Kobera da\u0142a z siebie wszystko, w obsadzie w\u0142a\u015bciwie nie by\u0142o s\u0142abych punkt\u00f3w. Co jeszcze bardziej interesuj\u0105ce, obsada sk\u0142ada\u0142a si\u0119 z samych Du\u0144czyk\u00f3w, je\u015bli nie liczy\u0107 znakomitej Ewy, notabene Irlandki. Po raz kolejny upad\u0142 mit, \u017ce Wagnera umiej\u0105 \u015bpiewa\u0107 wy\u0142\u0105cznie Niemcy, po raz kolejny zrobi\u0142o si\u0119 smutno, \u017ce poza nielicznymi wyj\u0105tkami nie umiej\u0105 go \u015bpiewa\u0107 Polacy.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Berlin, kwiecie\u0144 2025. Kr\u00f3tki i nieoczekiwany wypad do jednego z moich najulubie\u0144szych miast w Europie, tym razem na\u00a0Don Giovanniego\u00a0<\/em>w Komische Oper, z powodu remontu graj\u0105cej w Schiller Theater w dzielnicy Charlottenburg, odbudowanym po wojnie w latach pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych i zainaugurowanym koncertem Filharmonik\u00f3w Berli\u0144skich pod batut\u0105 Wilhelma Furtw\u00e4nglera. Najwi\u0119ksz\u0105 sensacj\u0105 ostatniej cz\u0119\u015bci „trylogii Da Ponte” w uj\u0119ciu Kiri\u0142\u0142a Sieriebrennikowa mia\u0142 by\u0107 wyst\u0119p brazylijskiego sopranisty Brunona de S\u00e1 w roli „Don Elvira”. De S\u00e1 istotnie nie zawi\u00f3d\u0142 oczekiwa\u0144, urod\u0105 g\u0142osu i dojrza\u0142o\u015bci\u0105 interpretacji prze\u015bcigaj\u0105c niejedn\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 wykonawczyni\u0119 partii Donny Elviry. Mia\u0142 jednak w obsadzie godnych partner\u00f3w, na czele z Hubertem Zapi\u00f3rem roli tytu\u0142owej – \u015bpiewakiem, kt\u00f3ry zdecydowanie zbyt rzadko wyst\u0119puje na rodzimych scenach.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Getynga, maj 2025. Kolejne miejsce, w kt\u00f3rym mam ju\u017c swoj\u0105 ksi\u0119garni\u0119, sw\u00f3j sklep dla jogin\u00f3w i swoj\u0105 \u0142awk\u0119 w ogrodzie botanicznym. Oraz Festiwal H\u00e4ndlowski, kt\u00f3ry pozna\u0142am jeszcze za czas\u00f3w Cummingsa, a kt\u00f3ry pod r\u0119k\u0105 nowego dyrektora George’a Petrou pr\u00f3buje zyska\u0107 now\u0105 publiczno\u015b\u0107 – oferuj\u0105c muzyczne wycieczki po okolicy, wydarzenia dla ca\u0142ych rodzin i tylko dla dzieci, koncerty z udzia\u0142em legend wykonawstwa historycznego (w tym roku mi\u0119dzy innymi znakomitej szwedzkiej mezzosopranistki Ann Hallenberg) oraz imprezy na wz\u00f3r londy\u0144skich Proms\u00f3w. O ile Petrou nie p\u00f3jdzie o jeden krok za daleko, z pewno\u015bci\u0105 wygra. Ostatecznie Getynga jest miastem uniwersyteckim, w kt\u00f3rym prawie ka\u017cdy wie, kto to H\u00e4ndel, i ka\u017cdy chce czerpa\u0107 rado\u015b\u0107 z muzyki.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Longborough, czerwiec i lipiec 2025. Jak Pa\u0144stwo wiedz\u0105, do mojej ukochanej opery w Gloucestershire lubi\u0119 chodzi\u0107 na piechot\u0119 przez pola i lasy, a to, co na zdj\u0119ciu, nieodparcie kojarzy mi si\u0119 z pocz\u0105tkiem w\u0119dr\u00f3wki Bilbo Bagginsa. W perspektywie tego obrazu rysuje si\u0119 te\u017c koniec pewnej epoki: wiejskiego teatru wymy\u015blonego przez Martina Grahama, kt\u00f3ry zmar\u0142 wiosn\u0105 tego roku. Graham ju\u017c wcze\u015bniej odda\u0142 stery swojej c\u00f3rce Polly, uczennicy Davida Pountneya, kt\u00f3ra postanowi\u0142a wyprowadzi\u0107 ojcowski teatr na szerokie wody. Na razie idzie jej \u015bwietnie, o czym \u015bwiadczy mi\u0119dzy innymi brytyjska premiera Wahnfried<\/em>, opery Avnera Dormana o pocz\u0105tkach kultu wagnerowskiego w Bayreuth, a tak\u017ce\u00a0Peleas i Melizanda\u00a0<\/em>pod czu\u0142\u0105 batut\u0105 Anthony’ego Negusa i w fenomenalnej inscenizacji Jenny Ogilvie, bodaj najpi\u0119kniejszej, jak\u0105 widzia\u0142am w \u017cyciu. Co b\u0119dzie dalej? Czy LFO stanie si\u0119 jednym z wielu rywalizuj\u0105cych mi\u0119dzy sob\u0105 letnich festiwali operowych w Wielkiej Brytanii, czy oka\u017ce si\u0119 warto\u015bci\u0105 sam\u0105 w sobie? Na to pytanie spr\u00f3buj\u0119 odpowiedzie\u0107 najwcze\u015bniej w przysz\u0142ym roku.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

West Horsley, lipiec 2025. Prosto z\u00a0Peleasa\u00a0<\/em>w LFO pojecha\u0142am do Grange Park Opera – na\u00a0Mazep\u0119<\/em> Czajkowskiego, oper\u0119, kt\u00f3ra w Polsce zabrzmia\u0142a po raz ostatni w latach dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105tych i chyba na tym si\u0119 sko\u0144czy, przynajmniej za mojego \u017cycia. Liczy\u0142am na wra\u017cliwo\u015b\u0107 i do\u015bwiadczenie Pountneya, re\u017cysera na tyle otrzaskanego z konwencj\u0105, by przygotowa\u0107 inscenizacj\u0119 na miar\u0119 naszych trudnych czas\u00f3w. Dosta\u0142am spektakl propagandowy, kt\u00f3ry r\u00f3wnie dobrze mo\u017cna by\u0142oby teraz wystawi\u0107 w moskiewskim Teatrze Bolszoj. Na szcz\u0119\u015bcie z fenomenalnym Davidem Stoutem w roli tytu\u0142owej i znakomit\u0105 Rachel Nicholls w partii Marii. Na tym nie koniec niespodzianek. Wasfi Kani zn\u00f3w przemeblowa\u0142a sw\u00f3j teatr, mi\u0119dzy innymi aran\u017cuj\u0105c przy drzwiach wej\u015bciowych instalacj\u0119 z wylenia\u0142ym burym kotkiem: mam nadziej\u0119, \u017ce jednak pluszowym, bo wygl\u0105da ca\u0142kiem jak wypchany. W przysz\u0142ym roku zamierza wystawi\u0107 pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Pier\u015bcienia <\/em>Nibelunga<\/em>: w rewelacyjnej obsadzie i pod batut\u0105 Harry’ego Severa, asystenta Negusa. Mam nadziej\u0119, \u017ce jeszcze mnie tam wpuszcz\u0105 po tym, co napisa\u0142am o niedawnym Mazepie.\u00a0<\/em><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Innsbruck, sierpie\u0144 2025. Zadomowi\u0142am si\u0119 za to w stolicy Tyrolu, na tamtejszych Festwochen der Alter Musik. \u017ba\u0142uj\u0119 tylko, \u017ce zamiast wybra\u0107 si\u0119 na\u00a0Ifigeni\u0119 na Taurydzie\u00a0<\/em>Tommasa Traetty, z Les Talents Lyriques pod kierunkiem Christophe’a Rousseta i z Rafa\u0142em Tomkiewiczem w partii Oreste – nominowan\u0105 do Opera Awards w kategorii „Rediscovered Work” – pojecha\u0142am na Ifigeni\u0119 w Aulidzie\u00a0<\/em>Caldary, sk\u0105din\u0105d fascynuj\u0105c\u0105 muzycznie, ale wystawion\u0105 jak na szkolnej akademii. M\u00f3j b\u0142\u0105d: naprawi\u0119 go w kolejnym sezonie, tym gorliwiej, \u017ce Festwochen otrzyma\u0142y w tym roku a\u017c dwie nominacje do tej presti\u017cowej nagrody – tak\u017ce w kategorii najlepszego festiwalu. O tym, \u017ce w pe\u0142ni zas\u0142u\u017cone, mia\u0142am okazj\u0119 si\u0119 przekona\u0107 nawet w ci\u0105gu trzech dni tej prawie p\u00f3\u0142toramiesi\u0119cznej imprezy.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Bayreuth, sierpie\u0144 i wrzesie\u0144 2025. Jedno franko\u0144skie miasteczko i a\u017c dwa \u015bwiatowej klasy festiwale. Na tym pierwszym, wagnerowskim, zadebiutowa\u0142 w tym roku Marcin Majchrowski, kt\u00f3rego wreszcie uda\u0142o mi si\u0119 przekona\u0107, \u017ceby wyst\u0105pi\u0142 o akredytacj\u0119. Sp\u0119dzili\u015bmy kilka cudownych dni w towarzystwie mojego zaprzyja\u017anionego operomaniaka, wym\u0119czyli\u015bmy si\u0119 wsp\u00f3lnie na dw\u00f3ch ostatnich cz\u0119\u015bciach\u00a0Ringu\u00a0<\/em>Schwarza i dostali\u015bmy w nagrod\u0119 \u015apiewak\u00f3w norymberskich <\/em>z dwiema rewelacyjnymi zmianami w obsadzie – za pulpitem dyrygenckim i w partii Hansa Sachsa. Wr\u00f3ci\u0142am do domu, przepakowa\u0142am si\u0119 i ruszy\u0142am na Bayreuth Baroque, festiwal, kt\u00f3ry kilka lat temu urodzi\u0142 si\u0119 na kamieniu i od tamtej pory zyska\u0142 tak\u0105 renom\u0119, \u017ce wkr\u00f3tce mo\u017ce zagrozi\u0107 Festspiele na Zielonym Wzg\u00f3rzu. W tym sezonie Max Cen\u010di\u0107 przeszed\u0142 sam siebie. Je\u015bli nast\u0119pnym razem zrobi przedstawienie jeszcze lepsze ni\u017c tegoroczny\u00a0Pompeo Magno\u00a0<\/em>Cavalliego, zabraknie mi s\u0142\u00f3w. A przecie\u017c potrzebne mi s\u0105 jak powietrze, bo nowy sezon dopiero si\u0119 zacz\u0105\u0142.<\/p>\n

Wszystkie zdj\u0119cia: Dorota Kozi\u0144ska<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

…sk\u0105d si\u0119 zacz\u0119\u0142a, tu\u017c za progiem. Upi\u00f3r, nie tylko z racji wzrostu, ma w sobie co\u015b z hobbita. W poszukiwaniu muzycznych skarb\u00f3w ruszy\u0142 kiedy\u015b w nieznane, wci\u0105\u017c jest przekonany, \u017ce wype\u0142nia misj\u0119, od kt\u00f3rej zale\u017cy los ca\u0142ego \u015bwiata, i na razie jedynym miejscem, dok\u0105d si\u0119 nie wybiera, jest zas\u0142u\u017cona emerytura. Mo\u017ce jeszcze na ni\u0105 nie … [Read more…]<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":{"0":"entry","1":"post","2":"publish","3":"author-mangusta","4":"post-9167","6":"format-standard","7":"category-wedrowki-operowe"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9167","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9167"}],"version-history":[{"count":25,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9167\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9217,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9167\/revisions\/9217"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9167"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9167"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/atorod.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9167"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}